Reis naar het einde van de nacht

Gelezen door: Mark Cloostermans (27 boeken)

Citaat: "De anderen wisten heus wel wat ik van plan was, maar het avontuur trok ze niet. ‘Hij is gek,’ zeiden ze, ‘maar niet gevaarlijk.’"

De mens is boosaardig, life sucks en de dood is de enige zekerheid. Voilà, nu weet u alles wat u moet weten om te beginnen aan deze klassieker van de Franse letteren, over de belevenissen van de arts Bardamu. Na amper vier pagina’s is Bardamu al betrokken bij WO I. Later vinden we hem terug in Afrika, New York en in een Parijse achterbuurt, waar zijn patiënten hem het bloed vanonder de nagels pesten. De Reis is een verbazend boek. Het lijkt wel alsof het al een tijdje bezig is als je begint te lezen. De trein heeft dan zijn topsnelheid al bereikt en zal niet vertragen of stoppen vóór het bruuske einde vijfhonderd pagina’s verder. Lijkt wel wat op Michel Houellebecq (nog zo’n cynicus met gevoel voor humor en machismo!), maar beter.

 | Reacties (3)Delen |
3 reacties:
Dennis P. op 21 november 2009:
Ik kocht het boek vandaag. Beter dan Houellebecq, lees ik hier. Dat moet knállen! (maar we mogen geen te hoge verwachtingen hebben)
Norbert De Meyer op 6 februari 2008:
Een boek waar je boeken over kunt schrijven. Een meesterwerk, zeker. Meer dan vijftig jaar geleden geschreven. Het had evengoed ‘morgen’ kunnen zijn. Niet voor gevoelige zielen.
guy prieels op 10 september 2006:
Een van de beste boeken ooit geschreven en zeker het beste dat ik ooit heb gelezen en meermalen herlezen. Ik heb pas kennis gemaakt met jullie webstek die heel goed doordacht is opgezet. Ik lees op jullie aanraden nu Dirty Havana van Gutierrez.

Gelezen door: Rony Borghart (105 boeken)

Citaat: "Als de klauw van het egoïsme je een beetje loslaat, als de tijd aangebroken is om een punt achter alles te zetten, bewaar je eigenlijk alleen nog in je hart de herinnering aan vrouwen die werkelijk een beetje van mannen hebben gehouden, niet uitsluitend van één man, zelfs als jij die ene was, maar van allemaal."

Op een warme zomerdag tijdens WO I zit Ferdinand Bardamu op een terras Place Clichy koffie te drinken met een vriend. Hij is student geneeskunde. Een kolonel met een militaire muziekkapel gevolgd door marcherende burgers passeert. Impulsief laat hij zijn koffie staan en sluit zich aan bij de marcherenden. Het begin van een lange reis waarbij hij telkens weer Léon Robinson ontmoet. Het gaat van Parijs naar het front in Vlaanderen, terug naar Parijs, naar een kolonie (Gambia?)- New York - Detroit - Parijs - Toulouse - en weer Parijs waar de reis eindigt met de moord op Robinson en hij in de nevelen van de tijd verdwijnt. Een zeer open einde. Bardamu is een antiheld die altijd weer de foute beslissing neemt en steeds verder wegzinkt in het moeras van de nacht. Een boek boordevol maatschappijkritiek op het militarisme, het kolonialisme, het kapitalisme, de liefde, de geneeskunde, de psychiatrie,... Een modernistische roman, cynisch, sarcastisch, vol zwarte humor en absurdisme, maar ook pessimistisch, met tristesse en een nihilistische levensvisie. Je wordt er niet vrolijk van maar toch moet je steeds weer lachen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: