Het onzichtbare geluk van andere mensen

Gelezen door: Dirk Similon (135 boeken)

Citaat: "'Thoma,' zegt hij,' heb je een hekel aan je vader?'
'Nee.'
'Je moet geen hekel aan me hebben, jongen. Je hebt mensen op de wereld die van plan zijn een omelet te bakken, maar dan wordt het een roerei.'"

Een merkwaardig boek. De hoofdpersoon, een notoire dronkelap getrouwd met een vrouw die stemmen hoort, gaat 3 jaar na datum op zoek naar de reden van de zelfmoord van zijn zoon, een veelbelovende striptekenaar. Iedereen in de goegemeente vraagt zich af wat de vader nu nog ontdekt heeft. Alle personages in dit boek zijn zowat anti-helden... of zijn ze juist gewone mensen zoals u en ik? Eigenlijk is er slechts 1 thema: wat is écht en wat is waan? en is er een verschil?

Het boek is bij momenten best wel grappig, maar er is altijd wel iets dreigends aanwezig op de achtergrond.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "De evangelist die vanmiddag bij hen is, heeft naam gemaakt door honderden hindoe-dorpelingen te bekeren met een verbluffend heilig wit poeder waar de zieken van opknappen. Het is verbazingwekkend wat een uitwerking fijngemalen paracetamol kan hebben op uitgedroogde, uitgehongerde mensen. "

Madras (het huidige Chennai), 1987. Een christelijke Tamil-gemeenschap. Daarbinnen, een gezin dat leeft in armoede. Een vader die drinkt, een moeder met waanbeelden, een zoon die op vreemde wijze met filosofie bezig is. Alleen de jongste zoon lijkt ‘normaal’. Drie jaar geleden heeft de oudste zoon echter zelfmoord gepleegd. Hoewel niemand hem ooit kan of wil zeggen waarom dat is gebeurd, blijft de vader alle vrienden en kennissen van de jongen ondervragen. Zeker nu, drie jaar later, nu er nog een onbekend element bij is gekomen.

Positief:
1. het boek speelt zich af in een Tamil-gemeenschap in Madras, 1987. De auteur heeft daar zelf gewoond en kan Madras en het gedrag van de inwoners goed beschrijven. Helaas vallen beschrijvingen van Madras zelf al snel weg, en blijft alleen het gedrag van de mensen over.
2. zeer positief: het hele boek door, ook in de saaie passages, stelt de auteur aan de kaak hoe slecht de vrouw in India behandeld wordt: een lustobject voor de man die voortdurend ongewenste intimiteiten pleegt, en waar verkrachtingen schering en inslag zijn. Zeer actueel, ook vandaag is dat nog een enorm probleem in India.
3. we krijgen een goed idee van hoe een arme Tamil-familie met veel ellende overleeft in Madras
4. de auteur verbindt een filosofische zoektocht van enkele personages met neurowetenschappen. Dit gebeurt ook in de 'echte' theoretische fysica, waar samenwerking bestaat met neurochirugen. Het is leuk om te zien dat dit ook gebeurt in fictie.

Negatief:
1. er zijn lange saaie passages waar het verhaal niet voortuitgaat, je hebt de indruk op elke bladzijde hetzelfde te lezen, hoofdstukken lang. Ik vond het dan ook vreemd dat de auteur op het einde van het boek zijn dochter bedankt voor het vertragen van de roman. De auteur had beter niet naar haar geluisterd!
2. als er dan onthullingen komen, gebeurt dit erg bot: mensen die vroeger niets zeiden komen plots wel en vertellen hun verhaal en dat is het. Slechte verhaalopbouw.
3. in reviews wordt de zwarte humor van dit boek geprezen, maar ik kon nooit om de zogeheten moppen lachen. Ook kon ik me niet inleven in de personages. Het was wel interessant om te weten hoe een arm en ellendig gezin overleeft in een Tamil-gemeenschap in India, maar de personages zelf konden me niet boeien.
4. ook al komt neurpsychiatirie ter sprake, de filosofische zoektocht van vader en zoon, die tegelijk ook psychologisch is, heeft een enorme achterstand op wat tegenwoordig geweten is binnen de theoretische filosofie. Zo is het onjuist wat het hele boek door beweerd wordt, dat een idee een waanidee wordt zodra twee mensen erin geloven. Elk geloof is immers een waan. Wanneer één persoon in een idee gelooft, is dat dus ook een waan.
En het is niet alleen filosofisch onzorgvuldig, het is ook nog eens allemaal erg chaotisch uitgedrukt, met vergezochte vergelijkingen.

Al bij al vind ik dit boek geen aanrader.

Waarschuwing: dit is een beetje een spoiler (maar zeker niet helemaal).
Waarschuwing twee: wat nu volgt schrijf ik met de beperkte kennis die ik erover heb, ik vermeld wat ik denk te weten, ik denk dat het juist is, maar ik weet er niet alles over, wees dus voorzichtig met de info.

Er bestaat een verschijnsel, in het oosten wordt dit samadhi genoemd, maar in het westen bestaat het evenzeer. Hierbij krijgt de persoon een gevoel van één te zijn met alles, het is een gevoel van extatische verrukking, een toestand van ongelooflijke heerlijkheid, één zijn met alles, of met god, noem het hoe je wilt.
Wie dit overkomt, is er achteraf van overtuigd dat dit ‘het ware leven’ is, en zou er alles, echt alles voor over hebben om het opnieuw mee te maken. Wanneer dat niet lukt, voelt men zich (in katholieke gebieden bijvoorbeeld) ‘door God verlaten’, of mislukt, depressief, enz. Ze vertellen er zodanig over, dat andere mensen nieuwsgierig worden naar zo'n extase, en zo kan het zijn dat zelfs al heeft men het nooit meegemaakt, men zo'n extase wil meemaken omdat men ook gelooft dat dit 'het ware' is.

Deze toestand is inderdaad een heel heerlijke beleving, maar het gaat om een mechanisme in het brein, een toestand die door neurochirurgen kan opgeroepen worden in de hersenen door bepaalde zenuwen te activeren. Bij sommige mensen gebeurt dit ‘activeren’ accidenteel, en zij krijgen dan die extatische euforie, waarna ze steeds naar die toestand terug verlangen.
Nochtans is deze extase niet wat in oosterse religies bedoeld wordt met ‘het ware leven’, ‘dat wat is’, enz. Er is in deze extatische toestand immers nog altijd het ‘ik’ dat ervaart: ‘ik ben het die deze extase krijgt’, en daarna wil het ‘ik’ die extase opnieuw krijgen.
De extase is in vergelijking met het leven, hetzelfde als wat verliefdheid is ten opzichte van ware, onvoorwaardelijke liefde: prettig, maar onbeduidend en misleidend.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Madras