Blauw slik

Gelezen door: André Oyen (3399 boeken)

Citaat: "De poëzielezer/ Over het blad gebogen/ speurend naar de nerven/ als naar de levenslijn/ in de uitgestoken hand,/ elke kronkel vingerlezend,/ ook de stilte naproevend/ op de tong of de taal/ tussen de regels wil/ bezinken in het wit,/ spelt hij, slijpt betekenis/ aan wat zo ongezeglijk/ het oog ontspringt./"

Stefaan van den Bremt (1941) debuteerde als dichter in 1968. Inmiddels zijn er ruim twintig poëzietitels van zijn hand verschenen. Tevens is hij een groot essayist en vertaler. Uit het Frans vertaalde hij Franstalige Vlamingen als Emile Verhaeren en Maurice Maeterlinck en hedendaagse dichters als Marc Dugardin en André Doms. Uit het Spaans maakte hij grote dichters als Nicolás Quillén, Octavio Paz, José Lezama Lima, Jaime Sabines, Pablo Neruda, Ramón López Velarde, Marco Antonio Campos, Juan Gelman en Juan Manuel Roca toegankelijk voor de Nederlandse lezer. Maar ook de gedichten van Kafka, Brecht en Pietrass vallen onder zijn vertalingen. Zijn noeste arbeid werd in Mexico beloond met de Internationale Poëzieprijs van Zacatecas.

Voor een dichter die debuteerde in het magische én revolutionaire jaar 1968 en die gedichten van zovele internationale collega's aan zich voorbij zag gaan, moet het zeker mogelijk zijn om een profiel van een poëzielezer te schetsen. En inderdaad kan hij dat, hij opent er zelfs zijn nieuwe bundel Blauw slik mee. Deze prachtige bundel bestaat uit drie afdelingen: ‘Staande voor de sfinx’, ‘Een smaak van tijd’ en ‘Ga maar er is geen weg’.
Blauw slik wordt in de Van Dale verklaard met ‘diepzeeafzetting langs de randen der continenten’. Voor de dichter wijst het wel op de afzetting van een engagement in een wereld vol taal. Een taal die Stefaan van den Bremt kneedt, streelt, en tot in de finesse weet te benutten. Naast hele nieuwe originele dingen draagt hij ook gedichten op aan groten, zoals Gezelle, Martinus Nijhoff, Roca, Borges, Machado en Nietzsche en laat hen ook doorklinken deze bundel. Maar ook als de dichter van het fijne verstilde gedicht waarin taal sober en broos uit zijn pen sijpelt weet het die Stefaan van den Bremt zijn lezers te raken tot in hun diepste vezels.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Mexico