Bartje

Gelezen door: André Oyen (3327 boeken)

Citaat: "Bartje gaat met vader mee. Achter mekaar gaan ze langs het huis. Achter mekaar gaan ze over 't bruggetje. Vader in verschoten blauwe kiel en manchester broek. Bartje in nog meer verschoten blauwe kieltje en manchesterbroekje uit een oude van vader. En omdat vader de handen op de rug legt, doet Bartje het ook."

Generaties lang was dit boek gekend door jong en oud. Het werd in 1935 uitgegeven door de Nederlandse schrijver Anne de Vries en kende talrijke herdrukken en vertalingen. Het belangrijkste thema van dit boek is armoede en dat was heel lang een universeel gegeven. Het hoofdpersonage is Bartje die samen met een hele serie broertjes en zusjes en zijn ouders in een armoedig huisje in Drente woont.

Een fragment dat me bij elke herlezing doet huiveren is wanneer Bartje weigert voor zijn bruine bonen te bidden en hij het huis wordt uitgejaagd met de opdracht om een andere vader en moeder te zoeken. Bartje snapt de grote mensenwereld niet altijd en zoekt zijn heil vaak in de natuur die hij zo bewondert en die hem telkens opnieuw verwondert.

Bartje is een eenvoudige, sociale roman over de verhouding tussen de onmondige boerenknechts en hun meesters, de werkloosheid en schrijnende armoede. Bartje is een prachtig personage dat we kunnen volgen van zijn prille jongensjaren tot zijn puberteit. Een boek dat weer meer jonge lezers zou mogen krijgen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Het moet bijna 40 jaar geleden zijn dat ik het boek las. Ik was er toen niet meteen weg van herinner ik me, maar het was verplichte lectuur op school. Het feit dat het speelt in het vooroorlogse Nederland zal daar voor mij als prille tiener die bijna 15 jaar na het einde van de oorlog geboren werd, wel debet aan geweest zijn. Later las ik het weer met andere ogen toen ik het boek beter in context kon plaatsen.

Armoede is helaas nog altijd universeel, maar of die boek jonge mensen gaat aanspreken, betwijfel ik toch sterk. Net als wij Ernest Claes en Stijn Streuvels echt niet konden pruimen, lijkt dit me net iéts te ver van hun leefwereld af te staan. Maar misschien vergis ik me wel. In ieder geval, nu, als vijftiger, kan ik er wél van genieten. Maar goed ook, dat de smaak van een mens verandert, het is een verrijking.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: