Dwangbuis van Houdini

Gelezen door: André Oyen (3400 boeken)

Een dichtbundel met deze titel geschreven door een man die ook het gesproken woord met verve weet te hanteren leek beloftevol. Na de lezing van het dunne bundeltje lijkt me dat de man inderdaad een onconventioneel taalgebruik hanteert dat resulteert in eigenzinnige poëzie. Het is ook een bundel die een enorme vitaliteit uitstraalt, soms op het overvloedige af. Maar ja, de flaptekst leert ons dan ook dat het om een spektakel gaat. En dat is het ook helemaal. Een bont spektakel dat aantrekt en afstoot. De flaptekst heeft niet altijd ongelijk!
De bundel kon me wel charmeren, deels door zijn lichtvoetigheid en deels door zijn heel apart gevoel voor humor, dat de soms bizarre gedichten zoals Dodenlied of Santander toch weer een vreemde aantrekkingskracht geeft.
De dichter jat ook wel eens iets, maar dat wordt wel braaf vermeld in de verantwoording. Wel spijtig dat hij vergat te vermelden dat hij ook een boon heeft voor Soldaat, waarvoor Louis Verbeeck de tekst schreef en dat door Miel Cools in bange en koude Limburgse oorden werd gezongen en zelfs op plaat werd gezet. Je kan ook niet alles verlangen van een poëet die refereert aan Dorothy Lamour, François Bourgeon en Madame Blavatsky.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: