Ambulance

Gelezen door: Fieke Van der Gucht (58 boeken)

Citaat: "Hou vol. Dat vraag ik je de hele tijd. Om vol te houden. Niet opgeven. Gewoon op hulp wachten."

“The mass of men lead lives of quiet desperation”, dat zei de Amerikaanse auteur H.D. Thoreau ooit. In Ambulance beschrijft Harstad elf van die ‘levens in rustige wanhoop’. Elf personages beseffen dat ze alleen zijn als het er echt op aan komt, zoals de psychiater die zelf aan hulp toe is bijvoorbeeld. Maar Harstad laat hen altijd de ruimte voor redding, zolang ze maar doorgaan met het leven te leven. Symbool daarvoor staat de ambulance, de hulp die nabij is, en die in elk verhaal voorkomt. Bovendien lopen de personages elkaars levens in en uit. Zo zorgen ze, samen met de ambulance, voor subtiel met elkaar verweven verhalen.

Harstads stijl is precies en afgemeten, maar nooit cynisch of afstandelijk. Hij schreef met Ambulance een erg fraaie verhalenbundel over één stad, één ambulance en elf personages die de hand uitsteken naar de lezer. Treed hun levens binnen. Red hen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3409 boeken)

Citaat: "Ik denk dat de meeste schrijvers ten minste één keer dezelfde ervaring hebben gehad. De ervaring dat een boek zich vanzelf leek te schrijven, dat het gewoon in hun leven binnenkwam, met gillende sirenes, en het enige wat je kon doen was je er gewoon aan vastklampen en schrijven alsof je leven ervan afhing. Voor mij was Ambulance zo'n boek. "

Johan Harstad werd bekend met zijn debuutroman Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? Hierna schreef hij Hässelby, en zijn young adult sf-roman Darlah. Voorafgaand aan zijn succesvolle rdebuutroman schreef Johan Harstad de verhalenbundel Ambulance.

Harstad beschrijft de moeilijkheden van mensen die in onze tijd over een flinke dosis volhoudingsvermogen moeten beschikken. Ze worstelen met hun eenzaamheid, met communicatieproblemen, anorexia, of een terminale levensfase en de gevolgen daarvan voor hun omgeving. In het magisch-realistische titelverhaal ‘Ambulance’ ligt het hoofdpersonage in een ambulance op weg naar het ziekenhuis. Een aantal scherp van elkaar gescheiden scènes gaan over zijn huwelijks- en beroepsleven. De personages uit de elf verhalen in deze bundel lopen elkaars leven in en weer uit. Harstad schrijft over een vrouw die zichzelf voor de tv in huishoudfolie wikkelt; over een man die een waardeloze, uiterst dodelijke kopie van de originele airbag verkoopt; en over een weduwnaar die zijn vrouw zo erg mist dat hij vanuit een heteluchtballon dozen met kiekjes van hem en zijn vrouw over de rand kiepert en ze over de stad laat regenen.

Terwijl de personages ieder op eigen wijze het hoofd bieden aan de eenzaamheid, weerklinken in de stad sirenes van rondrijdende ambulances. Ambulance bestaat uit elf verhalen die in een snel ritme gepaard met lange volzinnen worden verteld. Het verhaal ‘Vietnam. Donderdag’, is wel favoriet. Elke donderdag zit de naamloze verteller samen met een Vietnamese vrouw die haar oorlogstrauma probeert te verwerken. Geen opvallend lange zinnen hier, de monologen moesten wijken voor gesprekken, die helaas vastlopen. Slechts wanneer de patiënte de hulpverlener mee neemt naar huis en hem daar kennis laat maken met haar door napalm verbrande huid, is er opnieuw communicatie. De confrontatie legt de onmacht van de hulpverlener en de uitzichtloze zoektocht van het slachtoffer bloot. Oorlogswonden genezen nooit.

In zijn totaliteit is deze bundel niet echt een grote literaire verrassing, maar er zitten wel knappe dingen tussen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Noorwegen