De tijgerkat

Gelezen door: Jan Gilliams (1 boeken)

Mijn favoriete boek is il Gattopardo, uit het Italiaans vertaald als De Tijgerkat, van Giuseppe Tomasi de Lampedusa (1896 - 1957).
Dit boek vertelt het verhaal van een Siciliaanse prins en zijn familie in de 2de helft van de 19de eeuw, de periode van de bevrijding en éénmaking van Italië. Het boek heeft alles wat ik van een perfect boek verwacht: een historische roman met een boeiend verhaal in een zeer specifieke context zonder dat je overstelpt wordt met feiten. Je voelt dat de auteur meer weet dan wat je leest. Het gaat vooral over een historisch proces van verandering met de beroemde zin "alles moet veranderen opdat alles hetzelfde zal blijven".
Een psychologische roman die aanvoelt wat in mensen omgaat en hoe ze reageren op gebeurtenissen en andere personen. Het is een boek met zeer lucide commentaar, scherp maar vooral wijs en erudiet.
Tegelijk is het een ideeënroman waarin visies op maatschappij, sociale verhoudingen, familie, geld, geloof, macht en politiek, vooruitgang, fatalisme en vitaliteit geconfronteerd worden. Een sensuele roman is het ook met veel gevoel voor geur en kleur, maar nooit te barok; een sfeervolle roman waarin een maatschappij begint te leven in een landschap en een klimaat.

Het is vooral een zeer goed geschreven boek met een licht-ironische ondertoon maar nooit cynisch of onderkoeld. Ook de dood is prominent aanwezig in de roman met een waanzinnige beschrijving van hoe de prins langzaam sterft en wat hij dan ziet, hoort, ruikt en droomt. De overigens briljante film van Visconti is enigszins onterecht beter gekend als het boek.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Ann Horckmans op 23 februari 2011:
Beide lezers hebben het bij het rechte eind: het is een geweldig boek met prachtige beschrijvingen en net voldoende feiten en gegevens, persoonlijke en politieke gebeurtenissen om niet saai te worden! Een krachtige verteller neemt je mee naar een mooie, maar moeilijke periode in het lieflijke Sicilië.
leesbeest op 28 januari 2007:
Dit boek is inderdaad een klassieker. Het is een uitgesproken politiek werk. Eén van de voorwaarden voor een klassiek werk is het universele gegeven en dat is hier zeker het geval. Bij het herlezen van het werk kom je telkens weer andere inzichten tegen. Een 'groot' boek.

Gelezen door: Ilse Anné (30 boeken)

Citaat: "Als we willen dat alles blijft zoals het is, moet alles anders worden."

Mei 1860. Garibaldi lijft Sicilië in bij het nog jonge Italië. Don Fabrizio, prins van Salina (bijgenaamd de tijgerkat, naar de afbeelding op zijn wapenschild) is een gedesillusioneerd man. Hij staat voor de oude feodale orde en levensstijl. Lijdzaam aanziet hij de wissel van de macht: van aristocratische macht en grandeur, naar nieuwe burgerlijke orde. Als wissel op de toekomst laat hij zijn neef Tancredi huwen met Angelica, de bloedmooie dochter van de boerse, maar rijke én gehaaide dorpsburgemeester.

In Lampedusa’s elegante taal proef je de verschroeide landschappen, de Siciliaanse vitaliteit, humor en weemoed. Verfilmd door Visconti, dus somptueuze balscènes en magnifieke decors à volonté.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Veerle Bonte op 28 september 2007:
De afschaffing van de feodaliteit in de negentiende eeuw betekent ook in Sicilië het einde van een tijdperk. De adel ziet haar bezittingen en macht afnemen in het voordeel van de nieuwe rijken die uitblinken in platte commerce. Een huwelijk tussen beide standen dringt zich op om de schatkist van de eerste te spijzen en de naam van de tweede op te tillen naar een hoger echelon. Ook De Tijgerkat, Prins Fabrizio van het illustere huis van Salina, kan zich niet verzetten tegen deze ontwikkelingen. Zijn jonge ontstuimige neef Tancredi, die zelf een rijke bloem weet te plukken, sleept hem echter mee in deze nieuwe wereld zodat de Salina's vrij makkelijk weten te overleven. Toch ervaart de Prins deze standenwisseling als het droeve einde van de Siciliaanse traditie. Dat de schrijver, Giuseppe Tomasi, een kleinzoon is van de Prins van Salina maakt dit beroemde werk uit de moderne Italiaanse literatuur nog waardevoller. Als geen ander weet hij de schoonheid vast te leggen van een land, een stand, een familie. Het is geen boek dat je leest: je proeft en ruikt het, je kijkt en luistert ernaar. Het is een klein meesterwerk vol zintuiglijk genot en de uitstekende vertaling doet het werk alle eer aan. Ik ben dan ook zeer nieuwsgierig naar Visconti's verfilming.
leesbeest op 14 januari 2007:
De eerste pagina's van het boek deden me niet vermoeden dat dit boek me zo zou boeien. De gevoelig geschreven passages, de uitermate gedetailleerde beschrijvingen van mensen en natuur zuigen de lezer mee in de wisseling van twee periodes in de geschiedenis van Sicilië. Je voelt in de sfeer van het boek het verval van de adellijke familie en een tijdperk. De manier waarop de sterfscène wordt verhaalt is volgens mij uniek en op zich al het lezen van het boek waard. Ik lees het zeker een tweede keer want er is zoveel in te ontdekken dat het zeker een tweede lezing vraagt.

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Het was met enige aarzeling dat ik eraan begon... maar dat was volkomen onterecht. Ik hou zielsveel van geschiedenis en van goede boeken, en dus was dit absoluut iets in mijn straatje. Ik sta meestal een beetje sceptisch tegenover vertalingen, maar deze was echt wel geslaagd.
Het verhaal is bekend (ook al dankzij de film van Visconti), het vertelt de geschiedenis van een prins en diens familie in de 2de helft van de 19de eeuw, de periode van de eenmaking van het land. De schrijver laat voelen hoe mensen reageren op gebeurtenissen en op andere mensen. De commentaar is erg bij de les, soms scherp maar vooral een bewijs van de belezenheid van de auteur. Heel veel geuren en kleuren overvallen je, en toch wordt het nooit té, wat, naar mijn smaak, in de flm zeer zeker wél het geval was. Dat lichtjes ironische toontje werd door de vertaler meesterlijk overgezet naar het Nederlands en dat is geen sinecure. Je vervalt daarbij zo gauw in sarcasme of bijtende spot. De vertaler wist die valkuilen te vermijden. Petje af dus. Als je het in het origineel kan lezen zou ik zeggen, zeker doen. Kan je dat niet, dan dit boek niet wegleggen, maar de Nederlandse vertaling lezen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: