Vaderinstinct

Gelezen door: André Oyen (3116 boeken)

Citaat: " Na vijf jaar stilte een teken van leven; ‘drie woorden die precies waren wat ik nodig had – en jij kennelijk ook. Je begroef wat achter ons lag. Je deed open voor Opa Tram, zoals je me was gaan noemen toen je leerde praten’. "

Hans Boland (1951), slavist, promoveerde op poëzie van Anna Achmatova, die hij tevens in het Nederlands vertaalde. Daarnaast vertaalde hij tal van Russiche dichters, en het proza van Lermontov, Dostojevski e.a. Boland woonde van 1992 tot 1996 in Sint-Petersburg, waar hij als docent aan de universiteit verbonden was. Vanaf 1999 werkt hij aan de vertaling van het complete oeuvre van Poesjkin in het Nederlands. Hij baarde in 2014 opzien toen hij de hoogste Russische culturele onderscheiding, de Poesjkinmedaille, weigerde uit protest tegen Poetin. Vaderinstinct is de geschiedenis van een ongehuwde vader. Hij is een uitgesproken representant van de generatie van 1968, die de heersende normen en waarden op tal van terreinen, en zeker op dat van de seksualiteit, ter discussie stelde. Nog geen twintig jaar oud trouwt hij omdat zijn vriendin een kind wil, in een samenleving waarin bewust ongehuwde moeders nog niet bestaan. Het huwelijk loopt uit op een vechtscheiding die van veel langere duur zal blijken dan het huwelijk zelf. Vaderinstinct bestaat uit twee brieven. Eén lange aan de kleinzoon en één korte aan diens moeder Ciska, de schoondochter van de briefschrijver. De ik-figuur noemt zichzelf Opa Tram en zijn kleinzoon Trampie, naar de vele tramreisjes die ze ooit met elkaar maakten. De kleinzoon was gek op dat vervoer en Opa stuurde hem ansichtkaarten ervan uit de hele wereld. ‘Sprookjestrams uit sprookjeslanden met de groeten van zijn sprookjesopa’, noemt hij ze. Aanleiding voor Opa om de lange brief aan Trampie te schrijven is een mailtje van zijn kleinzoon als reactie op een kaart voor zijn zestiende verjaardag. Het bevat maar drie woorden ‘Hallo dankjewel groetjes T’. Het wordt een lange brief uit Indonesië, waar de ‘ik’ samen is met zijn grote liefde Teguh, naar Italië, waar de jonge Trampie met zijn ouders woont. Het is een chronologisch verhaal van het leven van Opa sinds de geboorte van zijn kleinzoon. Opa vertelt erin hoe hij als homo toch trouwde met een vriendin, Anna, bij wie hij Domenico, de vader van Trampie verwekte. Toen na een jaar of vijf de relatie strandde omdat hij weer alleen wilde zijn, begonnen de intimidaties door Anna. Ze schilderde hem af als een gewetenloze profiteur en ging het contact met Domenico dwarsbomen. Opa wil zijn kleinzoon in de brief zijn versie van de waarheid vertellen en laten zien hoezeer hij van Domenico bleef houden en in hem investeerde. De brief getuigt van woede, verdriet, onrecht, maar ook van grote liefde. De tweede brief, zoals gezegd de kortste, is die aan Ciska, de moeder van Trampie en de vrouw van Domenico. Nu gebruikt de schrijver slechts diens initiaal D. Hoewel de briefschrijver redenen aanvoert voor haar ziekelijke gedrag (incest door haar vader) jegens hem en haar man én haar kleine Trampie, kan hij geen enkele compassie met haar hebben omdat ze niet alleen de liefde van Opa en van Domenico kapot maakt, maar vooral het leven van een kind. Vaderinstinct kan je bekijken als een kwetsbaar en intiem verhaal van een vader die de strijd om zijn zoon - en kleinzoon - niet opgeeft. Maar er zijn altijd twee kanten aan zo’n verhaal en de tweede kant met de argumenten van de tegenpartij, die ongetwijfeld een andere versie van de feiten heeft,krijg je niet te horen . In dit boek zijn de passages waaruit liefde voor de zoon of kleinzoon spreekt dan ook veel mooier dan die waarin uiting wordt gegeven aan verbittering over een mislukt huwelijk. In zijn totaliteit zeker wel een goed geschreven boek dat tot nadenken stemt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Indonesië