Het ware leven, een roman

Gelezen door: Alain Uyttendaele (13 boeken)

Citaat: "Jij geeft je leven vorm zoals ik dit boek, zonder enig oog voor de realiteit en met als enige drijfveer en als enig criterium de consistentie van het verhaal. In een wereld die in toenemende mate vergeven is van fictie, is fictie in toenemende mate het model en de enige toetssteen van ons leven. (…) Wij maken fictie van onszelf. Het ware leven is een roman."

In dit boek worden verschillende verhalen verteld die op de één of andere manier met elkaar verbonden zijn. Niks nieuws onder de literaire zon dus. De auteur pretendeert -ondanks de geëxpliciteerde experimentele opzet van zijn onderneming- echter nergens vernieuwend bezig te zijn, integendeel zelfs! Hij maakt aan de hand van de opbouw van deze roman enerzijds en het verhaal dat de verschillende personages vertellen anderzijds wel duidelijk dat een scheidingslijn tussen het reële leven en de fictieve verhalen nooit echt kan bestaan.
Na het verdwijnen van ‘de grote verhalen’ valt het trouwens steeds meer op dat het zogezegd ultra-individuele karakter van elk leven(sverhaal) een constructie is die in wezen niet verschilt van het artificiële karakter van een verhaal dat verteld wordt in een roman.

Als het leven van sommigen ons authentieker lijkt dan dat van Jan Modaal, dan ligt dat aan het feit dat zij beter in staat zijn om hun bestaan subtiel aan ons te slijten als een literaire roman. Wie durft er echter beweren dat zij méér ‘het ware leven’ leiden dan diegenen die niet capabel blijken om vernuftig elementen uit de wereld der fictie te incarneren? Kent het ware leven van een begenadigd schrijver een hoger waarheidsgehalte dan dat van de simpele ziel die zich openlijk identificeert met de personages die bijvoorbeeld in soaps (als hedendaags summum van de fictie) aangereikt worden?
Is iemand die creëert werkelijk waarachtiger dan iemand die slechts kopieert? Kan iemand überhaupt totaal zelfstandig zijn levensverhaal schrijven en zo ja, resteert er dan nog iets van ‘het ware leven’?

Persoonlijk verkies ik een verhaal dat met vernuft in elkaar gestoken werd en na lectuur van Het ware leven, een roman durf ik te beweren dat de auteur met zijn aparte naam en dito uiterlijk er –niet zonder de onontbeerlijke humor!- in geslaagd is om een symbiose te realiseren van opbouw, stijl, inhoud (van de verhalen) en thema (van het boek).
Ik benadruk dat al het bovenstaande omschrijft wat ik persoonlijk in het boek gelezen heb, de kans bestaat echter dat de schrijver totaal andere bedoelingen had en/of dat andere lezers de in deze bespreking uitgelichte thematiek als bijkomstig beschouwen. Zowel de auteur als de lezer gaan immers idiosyncratisch te werk, hetgeen nogmaals illustreert dat elkeen selectief de elementen weerhoudt die passen in zijn eigen leven/verhaal. Quod erat demonstrandum!

Sta me toe om ter afsluiting kort en bondig de volgende conclusie te trekken: ik heb genoten van dit boek dat -ongetwijfeld– aangenamer en vlotter wegleest dan mijn uitgebreide commentaar erop.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: