De dauwbreker

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Ik had nooit eerder een poging gedaan het verhaal van mijn vader in woorden te vangen, maar het eerste beeld van hem dat ik heb voltooid is de reden van dit uitstapje: een mahoniehouten sculptuur van ongeveer één meter hoog, van mijn vader, naakt, geknield op een voetstuk van een halve vierkante meter, zijn rug gekromd als de curve van een halvemaan, zijn neergeslagen blik gericht op zijn uitzonderlijk lange vingers en zijn grote handpalmen. Het is geen echt opzienbarend werk, ruw en te weinig gedetailleerd, op zijn best minimalistisch, maar van alle pogingen die ik heb gedaan om mijn vader uit te beelden vond ik deze het meest geslaagd. Zo stelde ik me hem voor in de gevangenis."

Dit boek heeft als nadeel dat het wordt aangeprezen als roman, maar dat is het niet. Het is feitelijk een bundel kortverhalen die alle rond hetzelfde thema draaien. Het eerste en laatste verhaal zijn echt gelinkt, en daar tussen komt nog eens een personage van het eerste verhaal voor, maar meer verbanden tussen de verhalen zijn er niet.
Doordat het boek als roman werd aangekondigd heeft het zoeken naar verbanden die er niet waren voor veel lezers het leesplezier verknoeid. Als verwittigde lezer kan je wel rustig meegaan in ieder verhaal apart, en waarschijnlijk komt het boek dan over als veel mooier.

Het boek gaat over Haïtiaanse immigranten in Amerika, over het verleden in Haïti en hoe dat nog steeds een impact heeft op het leven in de Haïtiaanse gemeenschap in Amerika. Het verleden, dat is de gruwelijke periode van Jean-Claude Duvalier, 'Papa Doc' toen mensenrechten helemaal niet meer bestonden in Haïti.
In het begin van het boek spelen de verhalen zich meestal af in Amerika, verder in het boek situeren ze zich vaker in Haïti.
Personages, de tijd waarin het verhaal zich afspeelt, de plaats, alles is onafhankelijk van elkaar met speelt rond hetzelfde thema. Op het einde van het boek heeft men een heel mooi globaal beeld.

Danticat benoemt in het begin van het verhaal de hoofdpersoon slechts met 'hij' of 'zij', of eventueel alleen met een naam. Maar wat het verleden is van die persoon, of het gaat om een slachtoffer of over iemand die mensen mishandeld heeft, weet men dan nog niet. Als die persoon nachtmerries heeft door het verleden, weet de lezer niet of hij een beul is geweest, een mensenmishandelaar, of een slachtoffer. Dit levert mooi materiaal om zelf te beginnen mijmeren.

Verder is de stijl ook nogal dichterlijk, maar ik heb wat moeten verder lezen om erin te komen. Misschien is het Danticat die niet meteen de toon had vanaf het begin van het boek, misschien ben ik het die moeite had om erin komen. Na een tijd kon ik me wel rustig laten kabbelen op de redelijk dichterlijk gebrachte verhalen.

Zelfs ondanks dat dichterlijke aspect was het niet zo leuk om dit boek te lezen. Een constante is de somberheid. Het is een somber boek want het onderwerp is aangrijpend, of gruwelijk.
Danticat heeft twaalf jaar in Haïti gewoond, en kent de situatie waarover ze schrijft door en door.
Ze lijkt ook opzettelijk emotioneel afstand te houden van haar personages. Doet ze dit omdat veel personages hun emoties inderdaad verdrongen hebben, dat ze verder leven met hun trauma's zonder veel emoties toe te laten, om zo te kunnen overleven? Met andere woorden, schrijft ze zo afstandelijk omdat dit een juist beeld levert van hoe die mensen nu zijn?
Of schrijft ze op die manier het omdat ze het persoonlijk niet zou aankunnen om met meer emoties te schrijven?

Een somber boek dus, waarin niet gelachen wordt, en zonder veel emoties. Maar wel vrij dichterlijk, en beslist interessant.
En dat het boek somber is, is ook vanzelfsprekend. De periode met Papa Doc was gruwelijk, maar nu nog is Haïti een vreselijk land waar geen toekomst voor lijkt te bestaan.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Haïti