Dansen in het luchtledige

Gelezen door: André Oyen (3409 boeken)

Citaat: " Mijn grote jeugddroom om ooit danser te worden , heb ik helaas niet kunnen waarmaken. Maar ik heb zoveel andere waardevolle en uitzonderlijke dingen kunnen doen.En dat hoop ik in de toekomst te kunnen blijven doen. Genieten van een moeilijk maar zinvol leven. Hoe dan ook, ik blijf dansen. Als een elegante ruimtevaarder in het luchtledige. Tot ik erbij neerval."

Ziekte en dood, gedurende vierendertig jaar ben ik er op professioneel vlak mee geconfronteerd geweest. Het bleef voor mij altijd moeilijk om iemand die nog zo graag wilde leven aan een gruwelijke en agressieve ziekte te zien sterven. Kanker is gruwelijk maar aids is zo mogelijk nog gruwelijker. Mooie jonge mensen worden op zeer korte tijd menselijke wrakken die ook nog tegen diverse infectieziekten én alle mogelijke vooroordelen moeten strijden. Gelukkig zijn er tegenwoordig aidsremmers die het hivvirus onder controle kunnen houden. Maar dat was bij opkomst van het virus wel helemaal anders. Dank zij ons sociaal systeem is deze dure medicatie betaalbaar maar in andere landen sterven nog altijd mensen omdat ze deze medicatie niet kunnen betalen. 30 jaar geleden kreeg ook Patrick Reyntiens te horen dat hij besmet was geraakt met hiv. Toen leidde dat nog onvermijdelijk tot aids met meestal fatale afloop. Behalve voor hem gelukkig draaide het anders uit. Het betekende echter wel een omwenteling in zijn leven. Toen Reyntiens besloot de oversten van het bedrijf waar hij werkte erover in te lichten, werd hij prompt ontslagen. Reytiens was enorm verbaasd en verontwaardigd omdat ook zijn vakbond hem niet in bescherming nam. Hij werd een van de eersten die eerst nog anoniem, dan met naam en foto, in de Belgische media getuigde over de dagelijkse strijd tegen de discriminatie van mensen met hiv. Hij klaagde het stigma aan dat zelfs vandaag nog aan hiv kleeft. Ook al mag het wettelijk niet meer toch wordt er nog altijd gediscrimineerd bij het verhuren van een woning of bij een sollicitatie. Het boek geeft ook een heel duidelijk historisch beeld van de impact die de opmars van het hivvirus gehad heeft op de wereldwijde samenleving. Patrick heeft alles zien evolueren van onwetendheid tot kennis, van paniek tot preventie. En aan beiden heeft de man flink meegewerkt via zijn inzet aanvankelijk bij diverse zelfhulgroepen maar later ook op professioneel vlak. Op zijn zeventiende deed hij zijn comming-out als homo. Gedurende enkele jaren genoot hij onbekommerd van het leven maar op zijn twintigste was het feest voorbij en begon de pijnlijke strijd tegen hiv. Patrick Reyntiens sprak ook al vroeg over zelfstigma bij mensen met hiv zelf en hij bekritiseerde de homogemeenschap toen die in de beginjaren zoveel mogelijk afstand nam van de aidsepidemie. Tot op vandaag blijft hij herhalen dat open en eerlijke communicatie over je status noodzakelijk is. Niet alleen om hiv zichtbaar te maken, maar ook om uit de schaduw van het geheim te kunnen treden. Hij gaf wanneer zijn gezondheid het toeliet voordrachten in scholen en duizenden leerlingen leerden hem kennen, de man die zo bevlogen kwam spreken over wat hem overkomen was en de zware medische behandeling die er op volgde. Hij spoorde hen aan om veilig te vrijen en leerde hen dat verdraagzaamheid en mededogen ons werkelijk tot mensen maakt. Hij bezocht tal van farmaceutische firma’s. Ze gingen in op zijn verzoeken om meer te investeren in initiatieven voor mensen met hiv en aids. Met zijn open houding en pleidooi voor meer samenwerking tussen de hiv-organisaties, droeg Reyntiens ook bij tot het ontstaan van Sensoa waar hij sinds het ontstaan werkt. Zijn levensverhaal werd opgetekend in het boek 'Dansen in het luchtledige' door Luc de Keersmaecker, tevens de auteur van de mooie roman Wolfsvrouw. Het is een knappe biografie geworden over een persoon die niettegenstaande ziekte en strijd een boeiend en zinvol leven kent. André Oyen

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: