De woongroep

Gelezen door: André Oyen (3541 boeken)

Citaat: "Als ik mijzelf googel, krijg ik alleen mijn eigen website. Snap je wat ik bedoel? Alsof het er niet toe doet dat ik besta. Oké, ik like Greenpeace op Facebook en ik eet verantwoorde bananen. Maar wie ziet dat? Dat ik die bananen eet? "

'Dorsvloer vol confetti' het debuut van Franca Treur is het verhaal van Katelijne, een meisje dat opgroeit in een strenggelovige Zeeuwse boerenfamilie en zich een buitenbeentje voelt in het gezin. Treur, die zelf afkomstig is van een gereformeerde gemeente op Zeeland, dompelt haar lezers helemaal onder in de Zeeuwse orthodoxe boerengemeenschap. Ze maakt ons vertrouwd met de tradities en gebruiken en hanteert het typische “schoeve” taaltje, vaak met een ongewild komisch effect. De droge verteltoon maakt het verhaal des te sterker. Het boek werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs en de Jan Bruijns-prijs, kreeg nominaties voor onder meer de NS Publieksprijs en de Anton Wachterprijs, haalde de longlist van de AKO Literatuurprijs, en het werd verfilmd.

Het 28-jarige hoofdpersonage de 28-jarige Eleonoor, uit 'De woongroep' voelt de sociale druk om met haar vriend te gaan samenwonen en aan kinderen te beginnen. Maar of ze dat zelf wil, is iets anders. Ze is al zes jaar samen met Erik, een intellectueel van rijke komaf. Beiden zijn enig kind, komen uit een ongelukkig gezin en zijn eenzaten, maar terwijl Erik zijn weg heeft gevonden, vindt Eleonoor geen voldoening in haar leven. Ze heeft geen grote dromen of idealen, maar vreest dat ze zichzelf verloren is, ergens tussen het streven naar geluk en naar het beeld dat de commercie daar van geeft. Het verhaal speelt zich af in Amsterdam, in een milieu van jongeren met een hoge opleiding. Eleonoor, werkt als freelance content manager en doet in haar vrije tijd niets liever dan shoppen, het liefst in elektronicazaken. Ze is al zes jaar samen met Erik, een intellectueel van rijke komaf. Beiden zijn enig kind, komen uit een ongelukkig gezin en zijn eenzaten, maar terwijl Erik zijn weg heeft gevonden, vindt Eleonoor geen voldoening in haar leven.

Eleanoor gaat in een woongroep wonen, maar niet uit idealisme, wel ook weer uit druk om toch iets met haar leven te doen. En hoewel de woongroep wel een gezamenlijke groentemand aankoopt en af en toe een spandoek aan de gevel hangt, is overtuiging of enige vorm van idealisme er ook ver te zoeken. Wanneer hun huisgenoot Alexander verdwijnt, duurt het weken voor de andere bewoners het zelfs maar beseffen. De meest radicale bewoonster, Annerie, is vooral bezig met haar nieuwe minnaar, en het koppel Mattheo en Reve zoekt enkel mee naar Alexander in de hoop hun gestolen fietsen terug te vinden. Eleonoor en haar huisgenoten hebben geen houvast, niet in hun familie en niet in het geloof, en gaan elders op zoek naar betekenis. Dit is een interessant uitgangspunt voor een roman, maar Franca Treur slaagt er niet helemaal in om te overtuigen. Daarvoor blijft het allemaal iets te vaag. Het boek geeft wel een soort generatiebeeld, maar er had mijn inziens meer in gezeten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: