De Zee

Gelezen door: Norbert De Meyer (139 boeken)

Citaat: "Nacht, en alles muisstil, alsof er niemand is, ook ikzelf niet. Niets te horen van de zee, die in andere nachten gromt en grauwt, nu eens dichtbij en irritant, dan weer ver weg en zwak. Ik wil niet op deze manier alleen zijn. Waarom ben je niet teruggekomen om bij me rond te spoken? Dat is het minste dat ik van je had verwacht. Waarom deze stilte dag na dag, nacht na eindeloze nacht? Het is een soort mist, deze stilte van jou."

Laat ik met de deur in huis vallen: dit is een héél introvert boek. Met de zee op zich heeft het alles en ook weer weinig van doen. Wel met een resem karaktervolle personages die als in processie voorbij wandelen en door de auteur minutieus, kleurrijk en onverbloemd worden gepenseeld.

Na het overlijden van zijn vrouw zoekt de ik-persoon troost in zijn herinneringen, het vakantiehuisje aan zee waar hij met vrouw en dochter zoveel mooie uren doorbracht. Andere mensen lopen nu in dat decor rond, zodat van het voorbije nog weinig rest. Banville neemt elke gelegenheid te baat om allerlei zijwegeltjes in te slaan, zonder de verhaallijn uit het oog te verliezen. Op een bijzonder knappe manier houdt hij de teugels strak. Ik vreesde aanvankelijk voor een bord meligheid en nostalgie. Goed, de tranen en het opgekropte verdriet, het bang wegglippen van de tijd, het wordt allemaal opgerakeld, maar zonder enige zweem van zwaarmoedigheid of het zich wentelen in hopeloosheid.

Er wordt een keur van bijzonder beeldrijke beschrijvingen en metaforen van natuur en mens geëtaleerd, van omgaan met tegenslag, met toeval en noodlot. Altijd is de zee in de buurt. Ik rook het zout, hoorde het water klotsen, het graaien van de golven langs de rand van het water, de fluitende wind. Of dat alles op een kluitje bijeen. Het verleden is soms zo akelig dichtbij. John Banville is een openbaring.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Marita Schaukens op 6 juli 2014:
Banvilles roman heeft een zeer mooie leeservaring opgeleverd; ik hield vooral van de naadloze overgangen, als de golven in de zee, van het verleden naar het heden en terug via het relaas van de zieke echtgenote van het hoofdpersonage.
TineH op 7 augustus 2011:
Prachtig boek, een van de beste die ik de laatste jaren gelezen heb... Zelfs in vertaling is het prachtig geschreven. Zeker een aanrader.

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Boos snoot ze haar neus in de rand van de zakdoekprop en schudde tot besluit snuivend haar haren uit haar gezicht. "

Er zijn boeken die een lezer "omverblazen", die zo in je huid kruipen dat ze nooit meer te verdringen zijn. Welnu, De zee van John Banville is voor mij één van die onvergetelijke leesavonturen. Het boek gaat over rouwen, om zoeken naar troost, om teruggaan naar jeugdherinneringen om daardoor het nu beter aan te kunnen.

Alles past perfect ineen: personages die je zo voor je uit ziet paraderen, zo levensecht beschreven, zo algemeen menselijk. En dan die taal, ik weet wel, een vertaling beoordelen op taal is moeilijk, maar laat in dit boek dan auteur en vertaler delen in de roem! Ik kan dit boek aanbevelen, dit is de beste manier om mensen aan het lezen te krijgen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: