De zoetheid van geweld

Gelezen door: André Oyen (3399 boeken)

Citaat: "Wat is het toch met het verhaal? Met die die nooit eindigende behoefte tot het vertellen, herschikken of in rangorde plaatsen van geschiedenissen. Die noodzaak om allerlei woorden in zinnen te plaatsen tot ze een geheel vormen dat ons allemaal transformeert tot tovenaars, zangers, profeten en alchemisten rond een vuur waarboven in een pot het verhaal borrelt, gist en suddert."

In het werk van Manon Uphoff komt steeds weer het gezin terug waarin ze is opgegroeid. Het was een onoverzichtelijk gezin met veel kinderen. Ook in haar verhalenbundel De zoetheid van geweld met negen verhalen komt dat gezin opnieuw aan bod en diept ze de onverbiddelijkheid van onze condition humaine uit. Paradoksale zaken zoals Vriendschap en vijandschap, liefde en haat liggen vaak vervaarlijk dicht bij elkaar en manifesteren zich héél vaak in gezins- of familieverband.

In het openingsverhaal, 'Verkloot', spreekt ze de lezer aan, alsof ze je een brief schrijft. De naamloze vertelster vertelt in bijna stuntelige taal over een neef, kind van haar halfzuster. De 36-jarige man, zo vertelt de vertelster ons telkens opnieuw, is stervende. Om al die gedachten heen schetst ze een chaotisch gezin met 13 kinderen, waar begrippen als liefde en geborgenheid onbekend zijn. Ook de andere verhalen zijn doordrenkt van dezelfde sfeer van beklemming. Door alles heen blijft Uphoffs stijl trouwens scherp. Ook bij het tweede verhaal, 'Iconen', is er een ik in wie we de schrijfster Manon Uphoff zouden kunnen herkennen. En weer is een waargebeurde feit dat vermengd is met fictie. De overval op een Russische priester is een waargebeurd feit, maar als Uphoff probeert te achterhalen hoe dat allemaal gebeurd is, zitten we toch weer in een verhaal. De dromen waarin de schrijfster de overleden ouders de deur wijst als ze haar alsnog bezoeken, vinden we ook terug in haar verhaal uit het boekje Om te janken zo mooi, dat verscheen vlak voor de dood van Maarten van Roozendaal. Het bevat bijdragen van schrijvers en tekenaars naar aanleiding van teksten van Van Roozendaal zelf.

Uphoffs verhalen verontrusten door de suggestie van meer duistere zaken onder het oppervlak. De hoofdpersonages in De zoetheid van geweld zijn steeds hetzelfde soort figuren. Personen die ergens grip op willen krijgen, die daarin falen en dat falen niet kunnen kunnen aanvaarden en verwerken.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Rusland