Vier variaties voor cello

Gelezen door: André Oyen (3329 boeken)

Citaat: "Er is iets met de cello. Iets waardoor hij meer dan veel andere instrumenten tot de verbeelding spreekt en dan komt echt niet alleen door Man Ray's beroemde foto van de mooie naakte vrouwenrug met opgetekende f-sleutels. Van de cello wordt gehouden. Door musici, door luisteraars, door kunstenaars- en door schrijvers."

Met vele duizenden bezoekers is de Cello Biënnale het grootste en belangrijkste cellofestival ter wereld. Van vrijdag 21 t/m zaterdag 29 oktober vindt in het Muziekgebouw en Bimhuis de (zesde ) editie 2016 plaats van dit grootste cellofestival plaats. Negen dagen lang geven musici, orkesten en ensembles uit 26 landen meer dan 80 concerten, masterclasses en workshops. Van ’s morgens vroeg (Bach&Breakfast) tot diep in de nacht (Late Cello Night). Rode draad is The Acting Cello met maar liefst vijf nieuwe muziektheaterproducties. Naast het hoofdprogramma verschijnt het boek door Mirjam van Hengel samengesteld: Vier variaties voor cello. Vier literaire topauteurs, Jan Brokken, Marente de Moor, Ilja Leonard Pfeijffer en Annelies Verbeke, schreven speciaal voor deze gelegenheid een verhaal waarin de cello op sterk uiteenlopende wijzen een hoofdrol speelt. ‘Er zijn cellen, zó edel, dat beschrijving onmogelijk wordt’. Dat schreef de Nederlandse schrijver F. Bordewijk over het mooiste instrument ter wereld. Toch waagden vier schrijvers zich eraan. De verhalen in Vier variaties voor cello vormen een prachtige compositie, die ook lang na de Biënnale nog zal blijven opklinken. Jan Brokken opent de bundel zoals het een maestro betaamt met De Servais. Een prachtig verhaal waar de muziek uit vonkt. Hoe kan het ook anders want hij trekt met zijn personage op zoek naar de cello van de Belgische cellist François Servais die de grondslag legde van de moderne celloschool. Tussen de muziek en het reizen door vertelt hij ook nog een prachtig verhaal over Messiaen die in het gevangenkamp te Görlitz voor enkele toevallig aanwezige professionele instrumentalisten (een violist, een cellist en een klarinettist, met hemzelf als pianist) het introspectieve Quatuor pour la fin du temps schreef, dat een van zijn meestgespeelde werken is gebleven. Marente de Moor heeft het over de wolftoon, een ongewenste eigenschap van een strijkinstrument waarbij de sterkte van één bepaalde gespeelde toonhoogte gaat variëren zonder dat de speler dit bedoelt of beoogt, die zowel haar cello als haar persoonlijk leven teistert. Ilja Leonard Pfeijffer heeft het over de vele gedaantes die de cello kan aannemen. Koningin van het Nederlandstalige kortverhaal Annelies Verbeke sluit met cello, piano en een vreemd liefdesverhaal met hier en daar een terugblik naar de prehistorie de Vier variaties heel indrukwekkend af. Vier variaties voor cello vibreert en swingt en de vier verhalen vormen een prachtig geheel.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: els lens (45 boeken)

Citaat: "Aan geen enkele reis begon hij jubelend, ook aan deze niet. Altijd dat gedoe met zijn cello in het vliegtuig..."

“Is het de vorm? Die wulpse flanken, de taille, de rondbuikig- en borstigheid? Of toch de klank, de warmte en diepte ervan, het bereik dat even groot is als dat van de menselijke stem, een klank die zich daardoor als vanzelf nestelt in je oor? Er is iets met de cello. Iets waardoor hij meer dan veel andere instrumenten tot de verbeelding spreekt. Van de cello wordt gehouden. Door musici, door luisteraars, door kunstenaars en door schrijvers. In deze bundel verkennen vier literaire topauteurs in splinternieuwe verhalen de uithoeken van het instrument.” Dit staat in het voorwoord. Deze kleine verhalenbundel bevat kortverhalen van Jan Brokken, Marente de Moor, Ilja Leonard Pfeijffer en Anneliese Verbeke. Ik kocht dit boekje omdat ik eens kennis wilde maken met Brokken, Pfeijffer en Verbeke. Ik kan kort zijn: Jan Brokken overtuigde mij niet. De zo bejubelde Pfeijffer al helemaal niet. Wat te zeggen over dit begin van een verhaal: “Haar naam is niet belangrijk. Voor het verhaal doet hij er niet toe. Maar ik zal hem toch noemen, omdat het een mooie naam is, om niet te zeggen een schitterende naam, die fonkelt als haar ogen in de avond wanneer we hand in hand naar de haven wandelen om naar de sleepboten en de hijskranen te kijken en te zien hoe containerschepen worden geladen en gelost.” Kom nou, dat is gewoon bladvulling. En het verhaal beslaat al maar 8 blzn., breed gedrukt. Alleen het verhaal van Annelies Verbeke, “Wilde dieren”, vond ik echt goed, origineel en grappig. Kortverhalen zijn natuurlijk geen makkelijk genre, maar toch. Ik had er meer van verwacht.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Amsterdam