EEN ALGEMENE THEORIE VAN HET VERGETEN

Gelezen door: Mie Van Boxem (11 boeken)

Citaat: "“Ludovica hield niet van de hemel. Als kind al was ze doodsbang voor open ruimtes. Wanneer ze van huis wegging, voelde ze zich zwak en kwetsbaar, als een schildpad waarvan het pantser is afgerukt. Op haar zesde, zevende weigerde ze naar school te gaan zonder de bescherming van een enorme zwarte paraplu, wat voor weer het ook was. Noch de boosheid van haar ouders noch de wrede spot van andere kinderen kon haar daarvan afbrengen. Later werd het beter. Tot datgene gebeurde wat ze Het Ongeluk noemde en ze die aanvankelijke vrees als een voorteken beschouwde.” "

Roman over Angola in het laatste kwart van de 20ste eeuw, de periode van onafhankelijkheidsstrijd en burgeroorlog. De bindende factor in het verhaal van een Portugese vrouw die zich kort voorde onafhankelijkheid opsluit in een appartement in Luanda en daar bijna 30 jaar geïsoleerd leeft. Ergens in de helft van het boek kom je te weten de dramatische oorzaak te weten van het vreemde gedrag van Ludo(vica), de hoofdpersoon. Het hele boek is opgebouwd uit korte hoofdstukken, over Ludo, en over een bonte stoet figuren die vroeg of laat allemaal iets met Ludo blijken te maken te hebben. Sommige hoofstukken, in cursief, zijn korte poëtische teksten die Ludo in haar afzondering schreef. De lezer krijgt een beeld van de verwarring en de wreedheid in deze jaren in Angola. Een mensenleven is er niets waard. De evolutie in de maatschappij wordt ook weergegeven via de geschiedenis van het woonblok waarvan Ludo’s appartement deel uitmaakt. Eerst woont er de Portugese bovenklasse, na de onafhankelijkheid verloedert het blok omdat er arme mensen komen wonen die helemaal niet gewend zijn op een appartement te leven, daarna komen er nieuwe rijken. Ludo ziet ze allemaal passeren. Is dit een deprimerend boek? Helemaal niet. Het is zeer menselijk, niet in het minst door de figuur van Ludo. Maar er is helemaal geen sprake van ‘goeden’ en ‘slechten’, ook de individuen die wreedheden begaan blijken op andere momenten in het verhaal heel menselijk. De schrijver moraliseert niet, hij heeft mededogen met zijn personages. Een zekere ironie kleurt zijn verhaal. Verschillende personen worden doorheen het verhaal ‘gevolgd’, maar hun belevenissen worden niet altijd in chronologische volgorde weergeven. Magische gebeurtenissen zijn nooit ver weg. Verwarrend? Soms zou je even moeten terugbladeren om exact te weten hoe het in elkaar zit, maar ook als je dat niet doet, blijven de grote lijnen goed te volgen. Spannend, menselijk, leerzaam, divers in stijlen, … een aanrader! De Angolese auteur, van wie nog 4 andere romans in het Nederlands zijn vertaald, verdient echt meer bekendheid in ons taalgebied. Het nawoord van vertaler Harrie Lemmens is én informatief én begeesterend.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Angola, Luanda