De wandelaar

Gelezen door: Liliane Melis (20 boeken)

Tijdens een wandeling in Parijs vangt een man een hond op die bij een brand uit het raam springt. De hond wijkt niet meer van zijn zijde, hij opent een nieuwe wereld voor de wandelaar: die van vluchtelingen, illegalen en zwervers. Deze ontmoetingen veranderen de man: hij wil goed doen en helpen. Maar alles wat hij doet pakt anders uit.

Mooi boek, vooral boeiend wanneer de auteur in de huid van de hond kruipt en door zijn ogen ziet en voelt.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
annick stragier op 18 mei 2007:
Echt boeiend boek. Hoewel dikwijls grappig geschreven, komt de harde realiteit boven. De "ver van mijn bed" wereld, komt hier op slag heel dicht bij. Zowel het hoofdpersonnage als de illegalen, die hier aan bod komen, worden op een heel menselijke manier neergezet. En de hond, die is de mooiste 'mens' uit gans het boek !

Gelezen door: André Oyen (3368 boeken)

Citaat: "'Wat wil je van me?' riep hij ten einde raad. De hond zweeg. Maar zijn ogen zeiden: 'Ik lik een bedelaar en jij wast mijn snuit. Je ziet hoe iemand dood wordt getrapt en maakt je zorgen over de vouw in je broek. Je geeft geld aan zwervers, maar durft ze geen hand te geven. Je aait mij, maar je aait ook de dertig jassen in je kast. Je kleedt je voor de buitenwereld, maar laat geen mens in je leven toe. Je haalt je neus op voor dronkenlappen en drinkt in je eentje twee flessen.'"

In 2007 verscheen De wandelaar van Adriaan van Dis. Het is een heel aangrijpende roman die ik om een of andere onduidelijke reden toen heb gemist, want ik vind het nu na lezing zijn sterkste werk ooit.

Mulder, het hoofdpersonage is een welgestelde, schoonheid minnende, smetteloze en smetvrezende Nederlander die in Parijs zijn dagen slijt, of eerder eigenlijk zijn schoenzolen. Want wandelen is alles wat hij doet. Hij leeft van een ruime erfenis en werkt niet. Op een van zijn wandelingen, waarbij hij doelbewust altijd de mindere buurten mijdt, wordt hij toch daarnaartoe getrokken. Een grote brand woedt in een pand vol illegalen.Tijdens de chaotische situatie springt een hond uit het brandende gebouw en op Mulder, die hij direct als zijn nieuwe baasje lijkt te aan te nemen. En Mulder hem. Het beest heeft haast iets menselijks en Mulder, zijn smetvrees ten spijt, neemt hem liefdevol op, wast hem en neemt hem vanaf dat moment mee op zijn wandelingen. En die veranderen daardoor nu drastisch van karakter. De hond blijkt bevriend te zijn met al het uitschot van Parijs. Tijdens de wandelingen loopt Mulder nu mensen tegen het lijf die hij eerder niet zag staan, en zij hem niet. De hond bespringt enthousiast zwervers en illegalen. Mulder krijgt door de hond een nieuwe wereld te zien. En hij schrikt ervan, weet niet wat hij ermee aan moet en voelt zich schuldig als hij al die ellende ziet. Hij wil helpen, goed doen, zijn lege bestaan zin geven Mulder is epicurist, estheet, rationalist én gewoontemens: iedere dag maakte hij dezelfde wandeling, want zijn cardioloog had hem meer beweging aangeraden.

Het centrale thema in van Dis' roman is: in hoeverre is een individu verantwoordelijk voor de ellende van anderen in de maatschappij, en belangrijker nog: wat kan zij of hij daaraan doen? Mulder, die naar eigen zeggen niet deugt voor sociaal werk, probeert een beetje goed te doen. Op instigatie van Père Bruno zorgt hij voor een paspoort voor de Tsjaadse sans papiers Ngolo. Ook een Sri Lankaanse illegaal die haar man in de brand verloren heeft probeert hij te helpen.
Van Dis lijkt daarmee een clichématig zwart-wit beeld neer te zetten – het rijke westen versus de arme verschoppelingen van elders – waaruit de lezer lering dient te trekken. Daarnaast put van Dis uit allerlei recente gebeurtenissen die de tegenstellingen in deze wereld zo benadrukten: aangespoelde Afrikaanse vluchtelingen op Spaanse eilanden, aanslagen op rechtse politici, verwoestende tsunami’s, en natuurlijk de brandende buitenwijken van Parijs, ze komen allemaal aan bod.

Van Dis wil met De wandelaar geen boetepreek afsteken, maar hij is erin geslaagd om een roman te schrijven die de lezer met zijn neus op de realiteit en het nieuws van vandaag drukt. Hij heeft Mulders omzwervingen door Parijs heel sfeervol beschreven. De korte, melancholieke zinnen die zijn eerdere werk kenmerkten, versterken in De wandelaar de aandoenlijkheid van de hoofdpersoon zonder dat ze de scherpte van de beschrijvingen van de keerzijde van de grootstad afvlakken. Aan het Parijs van de boulevards, de toeristenmagneten en de kreeften bij Brasserie Lipp wordt alleen bij wijze van contrast gerefereerd. Van Dis’ Parijs is groezelig, arm, stinkend en deprimerend. Maar toch weet van Dis in zijn beschrijvingen de humor te bewaren. Je kunt glimlachen om de ‘bleekbetonnen binnenpleinen waar de verveling littekens had geslagen’ of om 'de wind die gemeen speelt in het ingeplante haar van een ijdele nieuwlezer' Je knikt geamuseerd bij de gazons die niet betreden mogen worden terwijl de buitenwijken branden en bij tatoeages ‘die uit meisjesbillen kruipen’.
De wandelaar is een boek dat me van A tot z in zijn ban had.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Parijs