The Picture of Dorian Gray

Gelezen door: Inne V. (2 boeken)

Citaat: ""I am jealous of everything whose beauty does not die. I am jealous of the portrait you have painted of me. Why should it keep what I must lose? Every moment that passes takes something from me, and gives something to it. Oh, if it were only the other way! If the picture could change, and I could be always what I am now! Why did you paint it? It will mock me some day - mock me horribly!""

The Picture of Dorian Gray is tegelijk een verfrissend en donker boek. Oscar Wildes humor is prikkelend aanstekelijk alhoewel hij zich af en toe aan zwaardere ironie waagt. Als lezer wordt je meegesleept in het trieste doch zelf bewerkstelligde noodlot van de jonge/oude Gray en geconfronteerd met de impact van een streven naar oppervlakkigheid en schoonheid, wat zeker in tijden van erbarmelijke esthetische ingrepen brandend actueel is en zeker aanspreekt.

Oscar Wilde schrijft subtiel en sterk, getuige daarvan zijn de tientallen oneliners die in dit boek terug te vinden zijn in intrigerende context. The Picture of Dorian Gray is een waarschuwende ode aan (de zoektocht naar) schoonheid. 'All art is quite useless' (Oscar Wilde)

 | Reacties (4)Delen |
4 reacties:
Nico Lioce op 6 oktober 2007:
De bespreking door Inne V. en de reacties van bovenstaande lezers onderstrepen terecht het statuut van The Picture of Dorian Gray als decadent werk. Zelf wil ik hier een onderbelichte dimensie van dit boek aanhalen, nl. de moralistische. Dit blijkt, naast het uitwerken van het motief van de tegenstelling uiterlijke schoonheid versus innerlijke verdorvenheid, ook uit meerdere subtiele toetsen die Wilde in zijn boek verwerkt heeft: de perverse invloed die Dorian op zijn vrienden heeft (wie met hem geassocieerd wordt, blijkt vroeger of later in het ongeluk te storten), het feit dat de hoofdpersoon zelf, ondanks (of juist door) zijn egomanie en zijn genotzucht, niet in staat blijkt het geluk te vinden en zich van dit gemis ook pijnlijk bewust is... Van centraal belang lijkt mij ook de zgn. "bekeringservaring" die Dorian doormaakt aan het einde van het boek, na de moord op Basil. Na wat hij voor een onzelfzuchtige daad houdt, blijkt dat het portret, de veruitwendiging van zijn ziel, helemaal niet in lelijkheid is afgenomen, wel integendeel: zijn "goede daad" "telt niet" als zodanig, aangezien hij was ingegeven door egocentrische motieven, eerder dan door een reële empathie en affectie voor een medemens. Een leven van verstokt egocentrisme blijkt bij Dorian het vermogen tot sympathie en empathie, het vermogen om de evenmens te benaderen en te behandelen als een doel in zichzelf en niet als een middel (Kant), te hebben uitgewist. En wat te zeggen van de rol van Lord Henry, wiens verstokt cynisme, verwoord in bijtende aforismen, aan de oorsprong ligt van Dorians morele val? Hoewel slechts éénmaal terloops vermeld, is het veelbetekenend dat de auteur ook Lord Henry's huwelijk op het einde van het boek laat stuklopen - de esthetische ervaring zonder het werkelijk menselijk contact is een doodlopende weg gebleken. Tussen haakjes, in het boek wordt meermaals gealludeerd op een werk dat Dorian leest en herleest, en hem inspireert en bevestigt op zijn weg van decadentie en genotzucht: titel en auteur van dit boek-in-het-boek worden nergens vermeld - zou het A rebours van Huysmans kunnen zijn? Wat denken andere lezers hiervan?
Domi op 9 augustus 2007:
Ik heb dit boek ook gelezen. Ik vond het een algemeen een goed boek, het las vlot en in sommige stukjes spannend, andere stukken vond ik dan weer een beetje saai en voorspelbaar. Op zich is het wel een origineel verhaal, spijtig dat het een zeer bekend verhaal is waardoor je het einde al kent voor dat je aan het boek begint, maar dat heeft uiteraard niets te maken met het boek zelf. Ik ga zeker wel nog eens een ander boek lezen van Oscar Wilde.
Kristof Devos op 2 april 2007:
Ik lees het, ik herlees het. De ene keer in de uitmuntende vertaling van mevrouw Couperus, de andere keer in het sappige Engels van Wilde. Het is het meesterwerk van de decadenste der decadenten. Een boek over kunst over de kunst, een confrontatie met je goddellijke zelf.
Thomas Vandelanotte op 3 februari 2007:
Ik heb dit boek ook gelezen. 't Was het eerste boek van Wilde, het eerste van vele. Na The picture kwamen de plays (A Woman of no Importance, The Importance of Being Earnest, An Ideal Husband), vervolgens gedichten (De Profundis, The Ballad of Reading Goal) en later een sprookje (The Happy Prince). Ik ben gewoon verkocht voor Wilde!