Lelieblank, scharlaken rood

Gelezen door: Gerrit Janssens (55 boeken)

Citaat: "Zij geeft zich met wellust over aan werkelijk iedere vorm van Genot. Haar enige doel is de veeleisende Fijnproever op zijn gemak te stellen."

Door de mediaheisa kon je moeilijk naast dit boek kijken. Gelukkig is de aandacht meer dan verdiend. Spil van het verhaal is het meisje Sugar, een jong hoertje dat zich in een bordeel staande houdt, totdat de rijke parfumfabrikant William Rackham op haar valt en ze plots meerdere treden op de maatschappelijke ladder klimt. Faber brent het Londen van de 19de eeuw tot leven. Londen, de metropool, ziet de industrialisatie opkomen, en Faber zet het geloof in de vooruitgang staalhard tegenover de sociale rampen, wat deze schets meteen relevant voor ons maakt. Gelukkig vakkundig afgewerkt met elegante nuance. Faber weet de meeslepende toon van het begin niet het hele boek vast te houden, maar de plot, de licht archaïsche stijl en de juiste dosis humor loodsen je in een zucht naar het einde.

 | Reacties (9)Delen |
9 reacties:
Inge Landerwyn op 28 december 2006:
Alhoewel het boek heel wat pagina's telde, vond ik het uiteindelijk te kort. Het boek bleef spannend en boeiend tot op het einde. Het was er eentje om bij wijze van spreken in één ruk uit te lezen en bij de laatste pagina snakte ik naar meer.
Ellen Van Laecke op 7 december 2006:
Ik lees graag historische romans, Faber kon me dus moeiteloos bekoren. De eerste 100 pagina's is kennismaken met wat er verder wordt uitgebouwd en eens daar voorbij word je helemaal ondergedompeld in de wereld van het 19e eeuwse Londen: de hypocriete aristocraten en aardse, volkse achterbuurten.
Echt een mooi verhaal- en net als vele anderen - hoop ik ook nog op een vervolg!
Katina op 18 oktober 2006:
Dit boek begint veelbelovend: sprekende cover en titel, sfeerscheppende & filmische beschrijvingen van hoeren en buurten in Londen, een verhaal dat je direct meevoert en nieuwsgierig maakt. Fijn, enkel is de tweede helft dan stukken minder boeiend en de verhaallijn wordt saai en overbodig lang. Lijkt me meer een soort hype-boek dat de tand des tijds niet zal doorstaan.
Edith Hansen op 18 september 2006:
Een ongelooflijk literair pareltje, waar de Londense sfeer van 1875 bijna letterlijk van de sigarettenblaadjes dunne bladzijden afdruipt, om duimen en vingers af te likken. Om met mes, lepel en vork het historische voer met een ongemanierde gulzigheid van het rode boek te schrapen en op te snoepen... Het klassenverschil in al zijn hoedanigheden, de Londense straten, de verschillende locaties en karakters. Omdat het geen traditioneel verhaal is met een begin en einde, maar een interessante passage in enkele parallellopende levens.
Kathleen Van Steenkiste op 18 augustus 2006:
Ik begon te lezen en dacht: 'wanneer komt de klik tussen mij en dit boek?'...
na 100 bladzijden zat ik nog steeds met die vraag en aan p.365 heb ik het opgegeven. Het leven is te kort om 'slechte boeken' te lezen....dit mag hautain klinken maar ik vond dit geen goed boek (althans de eerste 365 pagina's....)
Miranda op 5 augustus 2006:
Begint aardig, maar sleept veel te lang aan. Absoluut geen aanrader.
Tom Willemkens op 9 juni 2006:
Een boek dat verbazend sterk en begeesterend aanzet, maar gaandeweg aan spankracht inboet, om vervolgens als één langgerekte stijloefening te eindigen op een weinigzeggende anticlimax.

Dit gezegd zijnde is het toch een aanbevelenswaardige turf, al was het maar omwille van de bijzonder rijke & tot de verbeelding sprekende typeringen alsook de rauw-realistische ranzige kantjes, die bijwijlen Charles Dickens' chroniqeurstalent naar de kroon steken.
nathalie thienpont op 1 mei 2006:
Dit is een boek dat moeilijk te beschrijven is in een paar woorden, woorden schieten hier te kort, het is een boek dat je moet voelen, moet (be)leven, een boek dat ik nooit zal vergeten, zinderend, fascinerend. Ik kan het boek moeilijk in een categorie onderverdelen, het is zo veelzijdig.
Een boek dat ik zeer waarschijnlijk ooit nog eens lees.
A. Schepers op 28 oktober 2005:
Veelbelovend verhaal, wat de lezer te veel op zijn honger laat zitten. Te weinig historische duiding, te veel kansen om bijvoorbeeld de opkomende industrialisatie te schetsen, worden onbenut gelaten. Ook wordt het hoofdpersonage eerst afgebeeld als een vrouw die weet wat ze wil en rekent erop dat ze erin zal slagen om de mannen naar haar hand te zetten. Maar dat was voor de schrijver wellicht weer te voorspelbaar. Maar indien Sugar erin was geslaagd om tot de macht van het concern door te dringen, was het leuker geweest, maar voor de schrijver wellicht moeilijker. Nu worden we opgezadeld met heel wat randfiguren, die het verhaal onnodig opvullen. En dan dat zwakke einde, ik ben er nog niet goed van. ('t Is nochtans al haast een jaar geleden dat ik het gelezen heb!) Soms wordt onder het mom van literatuur met een grote K het verhaal verkracht.

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Dit is een van die boeken die je moést gelezen hebben. Dat alleen al doet me de hakken in het zand zetten, maar ik moet toegeven dat dit boek wél goed was, het verdiende de aandacht die het kreeg. Het is het verhaal van een hoertje in een luxebordeel, tot een parfumfabrikant haar pad kruist.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: