Agaat

Gelezen door: Sabine Boeykens (8 boeken)

Citaat: "Hoe zou ik je kwalijk kunnen nemen dat je wilt verdwijnen, Agaat ? Dat je van me weg wilt, weg van mijn dwingelandij ? Nooit zo onontkoombaar geweest als nu, nu ik niets kan doen of zeggen, nu ik opgesloten ben en roerloos als steen. Ik zou mezelf willen openen voor jou, je in me opnemen en je troosten. Maar ik kan het niet, want ik ben je tegenstander, juist omdat ik ben zoals ik ben, stom en gesloten, en jij zoekt een veilige schuilplaats tegen mij. Onder je eigen stenen. "

Agaat is een boek vol emoties over twee sterke vrouwen die zoveel lief en leed gedeeld hebben dat ze elkaar woordeloos begrijpen. Speelt zich af in Zuid-Afrika en behandelt op een unieke manier de rassenkwestie. De eerste bladzijden moet men doorworstelen. Daarna wacht een unieke leeservaring. Wou bij momenten zelf naar de "plaas" gaan en als spreekbuis dienen voor de beide vrouwen die hun gevoelens niet onder woorden kunnen brengen.

In het boek is de blanke Milla aan het woord. Ze komt op jonge leeftijd aan het hoofd te staan van het landbouwbedrijf Grootmoedersdrift, de "plaas". Ze is getrouwd met een nietsnut van een man. Milla neemt een jong zwart meisje, Agaat, in dienst als huishoudster, die ze op een hardvochtige manier opvoedt en kneedt. Jaren later ligt Milla op haar sterfbed. Ze is volledig verlamd: enkel met haar ogen kan ze nog communiceren met Agaat, die haar verzorgt en van wie ze nu volledig afhankelijk is.

 | Reacties (3)Delen |
3 reacties:
Kathleen op 22 juni 2011:
In het begin moest ik me door het boek worstelen. Maar eens je in het verhaal zit, word je echt megezogen. Op een heel subtiele manier wordt er naar zoveel meer verwezen dan wat men eigenlijk vertelt. Hoe er onderscheid gemaakt wordt tussen blank en zwart en hoe dit in de loop van tijd verandert. Het is een prachtig boek dat je bijblijft.
op 11 mei 2007:
Wat een heerlijk boek! Helemààl geen geworstel! Ik proefde meteen dat dit iets bijzonders was. Echt goed geschreven, en net als 'De waarnemer' van Wim Kayzer twee jaar geleden, zette dit boek me aan tot langzaam lezen.
Anne-Marie Dewachter op 21 augustus 2006:
Ik vond dit een prachtig boek. Op geen enkel moment moest ik me er doorheen worstelen. Het is een boek dat beklijft, dat je bijblijft. Het leest misschien niet zo makkelijk als een flitsende thriller, maar daar staat dan tegenover dat je het gevoel hebt dat dit boek je iets 'gegeven' heeft, waar je wat mee kan.
Meer van dit, graag.

Gelezen door: André Oyen (3523 boeken)

Citaat: "Ik wil dit alles nu keurig dichtschroeien. Een droog wit litteken, une cicatrice. Misschien nog een beetje kwetsbaar tijdens de seizoenswisselingen op het noordelijk halfrond. Rouwen is een levenslange oefening zegt mijn therapeut. Dat moet ik nu doen. Moet léren doen. Rouwen om mijn moeder, om mijn moeders, de witte en de bruine. Om mijn land. Om Pa die beter dan Ma begreep hoe de dingen tussen hen werkten, maar die zichzelf niet kon helpen."

De hoofdpersonages in dit doorwrochten werk zijn Milla, een bejaarde Afrikaner vrouw op haar sterfbed, en haar huishoudelijke hulp (tevens surogaatdochter) Agaat, een kleurlinge. Terwijl Milla steeds verder aftakelt en Agaat over haar waakt, ontvouwt zich het verhaal over de plaats, over Agaat, Milla, haar man Jak en haar zoon Jakkie, over Afrikaners en over Zuid-Afrika, met de dominantie van blank en de wrok van zwart. Het is een thema dat heel vaak bij Zuid-Afrikaanse schrijvers terugkeert.

Centraal staat de beklemmende en complexe verhouding tussen beide vrouwen. Milla heeft Agaat op 4-jarige leeftijd geadopteerd. Het kindje met haar misvormde arm was verwaarloosd, mishandeld en seksueel misbruikt door de landarbeiders. Toen Milla haar voor het eerst bezocht, leek ze vooral op een angstig dier. Voor Milla biedt de adoptie een geestelijke ontsnapping uit een kinderloos, mislukt huwelijk. Ze probeert het bruine kindje totaal naar haar hand te zetten. Ze overstelpt haar met aandacht en liefde, maar gaat ongekend wreed te werk als de kleuter niet meewerkt. Het woord ‘temmen’ keert herhaaldelijk terug; Agaat moet haar plaats leren kennen. De finale omslag komt wanneer Milla tegen alle verwachtingen in toch zwanger raakt. Jakkie wordt geboren, en de 22-jarige Agaat verandert van dochter in bediende, van protégé in slaaf. Haar wraak is minstens zo wreed.
Het is een psychologische uitputtingsslag tussen de twee vrouwen die indringend beschreven wordt door Marlene van Niekerk . Haat en liefde wedijveren tot ze onderling inwisselbaar zijn. In de loop der decennia vergroeien de vrouwen met elkaar, en ontstaat er volledige wederzijdse afhankelijkheid. Agaat was als mishandelde en misbruikte peuter aangewezen op de hulp van Milla, op haar sterfbed is Milla volkomen afhankelijk van Agaat. Agaat is een lijvige maar goed geschreven roman die je huiverend maar ook geboeid wil doorleven.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: