's Middags zwem ik in de Noordzee!

Gelezen door: André Oyen (3469 boeken)

Citaat: "In de eerste nacht nadat ik had/ gehoord dat hij ziek was/ schrok ik wakker./ Het waaide buiten. Het waait, zei/ jij, die nog geen oog dicht had/ gedaan, en je glimlachte./ Ik begreep het pas later./ Wat er ook is, het zal de natuur/ een zorg zijn./ Het waait, het waaide – buiten klonk/ de troost van de onverschilligheid./"

Wim Brands (1959) is radio- en televisiemaker bij de VPRO, presentator van het tv-programma Boeken en de Vlamingen kennen hem als jurylid van de Gouden boekenuil. Er verschenen ook al vijf dichtbundels van zijn hand.

Wim Brands dicht in zijn nieuwste bundel ’s Middags zwem ik in de Noordzee over zijn geliefde, zijn vader, jeugdherinneringen en enkele anoniem gestorven mensen. Hij wil zich hiermee afzetten tegen de harde én de onverschillige werkelijkheid. Dat is het vertrekpunt in deze bundel, maar daartegen lijkt hij zich te willen verzetten. De vader van dichter Wim Brands heeft zelfmoord gepleegd. Zijn ernstige vorm van epilepsie maakte dat de jeugd van Brands een aaneenschakeling van zorg en angst was.

In een openhartige 'brief aan mijn jongere ik' beschrijft hij een scène waarin zijn vader door een plotselinge epileptische toeval in een sloot rijdt. De jonge Wim staat stil, kijkt ernaar en fietst vervolgens verder, wetende dat zijn vader zelf op de kant kan klimmen. De jongere 'ik' heeft dit pijnlijke voorval moeilijk kunnen verteren en dat komt in dit gedicht in alle eenvoud maar wel ontnuchterend tot zijn recht.

's Middags zwem ik in de Noordzee is een veelzijdige bundel met gedichten over liefde, leven en over de dood als 'Eenzame Uitvaart'. De in memoriam gedichten, geschreven in het kader van de 'Stichting De eenzame uitvaart', passen in het kader van het leven als gevangenis. Ze zijn geworden tot heel persoonlijke documenten over eenzame mensen die zich door niemand meer gekend wisten. Maar toch weet Wim Brands in zijn gedichten deze personages in de marge even 'un moment de gloire' te geven: over de eenzame Carlos Westerhout die waar dan ook zich kenmerkt door een ‘gesloten hart’, of de wankele Ralf Schelkes die misschien niet meer wist wie hij was en zichzelf ‘omver duwde’, of de onzekere Johannes Hendricus Hens die een droom had om ‘vrouw’ te zijn. Het zijn indrukwekkende portretten geworden waarin Brands in staat is gebleken het ongewone aan deze mensen voor gewone lezers tot leven te wekken. Zo zie je maar weer: het inzicht is altijd anders. Een mooie bundel met de juiste intonaties én accenten!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: