Schutkleur

Gelezen door: André Oyen (3544 boeken)

Citaat: "Schijn en decorum. Dat houdt elkaar in evenwicht. Dat houdt het leven in evenwicht."

Bernadette Heiligers werkte 10 jaar als journalist en programmamaker bij de radio. In 1986 schreef ze Curaçao Close-up, een Engelstalige publicatie over Curaçao voor Macmillan Caribbean, in 2003 Cultuur maakt het leven mooier bij het vijftigste bestaansjaar van het Prins Bernhard Cultuurfonds Nederlandse Antillen en Aruba, en in Kristòf ‘Forsa di Palabra’ (De kracht van het woord), ter ere van een nieuwe dichtbundel van Nydia Ecury. In 2004 publiceerde ze eigen werk, geïllustreerd door Elis Juliana. Met medewerking van Jos de Roo schreef ze in 2005 Vanuit de UNA gezien, een kijk op de Curaçaose samenleving, bij het 25 jarig bestaan van de Universiteit van de Nederlandse Antillen. In 2008 verscheen haar bundel Flecha, met 33 verhalen in het Papiaments. Voorafgaand aan de biografie over de dichter Pierre Lauffer, stelde ze in samenwerking met Lucille Berry-Haseth, voor de Stichting Pierre Lauffer een theaterprogramma samen met zijn literaire en muzikale werken. In 2012 verscheen haar biografie over de bevlogen dichter Pierre Lauffer.

Schutkleur is haar eerste roman in het Nederlands. Schutkleur betekent eigenlijk de kleur aannemen van de achtergrond. Sommige dieren kunnen zich dankzij een camouflerende schutkleur verschuilen voor belagers, andere gebruiken hem om te jagen op prooien. Dieren door mensen vervangen door mensen kan ook natuurlijk en om dat gegeven draait het allemaal in deze mooie roman die het parfum van de caraïben (Curaçao) uitademt. Het hoofdpersonage Corine was met haar donkerbruine huidskleur altijd een buitenbeentje in de familie. Nu wordt ze gevraagd om een vriendenboek samen te stellen voor haar neef Harold, die met pensioen gaat en met wie ze nooit de beste vriendjes was. Ze ziet het als een poging van de familie om met de tijd mee te gaan, omdat ze docent is en schrijft en een donkere tint hip blijkt tegenwoordig. Het samenstellen van het vriendenboek maakt bij Corine veel herinneringen los. Harold was een heel complex man die in Nederland ging studeren, er met een Nederlands meisje huwde en bij zijn terugkomst in Curaçao er bij zijn familie op aandrong dat ze de eigen mores van zich af moest schudden om niet primitief over te komen op zijn Nederlandse vrouw Gerda. Maar toen Harold in de politiek ging propageerde hij dan weer de eigen cultuur en eigen taal , terwijl zijn eigen kinderen wel in Nederlandstalige scholen studeerden en hij ook met hen Nederlands sprak in plaats van het Papiaments, dat hij aan anderen voorschreef. Deze hypocriete en dubbelzinnige houding is in zijn hele levensstijl terug te vinden en dat heeft bij vrienden en kennissen heel wat iritatie opgewekt. Corine tracht zich neutraal op te stellen tegenover de gevoeligheden van mensen van verschillende achtergronden, die ze voor het vriendenboek gaat interviewen, maar wordt wel buiten haar wil in pijnlijke zaken betrokken. Door dat vriendenboek komen er ook dingen aan het licht die het leven van Harold en de hele aanverwante familie wel in een ander daglicht stelt. Het opzoekwerk van Corine laat schaduwen van het verleden herleven ook al had ze die voorgoed achter zich willen laten.

In mooi maar ook messcherp proza schetst de auteur de sociale en raciale gevoeligheden die onder de oppervlakte in elkaar grijpen in gemeenschappen van Curaçao.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Curaçao