Met Angst En Beven

Gelezen door: Fleur Mel (5 boeken)

Citaat: "Zoals gewoonlijk zal hij haar naar zijn bureau laten komen en haar de uitbrander van de eeuw geven. Hij had iets veel ergers in petto. Was hij sadistischer gestemd dan anders? Of kwam het doordat zijn slachtoffer een vrouw was, een bloedmooie jonge vrouw nog wel? Ze kreeg de uitbrander van het millenium niet in zijn bureau, maar ter plekke, in aanwezigheid van het veertigtal personeelsleden van de boekhoudafdeling."

Ik koos dit boek in de eerste plaats omdat dit boek een absolute bestseller is in Frankrijk. Er zijn maar liefst 400.000 exemplaren van verkocht en het is in 18 talen vertaald. Amélie laat je op een lucide en humoristisch manier het onbegrip tussen twee culturen ervaren.

 | Reacties (5)Delen |
5 reacties:
Thabo L op 28 november 2013:
Dit boek is reeds in 18 talen vertaald en het is al meer dan 400 000 keer over de toonbank gegaan. Het grote publiek vindt het dus een zeer goed boek. Mijn mening is zeker niet anders. Amélie schrijft over haar ervaringen in een Japanse firma. De Japanse hiërarchische stijl blijkt absoluut niet te passen bij de westerse jongedame die een eigen mening heeft. Ze begint als tolk en eindigt onderaan de ladder als toiletdame. Dit fascinerende verhaal leest heel vlot, waardoor je het gemakkelijk in één ruk kan uitlezen. Amélie Nothomb beschrijft de gebeurtenissen op een duidelijke en hilarische manier. Het boek is grappig en het verveelt je op geen enkel moment. Ik vond het dus zeker de moeite om dit boek te lezen. En ik raad jullie dan ook allemaal aan om het te lezen.
sander vanwelden op 14 maart 2007:
Een dun, grappig maar vooral fascinerend kort verhaal dat leest als een trein. In Met angst en beven komen heel wat aspecten aanbod uit onze huidige maatschapij. De schrijfster probeert een zo realistisch mogelijk beeld te scheppen van de werkvloer van een Japans bedrijf. Op het eerst te gezicht is er niets speciaals aan de hand. Een mastodont van een gebouw, werknemers in maatpakken en nog veel meer wat je in een grootstad als Tokyo kunt bedenken. Binnenin gaat het er helemaal anders aan toe. Het hele bedrijf steunt op een systeem dat er al van in het begin ingebakken zit. De hiërarchie die keihard wordt toegepast. Baas boven baas, niet meer dan dat. Doe je niet wat je gevraagd wordt, word je helemaal uitgekafferd. Doe je het wel goed, kan het volgens je overste altijd beter. De Westerse Amélie wordt er soms zodanig hard aangepakt dat ze een slachtoffer lijk van racisme. Ze eindigt dan ook op het einde van het verhaal als kuisvrouw, terwijl ze er ooit als tolk begonnen was. Een meeslepend verhaal waarin Amélie zelf haar belevenissen neerpent en net dat maakt het leuk om te lezen. Als ik dan toch iets negatiefs zou moeten zeggen, is het wel dat het verhaal niet in hoofdstukken is geschreven waardoor je het best in één keer uitleest.
Gertjan De Flou op 3 maart 2007:
Ik deed de tl-lampen uit. Aan de verre lichten van de stad had ik genoeg om klaar te kunnen zien. Ik haalde in de keuken een glas cola dat ik in één teug leegdronk. Terug op de boekhoudafdeling trok ik mijn schoenen uit en slingerde ze in een hoek. Ik sprong boven op een bureau en vervolgens van het ene bureau naar het anderen, kreten van vreugde slakend. Ik was zo licht dat mijn kleren me hinderden. Ik trok ze een voor een uit en strooide ze in het rond...

Ik koos dit boek omdat het een hilarisch boekje is, zoals je ook kan vermoeden uit het tekstfragment. Daarenboven leest het als een trein. De schrijfstijl is duidelijk en alles behalve moeilijk. Het boek verveelde me geen moment, omdat Amélie san om de haverklap een stommiteit uithaalde, wat voor grappige taferelen zorgde. Dat Met angst en beven een bestseller is, verwondert me helemaal niet. Ik heb het met plezier gelezen. Het is een echte aanrader!
Thomas Vandelanotte op 21 februari 2007:
Laat ik er geen doekjes omwinden. Dit boek is het slechtste dat ik tot nu toe gelezen heb. Echt zonde van tijd en papier om dit boek te lezen. Amélie zegt van zichzelf dat ze drie à vier boeken per jaar schrijft, wel, het is er aan te merken. Dit boek heeft echt NIETS om het lijf, het vertelt gewoon het verhaal van ene lesbische Amélie die voortdurend gedegradeerd wordt, tot ze uiteindelijk niet meer dan wc-dame is. Het verhaal staat bol van clichématige beschrijvingen, vergelijkingen naar Griekse mythen en sagen en weetjes over Japan. Naar mijn mening had Amélie beter een Japan voor dummies-gids geschreven, of had ze zich beter beperkt tot koffie en thee inschenken.
Edith Hansen op 8 oktober 2006:
Zeer hilarisch boekje. Ik heb het met de keukenrol naast me uitgelezen. Lachtranen moesten toch ergens opgevangen worden. Pittig met droge humor. Je komt nog heel wat te weten van de Jappen en hun bizarre denkpistes. Ik denk dat ik het nog eens ga lezen!