De spiegelingen

Gelezen door: Noël Gybels (551 boeken)

Citaat: "Ik hou van mijn geheimen. Ze begrijpen me beter dan wie ook en ze zijn niet loslippig. Onze wezenlijkste geheimen blijven ook voor onszelf gesloten. We kloppen op hun deuren maar krijgen zelden gehoor. We loeren door hun sleutelgaten of leggen een oor tegen hun planken. Wat horen we dan, wat zien we? Niet veel meer dan gezucht, voetstappen in de hal, onderdrukt gesnik, een glimp van een kuit, een hand die in het plamuur van de wand onbegrijpelijke profetieën krast: mene tekel."

De bespiegelingen zijn afkomstig van Edgard Dumont, die zwaargewond uit de eerste Wereldoorlog terugkomt en later ook van op een afstand de verschrikkingen van de tweede beleeft. Hij zoekt troost, begrip, liefde bij diverse jongens en mannen, maar zijn verlangens blijven broos en innerlijke littekens helen niet even duidelijk als lichamelijke. Schitterend taalgebruik, elke bladzijde, iedere zin verbergt wel iets om te noteren en/of te onthouden. Je moet wel wat Frans, Engels, Duits begrijpen, want Edgards reizen bezorgen hem ook anderstalige geliefden. Een boek om te koesteren en af en toe te herlezen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3469 boeken)

Citaat: "Ik heb geleerd de geschiedenis te ontwijken. Ik pretendeer niet dat het me lukt. Ik hoop dat ze me negeert wanneer haar lucht weer eens haar lust naar bloed en gedenktekens verraadt. Ik verkies haar stegen en achterbuurten, open pleinen vermijd ik."

Het in 2008 verschenen Godenslaap over de Eerste Wereldoorlog leverde Erwin Mortier de AKO Literatuurprijs op. En nu is er zijn nieuwe roman De spiegelingen, waarvan de basis zich eveneens in WO I bevindt. Je hoeft niet per sé Godenslaap gelezen te hebben om De spiegelingen te kunnen volgen, maar het is wel handig want bepaalde personages uit het eerste boek keren terug, zij het vanuit een ander perspectief.

De kaarten liggen dus nu wel enigszins anders. Kreeg Helena in Godenslaap nog het woord, dan geeft Mortier de fakkel nu door aan haar broer Edgard. Dat is een homoseksueel oorlogsslachtoffer, die er een liaison op nahoudt met haar echtgenoot Matthew. In zijn laatste levensdagen tracht Edgar de herinneringen aan zijn beleefde liefdes, waarin zijn schoonbroer een van de hoofdrollen speelt, op een rij te zetten. De Groote Oorlog heeft hem lichamelijk en mentaal een flinke knauw gegeven. Om enigszins aan deze pijn en het lijden die het heeft veroorzaakt te ontsnappen heeft hij in diverse mannenlijven zijn troost gezocht.

Je kan De spiegelingen eigenlijk bekijken als een reeks vertellingen over zijn minnaars. Elk van hen ontmoet hij op een cruciaal tijdstip in de geschiedenis van de twintigste eeuw: het front op de grens tussen België en Noord-Frankrijk tijdens Wereldoorlog I, Berlijn in de jaren dertig, Marseille net voor het uitbreken van de tweede Wereldoorlog, London tijdens de bombardementen in WOII, Japan na Hiroshima en de overgave. Het zijn herinneringen aan ontmoetingen met pijn, vreugde en genot die telkens weer de stempel van een oorlog dragen. Edgard heeft gulzig geleefd én geleden. Vijf grote liefdes van Edgard naast Pierre zijn huisdienaar, zijn kameraad, zijn manusje van alles in de loopgraven, hebben zijn leven glans gegeven. De vijf liefdes zijn nu verdwenen, omdat ze zoals Matt overleden zijn of gesneuveld zoals Jean of te ver weg verblijven in het geval van Nobuku in Japan of zoals Paul uiteindelijk met een vrouw getrouwd zijn.

Erwin Mortier heeft in de prachtige taal die we van hem gewoon zijn in een heel intieme sfeer een zoektocht naar vriendschap, liefde en seksualiteit gevat in heel gevoelig verhaal over leven en overleven in tijden van en na de oorlog.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Rony Borghart (107 boeken)

Citaat: "Op zich heeft het weinig zin om in tijdsdimensies te denken die ons eigen bestaan dusdanig overstijgen dat we ze niet langer kunnen bevatten. Maar ik geloof dat wij mensen dieren zijn in wier binnenste zich ergens een scherf bevindt van de oorspronkelijke eeuwigheid, waaraan de tijd, onze eigenste tijd, ontspruit als een rilling van koorts. Ons diepste wezen erkent geen verleden of toekomst. Daar huist een onbevattelijke tijd buiten de tijd, die in ons vervat ligt en ons drijvende houdt."

Is dit nog eens een roman over de eerste wereldoorlog ter ere van de honderdste verjaardag? Niet dat ik daar problemen mee heb. Stefan Hertmans, Virginie Loveling, Joseph Roth, Kris Van Steenberge en Mortiers Godenslaap zijn op bezoek geweest in mijn slaapkamer, maar dit is een andere dimensie. Een homoseksueel van achter in de tachtig heeft in zijn leven een epistel geschreven aan zijn grote liefde die niet meer is, maar hij heeft het altijd angstvallig bewaard. Ten slotte heeft hij het nu doorgestuurd aan een jongere vriend. Het is die tekst die we te lezen krijgen. Hij schrijft over zijn jeugd op het einde ven de Belle Epoque, over zijn jaren in de Grote Oorlog, over hun kennismaking in het militair hospitaal, over het leven in het interbellum, de opkomst van nazisme en fascisme, over de tweede wereldoorlog en daarna, over zijn andere relaties, over familiekwesties,…

Maar het is geen louter beschrijven van zijn leven, het is terugblikken, mijmeren, filosoferen over leven en dood, over liefde, over god en geen god, over religie, over tijd en gelijktijdigheid, over.., over…Hij begint vrij chronologisch met hier en daar een vooruit- of een terugblik maar evolueert naar een springdans met de tijd, die de lectuur niet bepaald eenvoudiger maakt, gebruik makend van een zeer rijke woordenschat die je alle hoeken van de “Dikke van Dale” laat zien. Bovendien wordt dit Nederlandstalig diner opgediend met een Engels sausje en Duitse en Franse versnaperingen. Voeg daar de beelden, de beeldspraak en de enig mooie grammaticale zinnen aan toe en je weet waar je aan begint.

Een boek dus om te lezen bij een kop sterke geurige koffie en niet bij een ferme whisky on the Rocks, kwestie van bij de les te blijven. Ik was lyrisch over Godenslaap, maar dit graaft dieper. Mortier is niet alleen een goed auteur, hij heeft ook nog iets te vertellen. Vijf sterren, maar eigenlijk speelt hij buiten categorie, een andere dimensie zoals ik al zei. Voor mij was het een onvergetelijke literaire belevenis, waarvoor mijn welgemeende dank.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: