De verdronkene

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Citaat: "Zoals de stormwind de wolken
Waar de zee geen kusten meer heeft
En de hemel geen sterren over
Drijft nu de stroom van mijn gedachten
Door ’t ledige ruim van mijn geest.
Ze ontmoeten geen tegenstand meer,
Drommen samen - ijlen uiteen."

De roman De verdronkene van Margriet de Moor vertelt het levensverhaal van 2 zussen.
Lidy, een gehuwde jonge moeder met een dochtertje van 2 jaar, gaat in op het verzoek van haar jongere zus Armanda. Lidy zal in Armanda’s plaats als peetmoeder aanwezig zijn op het verjaardagpartijtje van een nichtje te Zeeland. Armanda wil immers dolgraag naar een feestje waarop ook haar schoonbroer, Lidy’s man, aanwezig zal zijn. Deze gebeurtenissen spelen zich af aan de vooravond van de grote watersnoodramp die Nederland in 1953 zwaar trof.

Deze roman lezen met op je netvlies nog duidelijk de beelden van de tsunami in Japan kan je best wel heftig noemen. De manier waarop de schrijfster de gebeurtenissen met betrekking tot de watersnoodramp verwoordt getuigen van intelligentie en een groot inlevingsvermogen. Als lezer voel je je oprecht betrokken bij de laatste levensuren van het hoofdpersonage Lydie. Ook is de compositie van de roman prachtig, de samenvloeiing van de twee verhaallijnen, Lydie’s laatste dagen en Armanda’s lange leven.

Tijdens het lezen van het boek stel je ook vast dat de titel De verdronkene voor Lydie letterlijk valt te nemen maar voor haar zus kan je dit in figuurlijke zin zien, als een verdronkene in de door haar gekozen levenswandel. Opmerkelijk is ook het laatste hoofdstuk van het boek door de schrijfster Responsorium genoemd. Een responsorium is letterlijk het antwoord van het koor bij de beurtzang met de geestelijke. Hier kan je het zien als het samenkomen van de 2 verhaallijnen, heden en verleden vallen samen. In een gesprek tussen de twee zussen ben je als lezer getuige van een spiegeling van hun beider levens.
Kortom een zeer goed geschreven roman waarover je nog eens goed zal nadenken want er zijn vele levensvragen in verwerkt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Nicole Janssens (31 boeken)

De verdronkene maakt de stormvloed van 1953 in Zeeland wel heel aanschouwe(n)lijk. Lidy verdrinkt eigenlijk twee keer: haar lichaam in de Oosterschelde en haar ziel in het hart en het hoofd van haar zus. Na de eigenlijke verdrinking wordt het verhaal van de zus minder helder en wordt het wat teveel uitgerekt. De begrafenis op Westenschouwen zou een sterker einde geweest zijn.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Ka Vee (51 boeken)

Citaat: "Kind, je hebt geen idee hoe mooi de koudere, gematigde zee onder het wateroppervlak is! Het is een afgezaagde gewoonte om bij de dood aan een ontsnapping naar boven te denken, maar volgens mij gaat het via de diepte een stuk makkelijker. Je weegt nog maar zo weinig, hé."

Van Margriet de Moor had ik reeds Eerst grijs dan wit dan blauw gelezen, het boek waarmee ze de AKO literatuurprijs won. Welnu, dit boek vind ik beter, het is dan ook enkele jaren later geschreven, en schrijven is uiteraard ook een evolutie...
Het boek gaat over twee zussen, Lidy, 23, getrouwd met Sjoerd, een dochtertje van 2, en Armanda, 21, studente, ongehuwd en nog thuis wonend. Door een kwalijke en tragische wending van het lot vertrekt Lidy, en niet Armanda!, voor een weekendje naar Zierikzee, en laat haar man en dochter achter onder de hoede van een liefdevolle zus. We schrijven 31 januari 1953, een noodlottige stormvloed zal de volledige stroomgebieden van Ooster- en Westerschelde teisteren en volledig van de kaart vegen. Lidy zal nooit meer terugkeren, en Armanda zal, alsof dat zo vanzelfsprekend is, het leven van haar zus gaan invullen en beleven.

Een bij momenten zeer beklijvend verhaal, waar de oprechte zusterliefde voor mij toch wel hoogtij viert. Knappe prestatie! Soms stoor ik me wel aan haar taalgebruik, de opbouw van haar zinnen, ze gooit woorden en zinsbouw door elkaar, waardoor je bepaalde zinnen wel drie maal moet herlezen voor je ze echt snapt. Ik werd er wel eens nerveus van..., zou het aan mij liggen? Maar al bij al zeer de moeite waard. Vooral het korte laatste hoofdstuk vind ik een pareltje, waar de twee zusjes een ultiem gesprekje voeren, loepzuiver, niets ontziend, en o zo ontroerend.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Celie Lescroart (1 boeken)

“ In een verbluffende samenloop van uitzonderlijke meteorologische omstandigheden zal Amanda het hele leven van Lidy overnemen. ” Bij het lezen van deze zin op de achterflap van De Verdronkene van Margriet de Moor, was ik meteen verkocht.

Ik verwachtte dat niemand ooit te weten zou komen dat de twee zussen die dag gewisseld waren van gedaante. Bleek dat Amanda helemaal niet het volledige leven van Lidy overneemt, maar slechts delen hiervan. Ondanks deze vaststelling werd het verhaal gedurende het lezen ook vanuit dit opzicht aantrekkelijk. Het is niet te ontkennen dat het een intrigerend plot bevat. Het verhaal beschrijft de levenslopen van de twee zussen door elkaar, en springt het verhaal binnen op 31 januari 1953. Aan de ene kant wordt Lidy beschreven die nog 48 uur van het leven mag proeven, aan de andere kant wordt Amanda’s leven geschetst dat nog zo’n 75 jaar omvat. In de delen van Lidy kun je als lezer mee proeven van de verschillende fases die een overstroming heeft. De beschrijving van hoe het eiland uiteindelijk volledig overstroomt, wordt heel nauwkeurig voorgesteld, waardoor het ontzettend realistisch overkomt.

Margriet De Moor weet zeer goed hoe je situaties als deze moet beschrijven.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Thomas Parton (1 boeken)

De Verdronkene, een boek van een genre die me tot dan nog toe onbekend was. Laat me van het begin af aan eerlijk zijn, goed? Het begin van dit veelbelovend boek sloeg ferm tegen. De eerste bladzijden waren zeer moeilijk te volgen want er is in de verste verte geen sprake van een intro, naar mijn mening. De daad waarmee het allemaal begint, luidt ook meteen het begin van het boek in. Nu, achteraf gezien heeft dat wel iets moois, maar op het moment zelf vond ik het eerder frustrerend.
De inhoud van het boek zelf vraagt wat historische kennis. De watersnood van 1953 te Nederland is het eerste dominoblokje in de lange reeks evenementen die het verhaal vorm geven. Dat geeft deze roman een wat koudere sfeer, volgens mij. Misschien is dat wel wat typisch aan het genre. Nu, nadat ik wat was aangepast aan de toch wel eigenaardige manier van schrijven moet ik eerlijk toegeven dat de verhaallijnen heel sterk in elkaar zitten, op elk vlak. Er zijn namelijk twee verhaallijnen met twee hoofdpersonages, twee zussen, Lidy en Armanda, en hun leven neemt een wel zeer verrassende draai na de watersnood. Zo is Lidy van haar man en kind gescheiden en is gedoemd (tevergeefs) te vechten voor haar leven, en eindigt Armanda als een soort wisselspeler als ze de rol van vrouw en moeder zowat griezelig perfect overneemt. Deze verhaallijnen wisselen elkaar fequent af en zorgen voor een zeer specifieke sfeer die ik zelfs niet mag proberen te beschrijven, dat zou zonde zijn!

Om het wat samen te vatten wil ik gewoon dit zeggen: het is een verhaal dat je in crescendo mee neemt, en je bladzijde per bladzijde meelokt in haar nest van gemengde gevoelens, en weet je? Na een tijdje voel je je daar toch wel zeer comfortabel. Zo voelde ik mijn haast om verder te lezen per pagina afnemen, en kreeg ik het op een bizarre manier behaaglijk stil. Ergens kan ik het niet laten, maar ik moet de auteur bedanken voor een zeer gewaagd maar geslaagd einde! Als iemand mij later terug zal doen herinneren aan dit boek, zal "Deel V: Responsorium" het element zijn dat het eerst mijn geheugen terug zal betreden. Pure klasse!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Kimberley Schillewaert (1 boeken)

De verdronkene is niet zomaar een simpel boek. Het is mysterieus. Het idee alleen al dat een zus het leven van de ander kan overnemen als ze sterft, is opzicht al apart. Het verhaal maakt het effect van de Watersnoodramp op het gezin prachtig weer. Als lezer wordt je meteen in het verhaal gezogen, omdat je al meteen van in het begin weet dat Lidy sterft. Dit wordt telkens weer aangeduid door de vooruitwijzingen. Er wordt steeds nadruk gelegd op de toevalligheid van de dood. Lidy wist niet dat ze ging sterven. Ze heeft daar zelfs nooit bij stil gestaan. Dat alleen zorgt al voor een aparte sfeer die gedurende het gehele verhaal steeds aanwezig blijft. Margriet maakt doorheen het boek gebruik van prachtige beeldspraak. Je kan gemakkelijk bij het lezen van het boek alles in je gedachten afspelen. Het boek leest ook gemakkelijk, omdat de sfeer ervoor zorgt dat je wil weten hoe het afloopt. Dit komt ook doordat de personages zo levensecht zijn beschreven. Ikzelf vond het een zeer goed boek. Het liet bij mij zeker een impact achter. Het is zeker iets dat je eens gelezen moet hebben.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Zeeland