Witte tanden

Gelezen door: Karolien François (4 boeken)

Nadat ik Over schoonheid van Zadie Smith had gelezen, keek ik uit naar haar debuutroman, Witte tanden. Ik werd niet teleurgesteld: Witte tanden is een grappige, hedendaagse roman over onze multiculturele samenleving en alle problemen die daarbij komen kijken.

Het onderwerp lijkt zwaar, maar het verhaal is juist erg luchtig, wat het boek aangenaam om lezen maakt. Zadie schrijft in een erg vlotte stijl, waarbij ze soms scherp uit de hoek kan komen.
Zoals bij Over schoonheid staan ook hier de personages centraal, en minder de gebeurtenissen. Toch heb ik nooit het boek willen neerleggen.
Zeker een aanrader!

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Claire Bracke op 5 juli 2007:
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik wel drie keer begonnen ben in Witte Tanden. Het begin dreigde zich te ontwikkelen tot het zoveelste verhaal dat zich afspeelt in een naargeestige jaren '80-sfeer, maar alla. Het was toch Zadie Smith en bovendien had ik het boek cadeau gekregen, dus las ik verder. Gelukkig! Je brengt na enkele tientallen bladzijden reeds zoveel sympathie op voor...ja, alle personages, hoe verschillend hun karakter en visie op de wereld ook. Zadie slaagt er in je op een bepaald moment volmondig te laten instemmen met de denkwijze van de ene, terwijl je je er tien bladzijden later op betrapt de redenering van de ander (hoe tegengesteld ook) compleet logisch te vinden. Dat maakt een goed schrijfster. En een goed boek.
Collet Marie-Chantal op 10 mei 2007:
Echt boeiend en humorvol boek over multiculturalisme in Engeland aan het einde van de 20ste eeuw.

Gelezen door: Philippe Sonck (1 boeken)

Witte tanden gaat over vriendschap. Twee vrienden nemen het voor elkaar op: door dik en dun, bijna tot de dood hen scheidt. Uiteindelijk wordt de executie van een soldaat, die één van hen moeten voltrekken, het geheim dat hen voor het leven bindt.

Het boek gaat ook over ‘diversiteit’, over het leven in Groot-Brittanië als Pakistaan of als Bengaal. Je kan zelden een lach bedwingen (en dan zie je witte tanden) als je hun kleinmenselijke worsteling ziet met het bestaan. Voor mij is dit de kern van het boek: wat zeggen die mensen tegen mekaar; op welke manier zijn hun vrouwen vriendinnen geworden, hoe puberen de zonen van de een en de dochter van de ander. Kleine dingen die de personages levensecht maken.

Ook in de manier waarop Smith religie als een vanzelfsprekendheid in het leven van alledaagse mensen beschrijft, laat ze haar talent zien. Laat je niet misleiden : religieus fanatisme is hen niet vreemd, maar weer: je kan dat beter onder vrienden oplossen dan meteen de wereld te veranderen.

Tot slot: Zadie Smith schrijft in een stijl die zo jong is en toch zo rijp. De orginaliteit van de zinnen springt er uit. In haar boek De Handtekeningenman experimenteert ze zelfs met de layout (niet zomaar allemaal zinnen onder mekaar) om een wat vreemde gedachte op een andere manier gewoon te laten zijn. Zadie Smith was voor mij een ware ontdekking.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: