Dit zijn de namen

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Abraham was negenennegentig jaar toen hem dit werd opgedragen?Hij besneed alle mannen onder zijn dak en daarna zichzelf.De Eeuwige wilde een merkteken aanbrengen op het lichaam van zijn volk.Hij verlangde bloed en pijn, het verbond was niet alleen geestelijk maar ook fysiek."

Wieringa weeft twee verhaallijnen doorelkaar: Het verhaal van Pontus Beg, politiecommisaris, op zoek naar zijn identiteit als jood, en dit van een groep vluchtelingen die na veel ellende aankomen in de stad van Pontus Beg. De auteur wisselt diepzinnige uitwijdingen over afkomst, geloof en identiteit af met de apocalytische belevenissen van de groep zwervers. Deze afwisseling houdt het verhaal levendig en spannend, al is het boek voor mij soms iets te breedvoerig. Knap hoe Wieringa met rake typeringen zijn personages doet leven, dit is geen gemakkelijk boek maar daarom niet minder belangrijk.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Elke dode die hij zag, beschouwde hij als een voorbereiding op zijn eigen dood. Het oversteken van de laatste grens."

Beg is een politieman in hart en nieren. Daar waar z'n collega's de mensen uitbuiten en in 't zak zetten, probeert hij zo goed als het kan eerlijk te blijven. Dat dit betekent dat hij nooit uit z'n sleur zal geraken, neemt hij er graag bij. Hij heeft een FWB (friend with benefits) en meer moet dat niet zijn.
Tegelijkertijd struint er een groep vluchtelingen door de steppe. Wie achterblijft is eraan voor de moeite. Het is ieder voor zich in deze groep. De jongste blijkt de veerkrachtigste, maar een zwarte man boezemt angst in. Hij moet eraan.
Geleidelijk aan lopen de de twee verhaallijnen naar elkaar toe en leveren ze de climax.

Het verhaal kwam heel traag op gang. Beter leek het me om onmiddellijk te beginnen met de samensmelting en dan terug te gaan. Dat Wieringa z'n hoofdstukken begon met onbenoemde personen ("zij", "hij", etc..) hielp niet. 
Zo duurde het altijd weer eer je in 't verhaal zat. Dat de vluchtelingenbende geen namen kreeg (buiten een vage beschrijving), kan ik begrijpen. Het identiteitloze, dat zoekende, het hoort bij een exodus. Het zorgde er echter voor dat ik nooit ging meeleven met de personages. Het leven van Beg was -op het Joodse zoeken (weer die identiteit)- te saai om me aan te binden. Het concept is aardig en de verwijzingen naar de Bijbel of Thora vond ik goed gevonden en gepast (i.t.t. vele). Kortom, niet slecht, maar zéker geen winnaar.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: marleen (12 boeken)

Citaat: "Ze sjokten achter elkaar aan, hun hoofden gebogen, hun ogen dof en bijziend.  Eens hadden ze verlangend naar de horizon gekeken, naar het land van verwachtingen daarachter, maar steeds minder dwaalde hun blik af, tot hij niet meer voorbij de grond voor hun voeten kwam.

"

Prachtig boek van Tommy Wieringa.  Het boek speelt zich af in een grensstad in de steppe (Rusland?). Pontus Berg, één van de hoofdpersonages, is politiecommissaris van het dorp. Hij heeft een monotoon leven. Het commissariaat, het café en een maandelijkse wip met zijn huishoudster. Zijn leventje krijgt echter een wending wanneer een groepje uitgemergelde vluchtelingen in zijn stadje opduiken. Zij roepen vele vragen op, maar geven weinig antwoorden prijs. Wie zijn die mensen, waarom zijn ze op de vlucht, welke misdaad verbergen ze.

De wisselingen van vertelperspectieven, verhaal van de immigranten en de politiecommissaris geeft de lezer reeds voorsprong op de zoektocht van Pontus Berg. Het boek blijft dan ook boeien tot het einde en stelt de grote levensvragen , zoeken naar identiteit, overlevingsdrang bij mensen zonder een pasklaar antwoord te geven. Een boek om te (her)lezen en bij na te denken. Een echte aanrader.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Peter Geiregat (439 boeken)

Citaat: "Zita nam het fornuis af en zette water op voor soep. De soep trok terwijl ze het huis deed, de soep en zij waren een paar uur later tegelijk klaar. Ze hadden geen van beiden haast."

Het boek start met twee verhaallijnen. Een groep vluchtelingen tracht een grens over te steken, maar algauw blijkt dat ze aan hun lot overgelaten zijn. Een odyssee begint vol honger en ontbering. De groep gedraagt zich afwisselend als een verzameling individuen en een beschermende entiteit. Anderzijds volgen we commisaris Beg die in contact komt met de laatst overgebleven jood van zijn stad. De contacten met de oude rabbijn zijn het begin van een zoektocht naar zichzelf en zijn geloof. Als de twee verhaallijnen zich vervlechten komt het boek pas echt op kruissnelheid.

De hoofdstukken vloeien in elkaar over. De overlevenden van de helletocht door de steppe worden door Pontus Beg ondervraagd omdat er een afgesneden hoofd tussen hun bagage gevonden wordt. Tijdens de verhoren geven de overlevenden elk een deeltje van hun waarheid prijs. Er wordt een mooie link gelegd tussen de uittocht uit Egypte en de tocht van de vluchtelingen. Met rake zinnen kon Tommy Wieringa het hele boek door boeien. Er is veel ruimte voor projectie: hoe zouden wij handelen als het erop aankomt?

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Miriam Lambaere (37 boeken)

Citaat: "Zijn terrein was de stad, de mensenverklontering. Die had hij nodig zoals eenparasiet zijn gastheer."

Een boek buiten categorie, zowel wat stijl als inhoud betret. Gebalde stijl, mooie beeldtaal. Zeer interessant inhoudelijk. Nodigt uit tot lezen en nadenken.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Elise De Rycke (1 boeken)

Citaat: "Thuis, die plaats die hem nu weldadig voorkwam, en niet armetierig en wanhopig zoals toen hij vertrok. Er was vuur in de kachel, een zacht bed, zijn warme vrouw."

Ik vond 'Dit zijn de namen' van Tommy Wieringa in het begin een beetje een saai boek. Er gebeurde niet veel en de verhaallijnen waren allebei een beetje eentonig, het was steeds hetzelfde. Maar ongeveer in het midden van het boek, kwamen de twee verhaallijnen samen en begon het boek spannender en spannender te worden. Sinds dan heb ik het boek niet meer weggelegd en heb ik het in een ruk uitgelezen. Het is zijn twee heel mooie en zeer verschillende verhaallijnen, het ene gaat over enkele vluchtelingen die op zoek gaan naar een stad omdat ze honger en dorst hebben en het andere beschrijft het leven van politiecommissaris Pontus Beg. Ik raad dit boek zeker aan omdat ik het heel erg graag gelezen heb, het is echt een aanrader als je houdt van boeken die gaan over de problematiek die op dit moment speelt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: bertdeplancke (1 boeken)

Dit zijn de namen is een goed boek, in begin begreep ik niet alles, maar naar mate het boek verder vorderde kon ik er mij steeds bet in vinden. Ik had ook pas laat door dat er vaak verwijzingen naar de bijbel in zaten: titel, afgehakt hoofd van de ethiopiër,... De personages worden in het boek nooit echt benoemd met een naam. Dit toont aan dat ze niets hadden, ze hebben zelfs geen naam. Ze verliezen hierdoor een grootdeel van hun menselijk zijn, dit zit je in het boek aan het denken. Het boek is in een elegante stijl geschreven wat zorgt voor leesplezier. Voor mij mogen er meer boeken gelijk dit boek komen en ik heb er dan ook wel van genoten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Lydia (233 boeken)

Prachtig geschreven en heel triest. Een groep totaal verschillende mensen zoeken een beter leven en verdwalen daarbij in de steppe. Het einde is verrassend en tegelijkertijd ontluisterend. Een aanrader!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: NadiaH (112 boeken)

Citaat: "Zhuang Zi zei: 'Het leven van de mens tussen hemel en aarde is als een lichtstraal die door een opening in de muur valt: een ogenblik en het is voorbij.' (pag. 50) 'Lang leven is geen deugd. Spaar me. Hebt u ooit een gelukkig oud mens gezien? Een tevreden bejaarde? Ouderdom is een precaire zaak. Het lijkt of alle rampen erop wachten je tegelijk aan te vallen'. (pag. 272) Rabbi Hillel antwoordde: 'Wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Dat is de hele wet. De rest is interpretatie. Ga heen en leer.' (pag 277-278) "

Aan literatuur met de grote L begin ik toch met een zekere schroom, zeker als het boek dan ook nog eens in de prijzen is gevallen en iedereen er lovend over is. Onterecht -die schroom-, zo is gebleken. Ondanks een geweldig stijl en een prachtige taal is "Dit zijn de namen" een gemakkelijk leesbaar boek. Nergens vond ik het saai of langdradig, ik hield er enkel een gevoel van radeloosheid en uitzichtloosheid, moedeloosheid en eenzaamheid aan over. Ik wist dat het over de vluchtelingenproblematiek ging, maar ik verwachtte een verhaal over solidariteit en empathie. Wieringa maakt de vluchtelingen echter beenhard en ijskoud. Pontus Beg blijkt, misschien tegen alle verwachtingen in, het enige menselijke karakter en bovendien filosofisch van aard. Het onderzoek naar zijn roots trok interessante parallellen. Ik vond het boek een absolute aanrader, maar ik zou kunnen begrijpen dat iemand anders er niets aan vindt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Maxime Van Damme-De Sutter (1 boeken)

Citaat: "Hoe vaak zijn wij niet ingeslapen met de overtuiging dat er geen morgen zou zijn? Wij zijn doden. U kunt ons niet raken."

Zoals de meeste recensies zeggen, kwam dit boek redelijk traag op gang. De beschrijving van het stadje Michailopol en het leven van Pontus Beg, de politiecommissaris, lijkt in het begin eerder overbodig. Wieringa doet dit volgens mij echter om je honderd procent te kunnen inleven in de vergane glorie van het Sovjetimperium. Het eerste hoofdstuk dat de groep vluchtelingen volgt is zodoende nog vager, maar dit draagt dan weer bij aan hun verloren identiteit en moedeloosheid. Desalniettemin heb ik dit boek heel graag en snel gelezen, omdat het na de beschrijvingen echt wel goed vorderde en ik wou weten hoe het af zou lopen met de groep vluchtelingen en met Pontus. Op het eerste gezicht hebben deze twee verhaallijnen weinig met elkaar te maken, maar beide gaan eigenlijk over een zoektocht. De groep zoekt de bewoonde wereld, Pontus zijn joodse identiteit. Het moment waarop de twee verhaallijnen echt samenkomen is pas op het einde van het boek. Vanaf dan krijgen de vluchtelingen ook een naam. Voordien waren ze gewoon “de jongen”, “de stroper”, “de man uit Asjchabad”, ... De onpersoonlijkheid wordt verbroken op het moment van het verhoor, maar het is te laat: ze hebben hun persoonlijkheid al lang verloren. Ik zou Dit zijn de namen zeker aanraden aan al wie houdt van een boek om bij na te denken. Het heeft een duistere sfeer, maar het leest vlotter dan je op het eerste gezicht zou vermoeden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Rusland