Het verdichtsel van dokter Cake

Gelezen door: Malena Larsen (24 boeken)

Citaat: "In mijn eigen dokterpraktijk heb ik honderden mensen zien sterven - mannen, vrouwen en kinderen - en me telkens weer verwonderd over de verscheidenheid van hun reacties. Uitgeteerde oude stoïcijnen werden jankende kleine kinderen. Kleine kinderen werden stoïcijnen. Verstokte maagden eisten luid het leven op dat ze hadden afgewezen toen het nog kansrijk was. Zondenaars toonden meer begrip voor deugdzaamheid dan geestelijken die er een diepgaand studie van hadden gemaakt. Uit mijn waarnemingen heb ik slechts één conclusie kunnen trekken: het grootste talent van de mens is onze gave de dood te negeren terwijl we het leven nog stevig in onze bezit hebben, en dat we onvermoede aspecten in onszelf ontdekken zodra onze greep verslapt en we beseffen dat we weldra zullen moeten loslaten. In dat opzicht kan onze dood worden beschouwd als onze grootste openbaring en hij kan leiden tot een zelfkennis waarmee we tragisch genoeg nooit ons voordeel kunnen doen. Het grootste geheim dat we meenemen in ons graf is zonder twijfel ons zelfinzicht."

Wat hebben Dr. William Tabor en Dr. John Cake met de befaamde poëet Keats te maken? Waarom staat er geen naam op de koperen plaat op de kist waarin Dr. Cake begraven wordt? Waarom ziet Dr. Tabor op een avond Mw. Reilly, de huishoudster van Dr. Cake, een hele stapel papieren in de open haard gooien, op aanwijzen van de dokter? En hoe zit het met de gedichtenbundels die Dr. Tabor gepubliceerd heeft?

De plot van dit klein pareltje is vrij simpel. Een naamloze schrijver gaat zich interesseren voor de biografie van Dr. Cake, en graaft in The Royal College of Surgeons in Londen twee getuigenissen van Dr. Tabor op, waar hij vertelt over de gesprekken die hij met Dr. Cake heeft gehad vlak voor deze overleed. Ook al klinkt dit misschien niet direct als een echte "page-turner", kan ik de eventuele lezers gerust stellen: dit boek is echt de moeite waard. Andrew Motion handteert het "verhaal-binnen-een-verhaal-effect" wonderbaarlijk goed, en weet de lezer op meesterlijke wijze in het ongewisse te laten, en dit letterlijk tot op de laatste bladzijde. Onderweg krijgen we ook enkele mooie observaties mee over het menselijk karakter, poëzie, de kwetsbaarheid van kunstenaars-zielen en het leven in het algemeen, zowel van de hand van de ouder wordende Dr. Cake als van de jonge Dr. Tabor. Tenslotte moet ik een pluim meegeven aan de vertaalster van dit werk: ik ben normaal geen fan van boeken in vertaling, maar dit is echt wel knap gedaan. De kunstzinnige taal dat de lezers van Andrew Motion gewoon zijn is hier heel mooi vertaald, en je vindt schatten aan woorden die je alleen voor hun grappige geluid in je woordenschat zou willen werken: gefnuikt, fantasmagorie, overpeinzingen... mmmm!

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Antje De Cuyper op 30 december 2007:
Ik heb net het boek uit. Ook ik vind het een aanrader voor taalliefhebbers. De 19e eeuw charmeert.
Gerd Boeren op 15 september 2007:
Een mooie, stimulerende bespreking! Dit boek wil ik ook wel eens lezen, misschien binnenkort, als de dagen korter en de avonden behaaglijker worden...