Ik haal je op, ik neem je mee

Gelezen door: koen.jacobs@be.verizonbusiness.com (1 boeken)

Een prachtig boek dat je laat wegdromen en genieten van de Italiaanse plattelandse sfeer, net als in "Ik ben niet bang". 2 verhalen die uiteindelijk verweven worden tot één, uitermate boeiend om te lezen.

 | Reacties (5)Delen |
5 reacties:
Nadine Labio op 25 augustus 2009:
Een mooi en goed geschreven boek. De achterflap niet lezen, die verklapt al te veel. Omdat Ammaniti zo mooi kan vertellen: een aanrader!
Dorothy Ravier op 13 augustus 2009:
Ammaniti neemt je mee naar zijn eigen wereld, waarin hij een held is in het omschrijven van de gevoelens van kinderen en jongeren, maar ook van een echte playboy en vrouwelijk schoon. Het toneel voor een goeie mix van schuchterheid, dromerigheid en harde realiteit. Vooral het fictieve plaatsje Ischiano spreekt tot de verbeelding van de lezer en smaakt naar meer! Terecht het Italiaans woord voor 'talent', aldus the Times.
Koen Jacobs (Kojacske) op 17 april 2007:
In één keer uitgelezen (wat niet altijd mijn gewoonte is)! Boeiend, grappig én melancholiek. Ik hou van dit genre,mensen!
Lydia op 17 juli 2006:
Het is een heel onderhoudend verhaal over verschillende families en generaties die elkaar kruisen. De onmacht van heel wat personages is uitstekend beschreven. Ik kon me echt inleven in het boek en alles rond me vergeten. Een echte aanrader!
Luc Schuddinck op 20 december 2005:
Een tragi-komisch boek waarin verschillende verhaallijnen in een climax elkaar treffen. De personages zijn goed uitgewerkt. Soms is het slikken van ontroering en soms is het luidop lachen. Ammaniti maakt je steeds weer nieuwsgierig naar de volgende pagina. Puur leesgenot.

Gelezen door: Tine Kuypers (15 boeken)

Het ultieme vakantieboek? Mijn boek vertoont in elk geval alle sporen van vakantie: de cover gebleekt door de zon, de rug gekraakt, enkele bladen los, sporen van zeewater. Maar Ik haal je op, ik neem je mee van Italiaans talent Niccolò Ammaniti is ook een echt zomerboek. De broeierige sfeer in het Italiaanse dorpje Ischiano Scalo vormt de ideale setting voor twee beklemmende, aangrijpende liefdesverhalen.

Graziano Biglia, een langharige gebruinde playboy die na talloze omzwervingen en amoureuze affaires terugkeert naar zijn dorp, komt op een bijzondere manier in aanraking met de mooie, onzekere lerares Flora. In haar klas zit Pietro, een dromerige, schuchtere jongen die op sleeptouw wordt genomen door enkele kwajongens van zijn klas en verliefd is op de rijke Gloria. Beide verhalen worden minutieus opgebouwd en op een prachtige manier bij elkaar gebracht. Met vaart wordt er naar een onheilspellend einde toegewerkt.

Wat kan hij fantastisch schrijven, die Ammaniti. Hij heeft een groot talent voor buitengewone karaktertekeningen en kan sfeer scheppen als de beste. Het boek laat je niet los, de sfeer kruipt in je kleren. Het verhaal is zo meeslepend en zo beklijvend dat je nauwelijks van je badlaken komt om verkoeling te zoeken. Ik haal je op, ik neem je mee is de zomer in een boek, maar dan wel één die je zelf niet wil beleven.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Zazie (4 boeken)

Ik ben aan dit boek begonnen met zeer lage verwachtingen, en de eerste honderd en misschien zelfs tweehonderd pagina's dacht ik van bwa ja, kan er mee door. Ik had wel wat last van de personages, want het zijn echt allemaal stuk voor stuk eikels. Maar opeens was ik gekluisterd aan het boek, ik kon niet meer stoppen met lezen, wat vervelend was aangezien ik moest studeren. Ik was hele tijd aan het boek aan het denken. En wow het einde, lang geleden dat ik een boek heb gelezen met zo een een beklijvend einde en zo wenen dat ik heb moeten doen, het einde heeft nog dagen in mijn hoofd blijven rondspoken.
Zeker een aanrader. Ik ga zeker nog meer lezen van deze schrijver.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: KVL (1 boeken)

Prachtig geschreven verhaal met veel humor over het wel en wee van de bewoners van een Italiaans dorpje, waarin op het eerste zicht niet veel gebeurt. Niccolò Ammanti laat er echter een boeiend verhaal in afspelen met personages van vlees en bloed met hun goeie kanten en hun menselijke fouten.
Twee verhaallijnen zijn mooi in elkaar verweven: dat van de Italiaanse playboy Graziano en zijn liefdesperikelen en dat van de puberjongen Pietro, die het thuis en op school niet makkelijk heeft, het slachtoffer wordt van pestkoppen-criminelen-in-spe en gelukkig wel een vriendin Gloria heeft met wie hij het goed kan vinden en hem steunt.
Het boek leest heel vlot. Je voelt de spanning in elk hoofdstuk, waardoor je nieuwsgierigheid naar het vervolg geprikkeld blijft. Het is 'n tegelijk grappige en ontroerende roman met goed uitgewerkte personages. Een aanrader!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Sofie O (1 boeken)

Ti prendo e ti porto via heeft me regelmatig doen lachen, maar even vaak was ik onthutst en verbijsterd. Telkens wanneer ik het boek opensloeg, heb ik me kunnen ontspannen. Het verhaal heeft me geraakt. Soms denk ik eraan terug en baad dan in een zomerse Italiaanse dagdroom.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: NadiaH (123 boeken)

Citaat: "Graziano reed in de auto. Op een gegeven moment was er vanuit zijn strot een scherpe stroom Jack Daniel's opgestegen, had hij zijn hoofd omgedraaid en uit het raampje gebraakt. Alleen was het raampje dicht. Gadverdamme...."

Dit is het eerste boek van Niccolo Ammaniti dat ik las. Het verhaal wist genoeg te boeien om me nieuwsgierig te houden tot de laatste bladzijde, ik heb het dan ook op korte tijd uitgelezen maar het kroop niet echt onder mijn huid. Desondanks sappig geschreven (denk aan het geluid van de gebroken neus van Italo en de vergelijking met het bijten in een magnum almond.... skroooooskt) met de nodige dosis humor.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Het waren de ogen van dat kind geweest waardoor zijn humeur was omgeslagen. Berusting, dat had hij erin gezien. En als er iets was wat Graziano Biglia hartgrondig verafschuwde was het berusting.
Hij (dat kind) leek wel een oude man. "

'Ik haal je op, ik neem je mee' gaat min of meer over pesten en gepest worden, over machtsposities in relaties, en over de vreemde reacties die mensen vaak hebben. Het speelt zich voor een groot deel af in de wereld van (jonge) kinderen met redelijk wat kansarmen. Het decor is een nietszeggend dorpje op het Italiaanse platteland (mooie beschrijvingen!).

Eerder las ik van Ammaniti 'Zo God het wil', dat ik prachtig vond. In dit boek vind ik alle elementen terug die 'Zo God het wil' zo ontzettend goed maken, alleen zijn deze elementen hier slechts in mineur aanwezig.
Hoe komt dit? Doordat dit het tweede boek van Ammaniti is, wat voor een auteur altijd het moeilijkste boek is (veel druk van buitenaf)?

Superstijl in kinderachtige geheel
Een van de positieve elementen uit 'Zo God het wil' zijn een prachtige stijl met leuke, mooie, rake vergelijkingen. In dit boek zijn die ook aanwezig, en zelfs veelvuldig.
Desondanks kwam het vaak over als kinderachtig. Ja, veel personages zijn jong, rond de twaalf jaar, maar het is niet omdat het zich afspeelt in de wereld van kinderen/pubers, dat een boek kinderachtig mag zijn.
In zijn verhaal wijdt Ammaniti ook vaak uit over levens van mensen die niet of niet veel met het verhaal te maken hebben, en dat doorbreekt het ritme. Wat heel erg is, want het verhaal is op zich al vrij saai, en op zo'n momenten verdwijnt het ritme helemaal.

Irrationeel handelen van de mens
Ander positief element is het feit dat mensen zich niet zomaar gedragen volgens strakke psychologische regels, maar dat daarnaast in ieder brein fragmenten zitten, die geen eenheid vormen, een beetje van her en der komen, zich vermengen met onze psychologie, en dat van daaruit vaak totaal onvoorspelbare handelingen ontstaan. Dat is een mooi gegeven, en dat vond ik ook in 'Zo God het wil'.
Maar de algemene psychologie die ook in het verhaal aanwezig is / zou moeten zijn, stelt weinig voor, het einde komt totaal vreemd over. Ik vroeg me af of psychologen zich wel in Ammaniti's uitleg zouden kunnen vinden.

Niet slecht maar kon beter
Het is echt niet allemaal slecht. De stijl en vergelijkingen zijn echt de moeite waard, en de uitleggingen voor onze irrationele manier van denken is inzichtelijk.
Helaas zit dat goede allemaal in een boek dat vreemd genoeg vrij saai is, en dan gaat de pret van het lezen toch weg.

Geen echte aanrader
Houd je van Ammaniti, dan kan je dit boek van hem overslaan (of uitstellen tot later als je echt onverwoestbare fan bent), want ik denk dat hij altijd in dezelfde vijver vist, en dat je alle positieve elementen ook in zijn andere boeken kan aantreffen, maar dan zonder de saaiheid van dit boek.
En als je 'Zo God het wil' nog niet gelezen hebt, dan is dat de aanrader voor deze auteur.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: italië