De zwarte zon

Gelezen door: André Oyen (3045 boeken)

Citaat: "Ik wil het wel op mij nemen, de geschiedenissen van al dezen te schrijven, mijn toon is die van solidariteit... "

Met De zwarte zon brengt Jeroen Brouwers een bundeling van essays over literaire zelfdoders die in de vergetelheid dreigen te geraken. Jeroen Brouwers tracht door een analyse van het werk van deze schrijvers aan te tonen wat wellicht de motivatie kan geweest zijn om de ultieme stap te zetten. In het werk van de meeste van hen is de drang naar wegvluchten en soms expliciet naar zelfdoding overheersend. Meestal onstond deze drang door een trauma, bij anderen is de motivatie dan weer te zoeken bij het niet erkend worden als schrijver.

Jeroen Brouwers maakt zijn essays zéér onderhoudend maar blijft toch ook het nodige respect betonen voor de ultieme stappen die deze schrijvers hebben gezet. Door deze essays zou je bepaalde schrijvers willen gaan lezen of herlezen.

De figuur van de joods Oostenrijkse schrijver Jean Améry heeft mij altijd uitermate geboeid. Aanvankelijk stelde filosoof, essayist en journalist Jean Améry zich nogal radicaal tegen zelfdoding op. Naarmate hij ouder werd en zijn angstgevoelens met de dag sterker werden, begon hij zijn mening over zelfdoding te herzien.

Jeroen Brouwers maakte een mooi literair portret van deze man die uit 'noodzaak' aan vroegere ideeën verzaakte en het recht op vrijwillig waardig sterven opeiste. Met dit werk vraagt Jeroen Brouwers andermaal via een literaire uitlaatklep aandacht voor een onderwerp dat maatschappelijk nog altijd moeilijk bespreekbaar is. Ook brengt hij op heel intense soms zelf grappige of badinerende manier hulde aan een aantal schrijvers wier leven én werk aan de aandacht van de huidige generatie dreigt te ontsnappen.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Liliane Melis op 23 februari 2008:
Door dit werk te lezen, heb ik de schrijver André Baillon ontdekt: een klepper van formaat. En daardoor ook de mooie biografie van Frans Denissen over deze schrijver: De gigolo van Irma. Ideaal.

Gelezen door: Dennis P. (769 boeken)

Citaat: "En de filosofie van alles is ten slotte wat de dode man denkt als hij in zijn laatste seconden nog één keer om zich heen kijkt: 'wat is er veranderd? Niets.'"

Brouwers heeft een fascinatie voor literatuur en zelfmoord. Dit boek is daar een kind van.
In korte essays bespreekt hij het leven en de dood van zelfmoordende schrijvers. Hij zoekt naar clues, eerdere intenties en plaatst dit in de context waarin de schrijvers leefden.
Het resultaat is een allegaartje van bekende en obscure schrijvers die één ding gemeen hadden: zij wilden Gods hand niet afwachten, maar gingen er zelf voor.

Dit is een boek dat je niet in één keer moet leeglezen, maar rustig moet savoueren, gespreid over maanden. Anders wordt het te zwaar op de maag. Hoewel Brouwers in zijn gekende krullerige stijl de levens zo waarheidsgetrouw probeert te reconstrueren (met veelvuldige aantekeningen achteraan elk essay)
Ik heb echter heel wat interessante mensen/schrijvers leren kennen van wie ik hopelijk nog wat ga lezen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: