Bezonken rood

Gelezen door: Els Lavrysen (1 boeken)

Citaat: "Soms is mijn angst zo erg dat het mij voorkomt dat mijn gezicht op een papperige manier vloeibaar is geworden en bezig is in klodders van mij af te druipen."

Elke zin die Jeroen Brouwers schrijft is een pareltje! De manier waarop hij het boek opbouwt en hoe hij het vormgeeft is origineel en maakt dat je er enorm van snoept! Tegelijkertijd is Brouwers ook heel open en bijzonder in zijn gevoelens. een aanrader!

 | Reacties (3)Delen |
3 reacties:
Johan Van Cauwenberghe op 19 juli 2010:
Aangrijpend werk over "de kleine" J. Brouwers en de relatie met z'n moeder tijdens en na hun verblijf in het Tjideng kamp op Java.

Het verhaal loopt over drie lijnen welke nogal in mekaar verweven zijn. Een eerste verhaallijn schetst z'n verblijf (als opgroeiende kleuter), samen met z'n moeder, in het kamp. Dit wordt te pas en te onpas doorspekt met z'n relatie en bezigheden, op latere leeftijd, met vriendin Liza. Ook schetst hij hoe hij zich heden ten dage voelt bij dit alles en hoe het verleden eigenlijk z'n latere leven beïnvloed heeft. Er worden soms gruwelijk taferelen geschetst en vergelijkingen met Duitse wantoestanden tijdens WOII zijn niet ver weg.

Het boek zit vol met symboliek en verwijzingen en is daarom niet altijd even makkelijk om te lezen. Doch heb ik er elke pagina van genoten en zou ik het aanraden als je van het genre houdt.
Dennis P. op 17 juni 2010:
Ik was ook wild van dit boek. Het is bizar hoe Brouwers je meesleurt in een wereld die overeen komt met Auschwitz, maar waar je de gebruikelijke emoties niet vindt. Het is een prachtig portret van een moeder.
Liliane Melis op 23 februari 2008:
Helemaal mee eens. Trouwens een boek dat ik af en toe herlees...

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Bezonken Rood, de veel besproken roman van Jeroen Brouwers, kent bejubelaars en anderen die het boek verguizen. Zo zou het volgens sommigen geen exacte weergave van de werkelijkheid zijn. Brouwers zelf noemt zijn boek autobiografische fictie. Duidelijk ook een tegenstelling in woorden. De roman begint als de moeder van Jeroen sterft. Hij heeft haar al een lange tijd niet meer gezien en gesproken en wil ook niet aanwezig zijn op haar crematie. In de Tweede Wereldoorlog verbleef de drie jarige Jeroen, samen met zijn moeder, grootmoeder en zus tot zijn vijfde levensjaar in een vrouwenkamp in Japan. In het boek worden er herinneringen opgehaald aan zijn moeder en aan het kamp.
Daarnaast is er de lerares Liza, een vrouw waarmee hij een korte maar intense relatie heeft gehad. Haar stelt hij als symbool van de moederfiguur. Zijn moeder wil hij niet meer zien, nadat ze hem heeft achtergelaten in een pensionaat. Het Jappenkamp heeft in zijn kleutertijd niet veel indruk op hem gemaakt. Hij beleefde er de dingen alsof het de gewone gang van zaken was. Op latere leeftijd beseft hij pas hoe ingrijpend de gebeurtenissen in het kamp zijn geweest voor zijn verdere ontwikkeling en hoe onlosmakelijk ze verbonden zijn met zijn identiteit.

Brouwers is een meester in lyrische beschrijvingen. Hij maakt opvallend veel gebruik van gezegden, spreuken, metaforen. Ook in het neerschrijven van gedachten is hij geniaal. Ook slaagt hij erin om, met het juiste taalgebruik, een levensechte vierjarige op te roepen. Door de veelvuldige herhalingen krijgt de roman nog een extra zware dimensie. Maar niets van dit alles doet afbreuk aan de leesbaarheid, het brengt je juist in een bepaalde stemming. U heeft het goed begrepen, ik kan enkel en alleen maar Bezonken Rood bejubelen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fons Mariën (168 boeken)

In Bezonken rood schrijft Jeroen Brouwers over de pijnlijke herinneringen aan een deel van zijn kindertijd in de oorlogsjaren. Hij verbleef toen met zijn moeder en zusje in Jappenkamp in Indonesië. De levensomstandigheden waren er onmenselijk lastig en de behandeling door de Japanse kampleiders was wreed. Aanleiding voor de herinneringen is het bericht van het overlijden van zijn moeders. Brouwers maakt indruk met een sterk autobiografisch en emotioneel geladen boek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Rina De Herdt (27 boeken)

Ik word niet meteen wild van de schrijfstijl van Jeroen Brouwers. Toch heb ik het boek graag gelezen omdat het interessant is als algemene kennis. Ik had nog nooit over de Japanse interneringskampen gehoord. Ik vind het altijd fijn om iets bij te leren en een getuigenis is altijd leuker om lezen dan een gewoon geschiedenisboek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: els lens (43 boeken)

Citaat: "Met de hoorn aan mijn oor, hand aan mijn geslacht, dacht ik: "Ik hoor dat mijn moeder dood is terwijl ik precies zo naakt ben als toen ik bijna eenenveertig jaar geleden uit die moeder werd geboren." Volgens literaire maatstaven is dit kitsch, maar ik dacht het. "

Het meest overroepen boek ooit. Omdat men Jeroen Brouwers tegenwoordig zo hoog de hemel in prijst, vond ik dat ik toch ook eens iets van hem moest lezen. En nee, het is mijn stijl niet. De inhoud is genoegzaam bekend. Sensatiezucht is Brouwers niet vreemd. Wreedheden opsommen, belevenissen uit zijn kleutertijd, die niet echt gebeurd zijn. Het MOET natuurlijk niet echt gebeurd zijn, maar wèl als men beweert dat het autobiografisch is. Nadat anderen, die ook in een jappenkamp waren opgegroeid, zeiden dat het zo niet was, redde Brouwers zich er uit door te zeggen dat het "autobiografische fictie" is. Tja, je moet er maar op komen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Indonesië