De laatste wens

Gelezen door: André Oyen (3312 boeken)

Citaat: "Dagelijks begeleiden uitvaartverzogers uitvaarten van mensen die gingen op het moment dat hun tijd gekomen was. Het afgelopen jaar schreef ik de verhalen op van een drietal vrouwen, dat in en rond Amsterdam de laatste wens van overledenen en hun familie liefdevol uitvoert."

In Vlaanderen heet het de begrafenisondernemer, in Nederland is het de uitvaartverzorger die de laatste wensen van een overledene in realiteit omzet. Sommige mensen weten allang dat ze dood gaan en hun familie ook. Ze regelen hun begrafenis of crematie tot in detail, maar wanneer de dood onverwacht komt en er geen laatste wens is opgeschreven, laat de uitvaartverzorger zijn of haar creativiteit werken. Het is een beroep waar ik ontzettend veel respect voor heb, omdat ik uit ervaring weet hoe belangrijk het laatste afscheid is en iedereen gaat ook heel individueel met dood, afscheid en rouw om.

Deze uitvaartverzorgers kunnen na een aantal jaren ervaring boeken schrijven over hun wedervaren. Dat is nu gebeurd, een professionele journaliste deed het voor hen. Mickelle Haest (40) zet de verhalen van anderen op papier alsof ze haar eigen belevenissen verwoordt. De rol van de interviewer verdwijnt in haar ‘miniatuurtjes’ omdat ze bijna in de huid van de geïnterviewden kruipt. Het boek is een bundeling van de serie De Kraai die wekelijks in PS van de Week van Het Parool, verschijnt. Haest kruipt daarvoor in de huid van drie uitvaartverzorgers. Eerder deed ze hetzelfde bij strafpleiter Peter Plasman, vier vrouwelijke wijkagenten en een 112-meldkamercentralist.

Uit de verhalen van drie begrafenisondernemers heeft zij één personage opgebouwd. Alhoewel de verhalen allemaal de dood als onderwerp hebben, is het zeker geen droevig boek geworden omdat de auteur erg mooi en vlot schrijft en toch vooral de nadruk op het specifieke van elke uitvaart legt. Op de crematie van een postzegelverzamelaar plakken alle genodigden een zegel op zijn kist zodat hij voldoende gefrankeerd is voor zijn laatste reis. Voor een zus en broer die niet met elkaar door één deur kunnen, wordt de uitvaart van hun moeder twee keer gehouden. En de trouwring van een oude man verdwijnt per ongeluk met hem in de oven, waardoor het klompje goud zijn reis tot het einde meemaakt.

Soms raken de verhalen je, moet je er om lachen, heeft het iets liefdevols, iets grappigs of verontwaardigt het je. Maar het zijn stuk voor stuk bijzondere ervaringen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is wel gevraagd én uitgevoerd. Opgebaard worden in een schuur of in de stal, begraven in een katoenen doek. In een rieten mand of in een kist die is volgeplakt met postzegels, niets is onmogelijk. Het is toch wel een heel bijzondere wereld waar zoveel komt bij kijken en de nabestaanden ook wel om een woord van troost vragen. Mickele Haest heeft de memoires van een uitvaartverzorgster op een prachtige manier voor de eeuwigheid vastgelegd.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Uitvaartverzorger: een niet zo alledaags beroep voor de meesten van ons. En toch slaagt de jonge auteur erin met humor, met gevoel en veel invoelingsvermogen te schrijven over haar dagelijks werk. Hoe mensen bot, onbeschoft, intens verdrietig, gelaten kunnen zijn bij een verlies... Soms heb je een glimlach om de lippen, soms ben je diepbeschaamd als je ziet hoe sommigen met een afscheid omgaan. Begrip, onbegrip, meevoelen, het zit er allemaal in.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Amsterdam