De zelfmoordclub

Gelezen door: Elisabeth Francet (15 boeken)

Midzomernacht. De Finnen mobiliseren zich met vereende krachten om de nijpende zwaarmoedigheid de kop in te drukken en ontsteken heidense vreugdevuren. Handgemeen en vrouwenbezwangering zijn niet van de lucht bij het feest van licht en vreugde. Directeur Rellonen, net geen vijftig: een somberder gezicht dan het zijne was er in de wijde omtrek niet te bekennen. Moe, verslagen, neergesabeld door het leven en door herhaaldelijke faillissementen en verdenkingen van misdrijven had de man reeds heel wat jammerlijk mislukte zelfmoordpogingen ondernomen. Nu was hij vastbesloten: hij zou zich in een nabijgelegen, bouwvallige schuur voor het hoofd schieten. Dit was echter gerekend buiten ene kolonel Kemppainen die net op die plek druk in de weer was zijn touw ter opknoping aan een balk te bevestigen. Rellonen greep instinctief op tijd in en redde de kolonel van een gewisse dood. Deze gemiste kans bleek niet het ergste te zijn wat de kolonel kon overkomen, want beide robuuste mannen konden op deze pijnlijk lange dag, bij elkaar hun hart luchten, vonden een begijpend oor en sloten instant een zakelijk verbond.

Jaarlijks pleegden zowat vijftienhonderd landgenoten zelfmoord en een tienvoud daarvan liep met suïcidale plannen rond. Het zou beslist geen slecht idee zijn om deze zelfdestructievelingen te verenigen om gezamenlijk te trachten tot een oplossing te komen en indien dat niet lukte zou de groep op z'n minst nieuwe, verfijndere vormen van zelfmoordkunst kunnen ontwikkelen. Het zou gemakkelijker zijn om groepsgewijs elegante manieren te bedenken om het leven, eventueel collectief, te beëindigen.

Na De zelfmoordclub gelezen te hebben, was ik een hele tijd onderhevig aan extreme relativeringsdrang en lacherigheid om 'de ondraaglijke lichtheid van het bestaan'. Het aanstekelijke en absurde verhaal evenals de Magrittiaanse cover deden me sterk denken aan het Belgisch surrealisme 'van toen en nu'. Hebben Finnen en Belgen meer gemeen dan men op het eerste zicht zou bevroeden? Ook hier swingt het aantal zelfmoorden en zelfmoordpogingen jaarlijks immers meer en meer de pan uit.

 | Reacties (3)Delen |
3 reacties:
Peter Geiregat op 17 juli 2010:
Het verhaal is eerder origineel en het boek leest erg vlot. De auteur had het aantal personages beter wat beperkter gehouden en zijn hoofdpersonages wat meer diepgang gegeven. De grote verhaallijn wordt nu teveel doorspekt met anekdotes over het zoveelste personage dat de revue passeert.
christel op 15 juli 2010:
Een mooi boek, en een origineel verhaal. Ook al doet de titel het niet vermoeden, is het een boek vol groeiend optimisme.
Kris Bulcaen op 6 december 2009:
Mooi verhaal, gebracht met fijne humor. Leest als een trein.

Gelezen door: sirog (320 boeken)

De zelfmoordclub is een mooi boek, en een origineel verhaal. Ok al doet het boek het niet vermoeden, het is boek vol groeiend optimisme.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Roland Cox (2 boeken)

Onderhoudend boek, met af en toe een sprankeltje humor, ondanks de titel van het boek. Hoe een toevallige ontmoeting tussen twee zelfmoordenaars, die een zelfmoordclub oprichten, toch kan uitgroeien tot iets positiefs. Het leven (in 't algemeen) moet sterk gerelativeerd worden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: