De buitenkant van meneer Jules

Gelezen door: Katrien Temmerman (3 boeken)

Citaat: ""Meneer Jules is niet ziek. Meneer Jules is dood, zei David.""

Ik heb net De Buitenkant van meneer Jules uit, en ben nu ook begonnen in Reiskoorts, gewoon omdat ik na Jules wilde weten hoe het nu verder moet met Alice, en omdat beide boekjes zusterlijk naast elkaar stonden in het rek bij de boekhandel.

Wat een prachtig boek is De Buitenkant van Meneer Jules. Nooit wordt dit boek melig of tranentrekkerig. De rol die "de autistische buurjongen, David" (achterflap) toebedeeld krijgt is er eentje zoals je hem zelden ziet, wanneer mensen met een handicap of aandoening geportretteerd worden. Hij is NOCH voor zijn ma, NOCH voor Alice en voor Jules een zielig persoontje. Bij Bea, zijn moeder, merk je heel sterk dat zij toch anders kijkt dan Alice en Jules. Wat ook maar normaal is.

Er wordt wel gezegd dat David autistisch is, maar zonder al te veel drama. Hij zegt trouwens ook heel mooie dingen: over de buitenkant van meneer Jules bijvoorbeeld (prachtig beeld!)

Ik heb het hele boek door gedacht dat David een engelachtig blond kereltje was. Tot blijkt dat hij donker haar heeft. Ik zou hem graag wat scherper gezien hebben. Oh jee, weet je, dit was echt zo'n boek: "wat jammer, nu is ie uit, hé, ik begin gewoon weer opnieuw!".

 | Reacties (5)Delen |
5 reacties:
Katrijn Geldof op 14 maart 2010:
Dit kleine boekje slaagt erin om in weinig woorden maar toch zo treffend een onderwerp aan te snijden waarover weinig wordt gepraat: Hoe 'normaal' gaan wij in onze overgeorganiseerde maatschappij nog om met iemand die gestorven is. Alles moet snel snel gaan, want er moet o zo veel geregeld worden. Hoofdpersonage Alice doet niet wat van haar verwacht wordt, als ze haar echtgenoot dood aantreft, maar beslist nog een dag door te brengen met 'de buitenkant van meneer Jules'. Ook de manier waarop David, de autistische buurjongen in beeld gebracht wordt, is erg treffend! Ik kan iedereen aanraden dit boek te lezen!
Maud Vander Auwera op 3 maart 2010:
Het boek had misschien geen vrolijke thema, maar ik heb er echt van genoten om het te lezen. Ik wil graag weten hoe het nu met zijn vrouw, Alice, verder gaat dus ik zal het vervolg zeker lezen. Een echte aanrader!
Ingrid Van de Velde op 19 juni 2008:
Dit boek is een echt pareltje, diepmenselijk, gevoelig en ondanks het droevige thema helemaal niet tranerig. Je houdt er een positief gevoel aan over. Diane Broekhoven schrijft treffend zonder overtolligheden.
Caroline Verbruggen op 18 december 2006:
Mooi, poëtisch. Enorm genoten bij het lezen.
martine harnisfeger op 26 juni 2006:
Gewoon mooi, warm, teder... Een verhaal waarin "verteld" wordt dat echte liefde, ondanks moeilijke momenten, overwint en het verliezen van je partner pijn doet.

Gelezen door: Christina Guirlande (1 boeken)

Dit boek is ontroerend eenvoudig, herkenbaar, en vervalt nooit in melodramatiek of goedkoop sentiment. Diane Broeckhoven weet op een ongewoon boeiende manier, en met 'gewone' woorden een alledaags en toch taboe onderwerp in een vlotlezend verhaal te behandelen. Ik vind het tekenend dat er van dit boek in Duitsland al 120.000 exemplaren verkocht zijn en in Vlaanderen amper 6.000. Het is een klein meesterwerk dat te weinig aandacht kreeg bij ons.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Diane Broeckhoven op 29 november 2008:
Vlaanderen is een veel kleiner taalgebied dan Duitsland, dus zo vreemd zijn die grote oplage-verschillen niet. Het boek heeft hier zeker ook alle aandacht gekregen en is inmiddels een klassieker in vele kringen. Wat wel wonderlijk is, is dat Jules in Nederland nauwelijks gelezen en verkocht is. Hopelijk komt daar nog eens verandering in.

Gelezen door: NadiaH (120 boeken)

Citaat: "Hij was niet dood zolang zij het tegen niemand vertelde. Hij leefde, zolang zij dat wilde. Ze moest hem nog zoveel zeggen. .... Ze zouden haar sussen en troosten, haar misschien een kalmeringspil geven. Terwijl ze zich zo kalm en vredig voelde. Haar geheugen stond op scherp, de herinneringen sprongen onverwacht, als duiveltjes uit een doosje, tevoorschijn."

Bij het verhaal van Jules en Alice, al 52 jaar man en vrouw, moest ik denken aan mijn eigen groottante en haar man : zij 92, hij 95, een eeuwigheid getrouwd en levend volgens bepaalde rituelen. In "De buitenkant van meneer Jules" leven we mee met Alice en beleven samen de eerste dag nadat haar man plots is overleden. Ondanks het onderwerp is het verhaal nergens zwaar op de hand of de toon teneergeslagen, integendeel : het boek straalt zoveel lichtheid en vredigheid uit. Het is ontroerend en realistisch, met af en toe een wrang kantje wanneer Alice terugblikt op hun leven samen. Prachtig boek, eigelijk een boek dat iedereen zou moeten gelezen hebben. Misschien dat we dan wat minder krampachtig met de dood en verlies zouden omgaan en makkelijker zouden kunnen loslaten. Een ontdekking uit de reeks "verborgen pareltjes", een actie van de bibliotheek.be.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: