Kom hier dat ik u kus

Gelezen door: Jeanne Tielen (151 boeken)

Citaat: "Ik sta op, ga naar de badkamer en kijk in de spiegel. Mijn haar is ongelukkig, daar is geen beter woord voor. Ik blijf lang onder de douche staan, water spoelt van alles weg: slaap, dromen, bange gedachten, onvermogen. Ik ben vierentwintig en ik heb het gevoel dat ik al mijn hele leven een soort van slapeloos ben."

Ik ben jaloers op de auteur: zo mooi schrijven, zo meeslepend, ernstig soms en ook humoristisch. Zo diep menselijk, zo herkenbaar en zo eenvoudig lijkt de taal uit de pen te vloeien. Wat een heerlijkheid om zo te kunnen schrijven, gevoelens te vangen, het leven te (be)grijpen. Fantastisch.

De schrijfster beschrijft de hoofdpersoon op 10-jarige, 24-jarige en 35-jarige leeftijd. Het leven zoals het is.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Annemie Plessers (26 boeken)

Kom hier dat ik u kus bestaat eigenlijk uit 3 delen. Mona als 9 jarig kind, als 24 jarige en als 35 jarige. Als Mona 9 is verliest ze haar moeder door een verkeersongeval. Op een zeer directe en pure wijze wordt beschreven hoe Mona dit ervaart en beleeft, wat ze denkt en hoe ze probeert voor iedereen goed te doen op haar kinderlijke manier. Hoe ze voor haar jonger broertje Alexander zorgt en hoe ze haar vader niet lastig wil vallen. Al snel doet Marie haar intrede als stiefmoeder en komt er ook een nieuwe baby bij: een halfzus voor Mona en Alexander. Mona doet zo haar best om voor iedereen te zorgen, maar voelt zich zo in de steek gelaten door iedereen en vooral door haar vader, die volgens haar partij kiest voor Marie, maar dit eerder doet om de lieve vrede in huis te bewaren. De onderlinge verhoudingen zijn gespannen en niemand durft zijn gevoelens uit te spreken.

In het tweede deel leren we Mona kennen als dramaturg en heeft ze een relatie met de schrijver Louis. De relatie is echter niet wat je van een echte relatie zou verwachten. Oppervlakkig en weinig raakvlakken. Ook de verhouding met haar vader en stiefmoeder blijven heel moeilijk.

In het derde deel is de vader van Mona terminaal ziek. Ze wordt geconfronteerd met de dood, met een geheim dat haar vader al zo lang met zich mee draagt en met zoveel onuitgesproken gevoelens. Ze neemt ook haar relatie met Louis onder de loep. Het eerste en laatste deel zijn prachtig geschreven, het tweede vond ik iets minder. Haar schrijfstijl is zo treffend, zo puur en zo direct wat het zo mooi maakt om te lezen. In het laatste deel wanneer Mona bij haar vader waakt als deze gevraagd heeft voor euthanasie waan je jezelf ook naast het ziekbed. De gedachten die door haar hoofd gaan zijn zo natuurlijk, het zouden de jouwe kunnen zijn. Van dit fragment werd ik stil.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Dirk Similon (135 boeken)

Citaat: "Ik ga naar hem toe, kruip tegen hem aan, pak hem stevig vast, en heel even laat ik nooit meer los."

In dit boek vertelt eenzelfde personage op verschillende leeftijden haar verhaal van jong meisje tot volwassen vrouw. Intiemer dan haar eerste 'Vele hemels boven de zevende', maar ook harder, confronterender. De 'gewone' taal is subliem geschreven, de belevenissen uit het leven gegrepen en herkenbaar in elke familie. Omdat het uit het perspectief van één persoon, Mona, geschreven is voel je je meer mee-leven in haar verhaal. Minder quotes genoteerd, maar érg genoten: beide boeken in mijn top 10.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: ingrid (42 boeken)

Citaat: ""We staan elke dag op, doen wat van ons verwacht wordt, en gaan dan weer slapen, en dat noemen we leven. We saboteren onszelf zonder het te beseffen, omdat we nadoen wat ons ooit is voorgedaan, en dan denken we dat het zo móet gaan. En ondertussen organiseren we de dingen zo, dat we geen tijd hebben om stil te staan bij wat we ten diepste voelen. We vergeten wat we waard zijn en durven niet te geloven dat we het goeie wel degelijk verdienen. We vinden het makkelijker om te berusten bij ons leed, om onszelf te troosten na de pijn, dan te kiezen voor wat ons echt gelukkig zou maken.""

Griet Op De Beeck schrijft zo vloeiend en op natuurlijk wijze wat je zelf zou kunnen denken. De meesten onder ons leven hun leven zo goed als ze kunnen. Soms worden we geleefd en nemen we zelf te weinig initiatief . Het sterfbed van Mona's vader is zo aangrijpend dat ik het boek enkele keren heb moeten neerleggen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Peter Geiregat (479 boeken)

Citaat: "Ik vraag me af waarom Marcus me niet heeft verwittigd. Nu ja, dat zou getuigen van empathie, daarom misschien, dat denk ik."

Dit verhaal heeft dezelfde vertelstijl als het vorige boek. De hoofdstukken worden niet ingedeeld volgens de personages deze keer maar volgens een bepaalde tijdsperiode. Nona is in het eerste kwart aan het woord. Ze is tien jaar en dit reflecteert zich in de schrijfstijl. De 'truukjes' uit het eerste boek worden ook nu weer toegepast, maar dit heeft een déjà vu- effect. Ik was blij toen de volwassen Nona het verhaal overnam, maar na enkele tientallen bladzijden had ik toch een beetje heimwee naar de kinderlijke insteek. Daarom was een andere indeling misschien beter geweest zodat er meer afwisseling in de schrijfstijl kwam. Nochtans raakt Op de Beeck opnieuw verschillende thema's aan in haar typische vertelstijl. Misschien iets te typisch en te weinig verrassend voor wie het eerste boek gelezen heeft, maar het verhaal ontbolstert zich op diverse fronten, met mooie zinnen die van het boek een psychologische tranche de vie maken, bladzijde na bladzijde. De personages maken deel uit van een stereotype wereld waarin de (stief)moeder de kijvende rol krijgt, de vader vreemd gaat, ... Ik ben er nog niet uit of dit een absolute aanrader is of een verder borduren op haar vorig boek. Het boek knalt uit zijn voegen als de papa van Mona zich in de laatste fase van zijn ziekte bevindt. Voor die twintig bladzijden alleen al is dit boek de moeite waard.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Mia (100 boeken)

Wat schrok ik toen ik Griet Op de Beeck voor het eerst hoorde spreken. Zo onverzorgd! Ik was zo gechoqueerd dat ik het niet op kon brengen haar boeken te lezen. Er zijn meer schrijvers en artiesten die slordig spreken, maar zij is journaliste èn dramaturge en ze heeft Germaanse gestudeerd. Van zo iemand zou je toch mogen verwachten dat ze vlot kan switchen van regiolect naar AN?

Na haar eerlijke en interessante optreden in Zomergasten heb ik me toch over mijn afkeer heen gezet en heb ik 'Kom hier dat ik u kus' gelezen. En ja, het viel me mee. Een laudatio ga ik niet schrijven, maar ik ben wel blij dat ik het gelezen heb.

Haar taalgebruik vond ik niet speciaal mooi. Ze kan wel helder formuleren en ze gebruikt het Vlaams heel consequent en heel naturel. Haar personages spreken echt Vlaams (met gij en al -eindelijk!), maar de verteller switcht wel makkelijk naar het AN als er niet gesproken wordt.

De structuur (kind-twintiger-dertiger)geeft weer hoe weinig evolutie er is in het personage, hoe weinig verbondenheid met zichzelf.

Wat frappant is, is hoeveel mensen zich in het boek herkennen (ik ook).Op de Beeck heeft dus iets aangeraakt waar veel mensen mee bezig zijn of mee worstelen. Toch vind ik dat ze nog te veel op het niveau van het herkenbare blijft hangen.

Al bij al een mooi boek dat ons confronteert met de broosheid van ons 'ik'.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Vlaanderen