Het labyrint van droom en angst

Gelezen door: André Oyen (3396 boeken)

Atiq Rahimi werd in 1962 in Kabul, Afghanistan, geboren. Hij studeerde er literatuur- en filmwetenschappen maar vluchtte in 1984 naar Pakistan. Er werd hem in Frankrijk politiek asiel verleend en sinds 1985 woont hij in Parijs.
In zijn debuutroman Aarde en as uit 1999 confronteerde hij de lezer met het schrijnende verhaal van een oude man die tijdens de burgeroorlog met zijn kleinzoon op zoek gaat naar zijn zoon die in een kolenmijn aan de andere kant van de vallei werkt, om hem te gaan melden dat heel wat van zijn dierbaren tijdens een bombardement zijn omgekomen. Gedurende de tocht van het dorp naar de kolenmijn zoekt hij naar de juiste formulering om het verschrikkelijke nieuws aan zijn zoon te melden. Dit heel fragiele maar zo mooi geschreven werk maakte mij meteen duidelijk dat je in een heel poëtische taal de gruwel van de oorlog veel treffender kan duidelijk maken.
Ook de tweede roman van Atiq Rahimi, Het labyrint van droom en angst, die in het Frans de prachtige titel Les mille maisons du rêve et de la terreur meekreeg, schittert weer door de fijnbesnaarde aanpak van de auteur.

De Afghaanse student Farhad moet afscheid nemen van zijn vriend Enyat, die zichzelf tot ballingschap veroordeeld heeft door de slogan van de Russische bezetters van Afghanistan te bespotten. Het tweetal heeft gedurende twee dagen en nachten de bloemetjes flink buiten gezet en daardoor is Farhad de ingestelde spertijd van de bezetter vergeten. De Russische soldaat die hem aanhoudt spreekt hij in zijn roezige toestand smalend aan met 'commandant' en dat komt hem duur te staan. Hij wordt in mekaar geslagen en voor dood achtergelaten.
Een jonge vrouw wier man in de gevangenis is vermoord neemt hem in huis en verzorgt hem. Haar zoontje noemt Farhad vader maar daar reageert de vrouw niet op. Hij voelt heel veel genegenheid voor de jonge vrouw die zoveel rust en warmte uitstraalt. Met haar zou hij willen wegvluchten en in Pakistan een nieuw leven opbouwen. Maar om de vrouw die zijn leven heeft gered niet in verlegenheid te brengen zwijgt hij. Er is trouwens geen tijd voor diepzinnige gesprekken want de vrouw heeft zijn moeder verwittigd en die heeft een mensensmokkelaar gestuurd. In het beste vloerkleed van zijn moeder gerold zal hij alleen buiten Kabul worden gebracht en vandaar kan hij de Pakistaanse grens over. Farhad voelt zich verscheurd nu hij zijn familie, zijn vrienden en zijn land moet achterlaten. Zelfs zijn geloof biedt hem geen troost meer.

Dit boek is werkelijk een ijzersterk protest tegen onderdrukking van mensen door een godsdienst of een ideologie. Atiq Rahimi weet op een heel subtiele manier de lezer te fascineren en te ontroeren met zijn haast filmische verhaalstructuur en een poëtische taal die echter elke concurrentie met pamflettistisch gedoe moeiteloos doorstaat.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Mien Quartier op 16 januari 2013:
Alhoewel de auteur heel weinig beschrijvingen gebruikt en zich vooral beperkt tot wat het hoofdpersonage denkt en voelt, zie je toch het hele verhaal voor je. Het geeft een andere inkijk in de Afghaanse leefwereld dan de meeste boeken over Afghanistan, doordat een hoofdpersonage een man is die verscheurd wordt door tegenstrijdige gevoelens en gedachten. Dit was nieuw voor mij.