Een berg mens onder witte lakens

Gelezen door: André Oyen (3306 boeken)

Citaat: "Wanneer hier vrouwen binnenkomen, dan is het om over de vent te spreken, waar ze thuis niet kunnen of willen mee spreken."

Erik Vlaminck ( 1954) is Vlaanderens romanschrijver die vol flair schrijft over het ongewone leven van gewone mensen in het Vlaanderen van de 20ste en 21ste eeuw. Hij schrijft autobiografisch geïnspireerd proza, en toneel waarin hij zijn ervaringen in de psychiatrische verpleging en de zorg voor thuislozen verwerkt. In 2008 verscheen 'Suikerspin' en in 2011 'Brandlucht'. In 2013 werd de novelle 'Miranda van Frituur Miranda' uitgebracht, een spin-off van 'Suikerspin'.

In 'Suikerspin' vertelt Erik Vlaminck zeer goed uitgemeten, in een heel authentieke, laconieke taal, een op ware feiten gebaseerd familieverhaal, met duistere intriges en verdoken geheimen, dramatisch en beklijvend en toch ook met veel bedekte humor, gesitueerd in een aparte wereld, die weinigen zo goed als hij van binnenuit kennen. In zijn schitterende roman 'Brandlucht' laat hij verschillende personages hun verhaal vertellen. Het is een verhaal van migratie en mensen die in een nieuw thuisland vergaan van heimwee. 'Suikerspin' en 'Brandlucht' waren voor mij hoogtepunten uit de hedendaags Vlaams- Nederlandse literatuur.

Naast zijn romans, is Erik Vlaminck bij velen gekend van zijn Brieven van Dikke Freddy, een column waarin een dakloze zijn problemen aankaart bij de groten der aarde. Als theaterauteur werkte Vlaminck voor diverse belangrijke gezelschappen. In 2012 schreef hij speciaal voor Tutti Fratelli, het theaterstuk 'Diep in mijn hart'.

In zijn nieuwe werk 'Een berg mens onder witte lakens', staat weer een personage centraal met een markant levensverhaal. Een schrijver, je hebt meteen door wie, belandt in het ziekenhuis. Omdat het oorspronkelijk om een dagopname ging, kiest hij voor een gemeenschappelijke kamer. Maar de dagopname groeit uit tot een langer verblijf en dan moet de schrijver noodgedwongen de kamer delen met een man die nooit zwijgt. Hij wordt gedwongen om te luisteren naar een onstuitbare woordenvloed die doorspekt wordt met een extreem onverdraagzaam gedachtegoed dat door zijn rauw bestaan en contactarmoede getekend is. De 'berg'mens braakt een donker en pijnlijk verhaal uit waar de schrijver en de lezers misselijk van worden. Toch fascineert het boek dat door zijn zwarte humor die de dramatische ontwikkelingen en de moeilijke familiale omstandigheden die Vlaminck in eenvoudige en volkse spreektaal serveert sfeervol is en ook nog heel sterk in mekaar zit.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Peter Geiregat (422 boeken)

Kamer 226 in het ziekenhuis: een schrijver belandt er samen met André Nachtegael: vrachtwagenchauffeur en praatwaterval. Hij vertelt zijn leven aan de ik-figuur die noodgedwongen luistert naar het relaas van André: hoe hij zijn vrouw leert kennen, zijn 3 kinderen, het dodelijke ongeval dat hij veroorzaakt heeft, zijn scheve schaats met Betty, het ongeval van zijn beste maat Stafke, de dood van zijn zoon Marc, de strapatsen van zijn oudste zoon Luc en zijn dochter Marleen, de psychologe. Het verhaal speelt zich af op kamer 226 in het heden, afgewisseld met hoofdstukken in het verleden. Deze opbouw zorgt voor dynamiek. Eén van de beste boeken van Erik Vlaminck. De stijl blijft behouden met de Vlaamse ge-vorm; de personages zijn volks en de humor burlesk. Net zoals het volledige oeuvre is dit een aanrader.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fons Mariën (200 boeken)

De 'schrijver' belandt in een ziekenhuis en deelt een kamer met een andere, oudere man. Aan het einde van het boek krijgt die man een naam : André. Die man vertelt een stuk levensverhaal en kamergenoot schrijver moet willens nillens luisteren want André is niet te stoppen. De hoofdstukken getiteld 'kamer 226' worden afgewisseld met hoofdstukken waarin zijn levensverhaal verteld wordt, in detail vanaf de vroege jaren '60. André is een volkse figuur, een trucker die zijn eigen transportbedrijf (Lumitrans) uit de grond stampt, samen met zijn vrouw Karlien. Dat levensverhaal staat bol van problematische zaken en mislukkingen: zijn werknemer Staf wordt gehandicapt na een ongeval, André drinkt te veel en kijkt niet veel om naar zijn kinderen, zoon Marc sterft aan aids, zoon Luc doet een zelfmoordpoging en dochter Marleen blijkt lesbisch en huwt met een vrouw (wat volksmens André niet begrijpt). Wat meer is, in dronken toestand rijdt André een gehandicapte jongen dood en hij pleegt vluchtmisdrijf. André geraakt daarna nog meer aan de drank, hij bedriegt zijn vrouw met Betty uit bar Barbados. Er volgt een huwelijksbreuk, hij belandt als landloper in Wortel. Later wordt het huwelijk hersteld en neemt Luc de zaak over. Zakelijk wordt er veel gesjoemeld met papieren en illegale praktijken. Kortom, dit verhaal is er een van veel ellende, van liegen en bedriegen op persoonlijk én zakelijk vlak. André is een volkse en conservatieve man die niet mee is met de tijd (lesbisch huwelijk van zijn dochter, verpleegsters met migratieachtergrond...). In feite schetst Erik Vlaminck een ongenadig portret van de volkse André. Dit personage krijgt geen enkele kans ook maar een beetje sympathiek te zijn. Nuancering ontbreekt helemaal. Die man moet de 'onderbuik van de samenleving'personifiëren. Eigenlijk wil de schrijver die gewoon te kijk zetten. Zijn afkeuring voor André's conservatieve opvattingen is impliciet. De vraag is wat de schrijver hiermee wil aantonen op maatschappelijk vlak. Verder is de stijl vrij kaal, met weinig tierelantijntjes. Zeer vlot leesbaar, maar overtuigt mij niet om nog meer van Erik Vlaminck te lezen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: