Kroniek van een verzonnen leven

Gelezen door: Mia (64 boeken)

Citaat: "In het begin is er het kind. Het is net van het erf weggelopen, de wei in. Het loopt met een betraand gezicht de diepte in naar de bron. Twaalf jaar. (p9) "

Deze roman bestaat uit twee delen:Het kind en De oude man.

Het kind groeit op in de jaren '50 van de vorige eeuw, ergens op een boerderij. Het heeft broers en zussen, een grote, sterke, afwezige vader en een sterke, aanwezige moeder. Er wordt van hen gehouden op een strenge, ingehouden manier. Het kind is van in het begin wat anders. Hij voelt zich beter (hij is eigenlijk de zoon van de keizer van China), hij wil in alles de beste zijn en is dat ook. Tegelijkertijd ontdekt hij zijn geslacht, de 'boekskes' en die vreemde, lichamelijke drang waarover niet gesproken wordt. Per ongeluk maakt hij iets mee wat hij als een afschuwelijk geheim meedraagt voor de rest van zijn leven.

Tijdens zijn studies in Leuven verandert er veel, zoals dat voor zovelen van zijn generatie was. Hij krijgt een culturele opvoeding van zijn studievriend Joris Smidts en hij komt in de ban van de marxistisch-leninistische studentenbeweging. Ook hier wil hij excelleren, maar er is een afstandelijkheid die niemand merkt:er zit iets emotieloos in hem. Hij kijkt neer op dat klootjes volk dat te stom is om te begrijpen waar hun geluk ligt. Hij trouwt, wordt leraar, vader, dichter... Ogenschijnlijk gaat alles prima. Hij is een gewaardeerd leraar, een bejubelde dichter en natuurlijk een goede minnaar. Vanwaar dan die ongenadige prestatiedrang, die verborgen seksuele kant? Leeft hij wel zijn leven?

In de oude man wordt hij 60 en gaat met pensioen. Hij zou willen kunnen genieten, ophouden met presteren. Er overkomen hem een paar dingen die hem daarbij helpen. Hij krijgt eindelijk door dat de grote zwijgzame man die zijn vader was van hem hield. Hij hoeft niet groter te worden dan zijn vader. Hij ziet in dat ook hij een toevallig wezen is. Hij kan zijn geheim loslaten. Hij ontmoet zijn oude vriend weer en kan eindelijk in hem zijn meerdere erkennen. Hij 'ziet' eindelijk zijn zoon... Toch blijft hij tegen zijn demonen vechten. En dan helpt de natuur een beetje. Hij begint te dementeren. Waar hij in het begin nog afscheid wil nemen als een lege plek waar iedereen naar kijkt (Kopland), is hij nu een lege plek geworden waar niemand nog naar omkijkt. Een ontluisterend einde voor iemand die heel zijn leven geprobeerd heeft de beste te zijn.

Op pagina 133 vraagt iemand 'waar haalt u de moed vandaan om zo in eigen vlees te snijden?' Je zou deze vraag ook bij dit boek kunnen stellen. Waar haalt de auteur de moed vandaan om zo vernietigend over zichzelf te schrijven? Of wil hij ook hierin excelleren? Grootser dan Claus bijvoorbeeld, die niet' klein'wou worden, de regie niet verliezen?

Alles is afstandelijk beschreven.Het kind krijgt pas een naam voor de lezer bij het voorlezen van de rapporten in het middelbaar. Die rapporten zijn belangrijk en komen terug tot op de laatste bladzijde. De verteller kijkt naar een vreemde, iemand met een leven dat niet het zijne is. In hoeverre is ons leven van ons? In hoeverre verzinnen we ons verleden, vullen we lege plekken in? Een bevreemdend boek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: