Hier ben ik

Gelezen door: André Oyen (3329 boeken)

Citaat: "Weer zet ik de pen op het papier, en ik ben vrij. Ik hoor de 18-karaats penpunt krassen en ik probeer Zjans schoonheid te beschrijven, die voor mij is als een Oosterse toverlantaarn, een wonderlamp, of als het dansen van het blauwe en dan weer groene noorderlicht boven de toendra, want haar gezicht wisselt in uitdrukking even snel en verrassend als de verschuivende weerspiegeling van een caleidoscoop of de aura borealis, waaraan de Noordelijke volken erediensten bewijzen omdat ze er tekenen van het Opperwezen in vermoeden, en zo bevroed ik dat een of andere god met een sprookjeslantaarn in het gelaat van mijn geliefde schrijft. En mijn pen wil een eredienst voor Zjans gezicht opvoeren als hij de inkt in het papier laat vloeien – saffierblauw schrijvend, saffierblauw opdrogend – als ik haar gezicht wil beschrijven toen het wisselde tussen verwarring en verlegenheid, op het moment dat de wilde spinazie meer om dan op het bord lag, en ik ook niet meer wist wat ik moest doen."

In Hier ben ik wordt het ik-personage in beschonken staat half over een tafel gedrapeerd wakker. Zijn tafelgenoten zijn spoorloos en zijn geliefde wacht aan de telefoon. In een monoloog, zijn Hooglied, vertelt hij haar over zijn verheven gevoelens voor haar.
Zoals je kan merken weet Donald Niedekker poëzie te leggen in elk gebaar van zijn geliefde zelfs als ze spinazie morst tijden het eten. In een ongelooflijk knap proza dat niet kabbelt maar haast in een hiphoptempo voortijlt, maakt hij een blauwdruk van zijn geliefde waarin we met de kleinste details van het lichaam en de geest van Zjan geconfronteerd worden. Ook van hun intiemste momenten doet hij uitvoerig en met veel zin voor humor verslag om zo de voyeur in ieder van ons tevreden te stellen.
Tussen de liefdesverklaringen en de gretige verslagen over hun seksueel leven door laat hij ons ook nog weten dat hij literair erg beslagen is, we hadden trouwens niet anders verwacht, haalt hij herinneringen op aan zijn grootvader, komen we alles te weten over het reilen en zeilen van het familiebedrijf Bruynzeel, leidt hij ons in de wereld van kleuren en hoe je die moet vermengen en nog veel meer fraais. Met andere woorden, het is een orgie van woorden en zinnen en citaten uit gedichten waarmee hij zijn geliefde wil strelen, ophitsen en haar naar de zevende hemel van het genot wil sturen. Of ze daar ooit geraakt, kan je beter zelf lezen want het is een puur literair feest dat je te wachten staat. Wat ik je wel wil verklappen is dat de auteur een heel verrassende climax voor de lezer in petto heeft.

Hier ben ik is een schitterende debuutroman waarvan ik oprecht hoop hem ooit in monoloogtheater te mogen meemaken. Wie zou er nu niet willen dat zijn of haar partner zo een knotsgek maar ook vertederend Hooglied voor hem of haar schreef. Er zitten natuurlijk ook wel wat addertjes onder het gras, want je moet niet alleen over een rijkelijk gevoel voor poëzie en humor beschikken, een sterk incasseringsvermogen is ook vereist. Ook een oeverloos geduld is natuurlijk een noodzaak, want zo een groot woordkunstenaar kan eindeloos doorbomen en dat kan knap vervelend worden als er zich een orgasme met de hevigheid van een orkaan aankondigt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: