Het smelt

Gelezen door: annbreyne (1 boeken)

Citaat: "Negen jaar geleden, toen ik in Brussel kwam wonen, leken alle Arabieren van middelbare leeftijd op elkaar. Vandaag, op deze snelweg richting het dorp waar ik ben opgegroeid, lijkt elke blanke man achter het stuur op mijn vader."

Dit boek grijpt je aan. Zo geschreven dat je wil blijven lezen, maar het soms toch aan de kant moet leggen om even te bekomen.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Mia op 14 juli 2016:
In alle commentaren zit voor mij iets herkenbaars. Tegenstrijdige gevoelens dus. Het boek leest vlot, maar door de eerste 100 blzn heb ik me toch heen moeten worstelen, ook vanwege het taalgebruik. Het verhaal zelf was spannend (ook wanneer je de clou van het ijs doorhebt). Voor mij is de spanning zoals die hier opgebouwd wordt echter een zwaktebod. Je wordt als in een thriller meegenomen, maar dat wil je toch niet? Het is toch vooral een schrijnend verhaal? Altijd weer datzelfde verhaal (en dat bedoel ik niet negatief) van emotionele verlatenheid, onmacht en machtsmisbruik... Ach, al die lieve, onzekere meisjes in deze bekrompen, hardvochtige wereld. Voor mij hadden ze meer aandacht verdiend.

Gelezen door: Marita Schaukens (130 boeken)

Citaat: "Deze zomer zou bepalend worden, dat wisten we alle drie. Juli en augustus markeerden het einde van de lagere school en alles wat we kenden, inclusief onszelf, stond op het punt te veranderen."

Minutieus verhaalt Eva de Wolf, de ik-verteller in deze debuutroman van Spit, afwisselend over de dag van haar terugkeer net na Kerstmis naar het geboortedorp én over de gebeurtenissen in de zomer van 2002, van 4 juli tot 10 augustus, om precies te zijn. In alle hoofdstukken zijn er ook nog vele flash-backs, naar de installatie van de eerste computer thuis in de jaren 90, de invoering van de euro, de eerste jaren in de lagere school enzovoort. Op die manier lees je haast gebeurtenissen die zich afspeelden in een tijdspanne van 20 jaar, maar het lijkt wel alsof de tijd in dat kleine dorpje met zijn weinige winkels en inwoners lang is blijven stilstaan. Als Eva na 10 jaar terugkeert, merkt ze wel de verschillen op: de verkavelingen ... De roman is compositorisch een juweeltje. Niets staat er toevallig: belangrijke scènes (zo blijkt nà de lectuur) werden op het juiste moment eerder in de loop van het verhaal ingeschoven. En Spit slaagt er mede daardoor in de lezer de hele tijd in haar greep te houden, want vanaf het begin wil je weten waarom Eva met een curverbox vol ijs naar haar geboortedorp rijdt. Er was een uitnodiging, dat wel. De dood van Jan, een boerenzoon, werd herdacht. De tocht wordt uur na uur beschreven, de route die ze neemt, het ouderlijk huis dat ze bezoekt, de rit in de sneeuw langs de huizen van haar vroegere schoolkameraden en het doel, de boerderij van Jan en Pims ouders. Zo wil je ook achterhalen waarom die zomer haast dag na dag zo belangrijk was. Is het omdat Jan op een mysterieuze wijze gestorven is? Of omdat het gezin van Eva (beide ouders zijn drankorgels, het jongste zusje lijdt aan een dwangneurose) dreigt uit elkaar te vallen? Het is duidelijk dat haar klasgenoten, Pim en Laurens, er voor veel tussen zitten. Samen noemen ze zich de drie musketiers omdat ze allen in hetzelfde jaar geboren zijn, en dus maar met zijn drieën achteraan in de klas de lessen van een hoger jaar moeten volgen. Ze zijn onafscheidelijk. Tot de jongens tijdens de eerste jaren van de middelbare school vreemde en zeer gewaagde spelletjes met meisjes uit het dorp beginnen te spelen. Eva wordt hun bondgenote. En dat loopt uit de hand ... Spit schreef een dikke roman, maar eens ik erin begonnen was, kon ik hem niet meer wegleggen. Een onvergetelijke leeservaring.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Om wereldvrede had ik nooit écht gevraagd. Om een paternoster aanvankelijk ook niet en toch kreeg ik er een van opa bij mijn eerste communie, in plaats van de gewoonlijke bijdrage voor een beginnersfiets. Hij overhandigde me een lederen etui met daarin een snoer met vijfenvijftig bolletjes – tussen elke tien witte kralen zat er één blauwe."

Een Kempens meisje krijgt een uitnodiging voor nieuwe zaak vermomd als herdenkingsfeest. Ze twijfelt lang of ze zal gaan, maar besluit dan de stap te nemen. Ze neemt voorbereidingen (waarbij ze een bak water laat invriezen) en vertrekt enkele weken later. Terwijl ze naar het feest trekt, krijgen we een boel flash-backs waarin haar cruciale zomer verteld wordt. Niets is zo onschuldig als de jeugd, toch?

Allereerst moet ik toch wel zeggen dat ze goed kan schrijven. Ze doet het niet altijd en als ze het doet, is het niet altijd even goed of consequent, maar zeggen dat ze brol maakt, is een leugen. De roman is me echter zo'n 250-300 pagina's te lang en misschien nog meer. Eigenlijk denk ik dat het een (zeer) goed lang verhaal of misschien zelfs novelle zou kunnen zijn. Een dunne roman mits enig redactiewerk zit er ook zeker in. Maar deze klepper had, naar mijn mening, niet in deze vorm uitgebracht mogen worden. De redactie van Das Mag is lui of slordig geweest. Om te beginnen is de plot tamelijk dun. Het is een moderne heimatsroman met thrillerelementen. De 'verrassende ontknoping' had ik echter op pagina 138 al door (zelfs met aanleiding). Aangezien alles gebaseerd is op een 'raadseltje' dat ze niet zelf verzonnen heeft, maar al in mijn kindertijd (en dus ook de hare, zoals blijkt uit het verhaal) ronddwaalde. Natuurlijk is alle vulling, eens je de pointe kent, overbodig. Maar het gaat verder dan dat. Zo schrijft ze scenes uit die écht niet gehoeven hadden. Wellicht onder het mom 'uitdieping van de personages' of de debutantenfout 'Ik moet alles erin stoppen'.. Maar het geheel kwam me over als de vertelling van een kind dat midden in zijn speelkamer staat en bij elk speeltje een verhaal doet. Bovendien weten we allemaal dat het speelgoed van andere kinderen stinkt naar opgedroogd speeksel en andere lichaamsvochten. De kauwgumballenretoriek vind ik dubbel. Enerzijds is het een goed tijdsdocument en zijn de nostalgische, ietwat kritische reflecties zeer herkenbaar, maar anderzijds vraag ik me de hele tijd De relevantie af. Ook verheerlijkt ze de jongerencultuur hierdoor, iets wat typisch is voor haar generatie (eentje jonger dan ik?), MAAR ze ontgoddelijkt de jeugd door haar minder onschuldig te maken dan wij doorgaans aannemen. Je ziet, het is tamelijk dubbel.
Gesteld dat de plot eigenlijk niet uitmaakt en gesteld dat je dit boek zou willen herlezen met de ontknoping in gedachten, blijft er dan iets over van de personages? Ja en nee. Het hoofdpersonage maakt een te kleine ontwikkeling door. Dat valt des te meer op omdat geschiedenis en heden door elkaar verteld worden en haar gedachten (of stem) niet veranderen. Het hoofdpersonage speelt nergens haar onschuld kwijt, het lijkt alsof ze die nooit had. HEt enige wat je kan zeggen is dat ze borsten krijgt en tampons in zich begint te rammen. Haar vrienden, Pim en de andere, evolueren wel, maar dienen enkel als catalysator. De ouders evolueren ook ietwat, maar dat merk je vooral achter de tekst. En dan is er Tesje. Zij is bij uitstek het meest interessante personage. Al gaat ook zij op een gegeven moment ietwat vervelen.
De taal dan? Ook dat is een mix. De vertelster is erg eloquent (ook over haar vroege kinderjaren), maar haar gedachten blijven vaak steken in iets heel kinderlijks, oppervlakkigs. Hier en daar zit er wel een parel van een gedachte in, zoals die over het reservewiel in de koffer. Wel vraag ik me af wie of wat de vertelster is. Ik vind dat erg belangrijk. Hoe wordt het verhaal verteld en hoe bereikt het de lezer. Daar krijg je geen antwoord op. Er is voor de ik-verteller gekozen omdat dat persoonlijker is, harder binnenkomt, maar als je gaat nadenken, kan dat niet. Daarop verder gaan, kan ik niet, want dan ga ik belangrijke dingen verklappen.
Het boek las erg vlot en ik ben er zeker van dat vele mensen er intens van gaan genieten. Ook de verfilming zal volgens mij een succes worden (omdat het dan dichter bij zijn natuurlijke vorm, het lange verhaal staat). Maar ik zal het niet herlezen en ik ben blij dat ik het bij de bib haalde en niet met mijn zuurverdiende centjes kocht.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3328 boeken)

Citaat: "Dat de zomermaanden me later het meeste zouden bijblijven wist ik al voor ze voorbij waren. Er viel meer zonlicht op onze bewegingen, herinneringen hieraan konden zich scherper ontwikkelen."

Het heeft een tijd geduurd voor ik een hele stapel te bespreken werken aan de kant geduwd heb om Het smelt van Lize Spit te gaan lezen. Met hypes komt het zelden goed, herinner ik mij van De eenzaamheid van de priemgetallen. Toch heeft deze jonge auteur, Lize Spit mij heel aangenaam verrast. Aanvankelijk besloot ik het boek een honderdtal bladzijden de kans te geven en mij dan naar ernstiger en beter werk te begeven. Maar na vijftig bladzijden wist ik dat ik deze rit ging uitzitten en zonder enige spijt.

De dame kreeg van het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) steun kreeg om een scenario van een langspeelfilm te schrijven. En na haar overwinning in de schrijfwedstrijd Write Now! had Spit de uitgeverijen voor haar romandebuut voor het uitkiezen. Uiteindelijk ging ze in zee met de gloednieuwe uitgeverij Das Mag van het Nederlandse tijdschrift Das Magazin, waarin ze al een aantal teksten had gepubliceerd.
Liz deed een opleiding aan het Ritcs ook in de twee algemene jaren ‘audiovisuele kunsten’ en dan twee specialisatiejaren scenario schrijven en dat verklaart waarschijnlijk voor een stuk haar beeldende taal. Ook al wilde de auteur eigenlijk geen coming-of-age-roman schrijven toch is het wel een boek over volwassenwording geworden, een beetje in de lijn van Elvis Peeters' Wij, waarin de intimiteit als ze al aanwezig is is steeds bruut, wrang en een onbehaaglijk gevoel bezorgend de lezer intimideert. Wij was heel expliciet, Het smelt is donker en soms ook tragikomisch.

Een vrouw van 27 keert tegen oudjaar 2015 terug naar haar geboortedorp Bovenmeer in de Kempen en geeft in korte fragmenten een aantal beslissende gebeurtenissen uit de zomer van 2002 vrij, toen ze een jaar of 13 was. In Het beschrijft Spit in gebalde zinnen sterke, dorpse beelden waarin een drietal personages de spil van het verhaal vormen. De verstelster is uit haar geboortedorp naar Brussel verhuisd om architectuur te studeren en heeft daar een aardig appartement kunnen betrekken. Hoewel ze al een paar jaar in Brussel woont, en ze veel van wat er achter haar ligt wil vergeten, blijft het verleden knagen en doet haar meer en meer naar vergelding zoeken.Aanvankelijk lijkt haar jeugd kabbelend te zijn geweest in een dorp met veel sociale controle, waar de slager, één bakker, één kruidenier nog geen of toch weinig concurentie kennen van supermarkten, den Aldi misschien uitgezonderd.
Haar eerste levensjaren beleeft Eva dan ook als lid van ‘de drie musketiers’, een vriendschapsverbond tegen wil dank met Pim en Laurens, de enige twee jongens die net als zij in 1988 in Bovenmeer werden geboren. Dat maakte wel dat er op een gegeven moment niet genoeg vijfjarige kinderen zijn om een aparte kleuterklas mee te vullen. Voor de hoofdfiguur en haar twee 'collega's' wordt dan een speciaal ‘bijzetklasje’ gecreëerd, in een hogere klas, om daar zo goed en zo kwaad als dat gaat een op maat gemaakt lesprogramma te volgen. Ze blijven een drieling tot ze dertien zijn, in de zomer van 2002, wanneer een en ander uit de hand begint te lopen en he vertelster niet zo goed meer hoe ze met de puberale fantasieën van de twee jongens moet omgaan. Ook thuis maakt Eva al deel uit van even geforceerd trio. Net als haar oudere broer Jolan en haar jongere zusje Tes probeert ze aan het drankprobleem van haar beide ouders te ontsnappen en een beetje huiselijke warmte te vinden.
Bovenmeer en zijn inwoners tekenen het leven van Eva voor altijd ook wanneer ze in Brussel door een vrij anoniem leven dat verdoemde dorp probeert uit te gummen. Wanneer ze een uitnodiging krijgt van Pim om nog eens naar het dorp te komen om te herdenken dat zijn overleden broer Jan dertig geworden zou zijn, kan ze haar wraakgevoelens niet langer zwijgen opleggen. Op de grote vertrekt ze met een groot blok ijs in haar auto naar Bovenmeer brengt alle verhaaleindjes bij elkaar brengt en zorgt voor een onthutsende apotheose.

Hype of geen hype maar de auteur heeft wel een geslaagd beeld geschapen van een jeugdig gezelschap in een dorp gedurende de jaren negentig van vorige eeuw dat worstelde met een mix van communicatiestoornis en een overdosis testosteron.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fons Mariën (201 boeken)

Dit debuut van Lize Spit is echt een hype, en ik heb me laten meegaan om die klepper van bijna 500 blz. te lezen. Het boek komt heel traag op gang, gaat lang over banale verhalen en spelletjes van drie jonge pubers, met Eva als hoofdpersoon, in de zomer van 2002. Geleidelijk aan wordt duidelijker dat Eva opgroeit in een veeleer dysfunctioneel gezin, met een moeder die aan drank is en een zusje dat autistische trekken vertoont. Tenslotte lopen de seksuele spelletjes van Pim, Laurens en Eva in de zomer van 2002 uit de hand in een verschrikkelijke verkrachtingsscène.
Als een man dit zou bedacht hebben dan zou men hem naar de psychiater sturen. Dit is er echt over. De rest van verhaal gaat over de wraak van Eva, zoveel jaren later. Op het einde van het boek blijkt wel dat het verhaal goed geconstrueerd is. Toch heb ik het met gemengde gevoelens gelezen. De aanloop is erg lang en vrij banaal, de spanning wordt slechts traag opgebouwd. Ook de verkrachtingsscène is er ver over. Lize Spit is ongetwijfeld een talent, maar ik ben nog niet helemaal overtuigd door dit boek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Vol verwachting begon ik in dit alom geprezen boek, maar ik had niet het wauw gevoel. Ik werd niet meegezogen door het verhaal en ook niet door personages, ik bleef op afstand. Het verhaal intrigeerde me wel, maar werd iets te veel uigesponnen. Maar ongetwijfeld een heel goed debuut van deze schrijfster, want ze heeft echt wel schrijftalent.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: leen de backer (106 boeken)

Adembenemend ongenadig , het sarcastisch toontje van deze jonge vrouw die er zo argeloos uitziet.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Rony Borghart (107 boeken)

Citaat: "Deze stoel was voor haar de uitgelezen plaats om te overlopen wat niet had kunnen plaatsvinden: de zandbak die er nooit was gekomen, de luiers die niet aan de wasdraad waren beland, de tweeling die ze nooit langs het Bulksteegje naar school had gebracht, de moeder die ze niet geworden was."

Eva verlaat na haar middelbare studies onmiddellijk haar geboortedorp om er nooit meer terug te komen. Ze gaat wonen en studeren in Brussel. 9 jaar later valt een uitnodiging in de bus voor de inauguratie van een volautomatische melkrobot op de boerderij van een vroeger klasgenootje, gecombineerd met een herdenkingsfeest voor zijn broer die 13 jaar geleden plots overleed. Haar eerste reactie, in de papiermand ermee. Maar de uitnodiging doet haar nadenken en tenslotte beslist ze om toch die dag naar Bovenmeer terug te keren. Ze vult een curverbak met water die ze in de diepvries van haar onderbuur plaats, onderbuur met wie ze een bizarre relatie heeft....

Wat mij het meest getroffen heeft is de geniale structuur van de roman. Het werk is georganiseerd in korte hoofdstukken die gegroepeerd werden in groepjes van 3, een verhaal in 3/4 maat als het ware. Het eerste hfd van elke groep is het "uurhoofdstuk" en vertelt wat er gebeurt op een bepaald uur van de dag van haar terugkeer. Deze zijn verrijkt met flash backs. Het tweede hfd van de groep is het "daghoofdstuk" en vertelt een dag uit de zomervankantie van het jaar 2002. Het laatste hfd is het verhaal van een gebeurtenis uit haar kindertijd. Zowel de uur-, dag- als gebeurtenis hoofdstukken zijn chronologisch gerangschikt. Zo wordt in een zeer lange aanloop het leven in het dorp en het reilen en zeilen van zes kinderen geschetst.

Pas na drie kwart van het boek komen de 3 verhaallijnen, die geleidelijk een spanningsboog opbouwen, samen en monden uit in een adembenemende finale die daarna decrescendo gaat naar een ontnuchterend einde. Zelden een roman gelezen die zo mooi werd gecomponeerd. Thema's die in het werk aan bod zijn o.m. de problematiek van jonge pubers met een ontwakende seksualiteit die volledig aan hun lot worden overgelaten en alles zelf moeten ontdekken, wat soms brutale vormen kan aannemen. Opgroeien in een gezin met een groot alcohol probleem. Traumaverwerking. De Vlaamse dorpsgemeenschap.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jeanne Tielen (145 boeken)

Citaat: "Een uur geleden hielp hij me de zware bak ijs van zijn diepvriezer naar mijn wagen te dragen. Het was nog donker buiten. Vlak voor de koffer pauzeerde hij even, vroeg in zijn gebrekkige Nederlands waar ik dacht heen te gaan. Zijn ogen gleden over mijn benen die door de panty gaaf en bruiner waren, over mijn opgestoken haren, de mascara op mijn wimpers. Ik kon voelen dat hij me mooier vond dan anders, maar had geen idee of het kwam doordat ik meer mijn best had gedaan of doordat ik op het punt stond weg te rijden met een groot blok ijs in mijn achterbak zonder te preciseren waarheen."

Heel goed debuut van een nog zo jonge schrijfster(28 jaar. Het is niet vanzelfsprekend dat een hoofdpersonage met een blok ijs in haar auto rondrijdt. Heel langzaam ontdek je waarom dit het geval is. Heel langzaam ontdek je ook de verhoudingen van het hoofdpersonage t.o.v. haar ontwrichte familie en haar jeugdvrienden. Heel langzaam en daardoor ben je geneigd om verder te lezen. Toch voldoet het boek niet aan de hoge verwachtingen die de media schiepen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Noël Gybels (508 boeken)

Niet aan te ontsnappen, overal aangeprezen en veelal bovenmatig bewierookt. De vertelster van dit ontwrichtend verhaal keert terug naar haar jeugd, eerst door er voortdurend over na te denken en herinneringen op,te lijsten, later echt om definitief en doortastend afscheid te nemen van dat verleden en van zichzelf. Je ontsnapt bij het lezen niet aan de bevreemdende atmosfeer, die alles doordesemt. Ik moest vaak aan Donna Tart denken, ook zij lardeert een nogal gewoon verhaal met onverwachte, nogal gruwelijke gebeurtenissen. Hier ontsnapt het meisje niet aan haar mislukte jeugd in een wat afgelegen dorp, in een hopeloos vervreemd gezin, tussen nogal ontwrichte vriendjes, die haar uiteindelijk met een zwaar trauma opzadelen en haar zelfvernietiging opstarten. Vooral opvallend is het ontbreken van elke vorm van "liefde", alles wat warmte, tederheid, lichamelijke echtheid zou kunnen voorstellen, verwordt tot een liefdeloos gedoe. Knap geconstrueerd, rijke taal, boeiend leesvoer, kortom verdiend gelauwerd !

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Karla (71 boeken)

Citaat: "Het moet hetzelfde zijn gegaan als met zeezand: ooit waren al die korrels samen nog een rots die niet van plan was te verbrokkelen, maar uiteindelijk besloten de tijd en het water daar ook anders over."

Het smelt van de Vlaamse auteur Lize Spit (° 1988) is het vijfde en laatste boek dat dit jaar op de shortlist van de Fintro Literatuurprijs staat. “Last but not least”, want als veruit de jongste en enige vrouwelijke auteur in het gezelschap, genereerde Lize Spit al heel wat aandacht met deze debuutroman, zowel van de verzamelde pers als van het grote publiek. Van Het smelt werden ondertussen al meer dan 100.000 exemplaren verkocht en als je het wilt lenen in de bibliotheek, moet je geduld hebben, want het omvangrijke boek (480 pagina’s) is constant uitgeleend of gereserveerd. We mogen dus gerust spreken van een “hype”. Is Het smelt al die commotie waard? Bij een dergelijk succes verwacht ik een meeslepend verhaal met één of meer sterke personages, een originele of verrassende plot, een mooi, beeldenrijk taalgebruik en een opbouw die het verhaal versterken. Daarnaast heeft succes ook vaak te maken met sensatie. Van een mooie, jonge debutante die een roman schrijft met een gedurfde, choquerende inhoud smullen de media graag en de verkoopcijfers varen er meestal wel bij.

Laat me gerust stellen dat Lize Spit met haar roman alle bovenstaande verwachtingen grotendeels inlost. Het verhaal gaat van start op het moment dat Eva vertrekt naar haar geboortedorp met een blok ijs in de kofferbak. We voelen snel aan dat er dertien jaar eerder tijdens een snikhete zomer verontrustende dingen gebeurd zijn in dat dorp. Tegelijk merken we aan allerlei kleine dingen dat Eva geen doorsnee jonge vrouw is, bijvoorbeeld in de manier waarop zij met de oudere buurman omgaat. De onderhuidse spanning is van in het begin aanwezig. Waarom keert Eva terug en wat is zij van plan met die blok ijs? We komen het heel geleidelijk te weten. Lize Spit bouwt het verhaal op in de vorm van drie soorten hoofdstukjes die elkaar afwisselen. Het heden speelt zich volledig af op die ene dag waarop Eva naar het dorp terugkeert. Daarnaast zijn er de gebeurtenissen die zich ontrollen tijdens die noodlottige zomer van 2002, in een tijdspanne van twee maanden. Tenslotte maken we uitgebreider kennis met Eva en de personages die haar omringen in thematische hoofdstukken die zich afspelen in de jaren voorafgaand aan die bewuste zomer. Alles wijst hier al op naderend onheil, dit kan onmogelijk een doorsnee dorpsgemeenschap zijn, daarvoor lopen er teveel verknipte figuren rond (inteelt?). Eva heeft het als kind in een kansarm gezin moeilijk. Ze snakt naar vriendschap en liefde en heeft er alles voor over om aanvaard te worden.

Heel deze episodes ademen verwaarlozing en uitzichtloosheid. Verder geef ik liever niets prijs over het verloop van het verhaal, want als je op voorhand weet wat er te gebeuren staat, verlies je bij deze roman wel degelijk een deel van het leesplezier. Het verspringen in de tijd bevordert de spanning, probeer maar eens om alles chronologisch te lezen en het valt op dat de auteur vaak in herhaling valt. Die langdradigheid was voor mij sowieso een euvel. Ongeveer tot pagina 150 bleef het verhaal mij intrigeren, daarna zakte de spanningsboog door teveel meer van hetzelfde (vb. al die meisjes die langskomen om het raadsel op te lossen). Vanaf de laatste 100 pagina’s kreeg het verhaal mij opnieuw sterker te pakken en het stoorde zelfs niet dat het nog een tijdje aansleept nadat de plot al is vrijgegeven.

Lize Spit schrijft namelijk boeiend, in een eenvoudige, toegankelijke taal, die aangenaam leest en mij meeneemt in de leefwereld van het hoofdpersonage. Er komen ook regelmatig mooie beeldenrijke zinnen langs. Tegelijk wordt er weinig aan de verbeelding overgelaten in extreme, expliciete scènes, die letterlijk pijn doen en tergend lang uitgesponnen worden. Dergelijke misselijk makende pagina’s laten een wrange smaak na, waardoor ik blij was toen ik het boek eindelijk uit had. Het smelt van Lize Spit is een sterke debuutroman en ik ben blij dat ze hiermee de weg naar een groot aantal lezers gevonden heeft, maar het is niet mijn favoriete boek uit de shortlist. "Ik ben geen vrouw, geen meisje, maar ik ben ook niet één van hen. Ik ben het draaimolenpaardje dat altijd schokkerig op en neer zal blijven steigeren, altijd op dezelfde paal, elk jaar opnieuw in dezelfde banen, op dezelfde kermis, voor dezelfde kinderen."

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Reinhilde (6 boeken)

Het verhaal van Eva's leven, verslaafde ouders, psychisch ziek zusje. Vrienden waarmee ze alles samen doet. De grote vraag Waarom stierf Jan?

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Sarie Desmedt (1 boeken)

‘Het smelt’ is het debuut van Lize spit en wat voor één! Het verhaal over Eva, die worstelt met haar moeilijke verleden en zint op wraak, wordt ijzersterk vertelt in de 478 pagina’s die dit boek telt. Wat me zeker en vast aanspreekt is de niet chronologische vooruitgang. Afwisselend worden de gebeurtenissen van de woelige zomer van 2002, haar herinneringen en de decemberdag die zoals gezegd in de laatste zin van het boek ‘de eerste barre dag in een verder milde winter’ zal zijn. Deze worden in 3 soorten hoofdstukken gegoten met telkens een bijpassende soort titel. De details, zoals de verschillende soorten titels en waanzinnige beeldspraak, gaven het lezen van dit boek nog iets specialer. Over het algemeen vond ik dit boek een topper. Ik zou ‘Het smelt’ aanraden aan iedereen die houdt van spanning en een lange opbouw naar een toch wel lugubere climax. Het enige puntje van kritiek is dat het lezen soms wat trager gaat. Het is dan ook een kanjer van een boek. Dit mag je er echter niet van weerhouden dit debuut te lezen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Laurine Bomberna (1 boeken)

Citaat: "Zij zijn fijn geslepen. Ik niet, ik heb een botte punt."

Met haar debuut 'Het smelt' gooit Lize Spit niet voor niets hoge ogen. Hoewel de thriller het tempo van een smeltende ijsblok volgt en daarom zijn titel meer dan waardig is, voelt de lezer al vanaf het begin dat er onheil in de lucht hangt. Het boek begint dan ook op een uiterst mysterieuze noot: de jonge Eva, het hoofdpersonage, vertrekt met een ijsblok in de kofferbak naar de herdenking van haar jeugdvriend Jan, die dertien jaar geleden stierf. Lize Spit slaagt erin om haar publiek meer dan 300 pagina’s lang in het ongewisse te laten, om vervolgens bikkelhard toe te slaan. Haar beschrijvingen zijn shockerend, haar taal pathetisch en rauw. Langzamerhand komen allerlei gruwelijkheden aan het licht. Hoe Jan zelfmoord pleegde in de beerput, Eva op een hardhandige manier werd misbruikt door haar twee beste vrienden, haar ouders meer bezopen dan nuchter waren en ze haar kleine zusje moest achterlaten in het ziekenhuis. Hoe ze nu, in de schuur van Jans broer Pim, op een smeltende ijsblok staat, wachtend tot de strop haar keel zal toesnoeren. Toch steken alle inwoners van Bovenmeer voortdurend hun kop in het zand. Laurens’ moeder weet maar al te goed hoe slecht het gaat bij Eva thuis, maar besluit niet in te grijpen. Eva’s vader beseft hoe doelloos en ellendig zijn leven is geworden, maar kiest er liever voor een strop klaar te hangen in de schuur. Op een vernufte manier verwoordt Lize Spit daarmee het egoïsme en de stille ondeugden in de maatschappij. Iederéén heeft wel iets op zijn kerfstok, maar we houden er liever de schone schijn in dan ervoor uit te komen. Een sterke aanrader dus voor wie op zoek is naar een origineel werk van Vlaamse bodem!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: kempen, belgie